Στο δάσκαλό μου με αγάπη

Τα δώρα μου για σενα Γιάννη, ξερω ειναι το μεγάλο σου μεράκι.
H πρώτη φωτογραφία είναι δικιά μου και εγώ στην ηλικία σου έβαλα τα επί πλέον σκουλαρίκια, ποτέ δεν είναι αργά….
Ακολουθούν διάφορα σκουλαρίκια για να διαλέξεις:





                                                    

                                                                                                                        
Αχ! αυτή το ξέχασε στο μπάνιο, αλλά ποιός το χ@ζ@ι το σκουλαρίκι!  Τα σέβη μου δάσκαλε!


.

Μια ιστορία του Ναζτραντίν Χότζα

Μία
ιστορία του Ναστραντιν Χότζα

Στη
μνήμη του Μεμέτ Σεχ

Είχαμε έναν φίλο δάσκαλο που τον λέγανε
Μεμέτ Σεχ. Και όπως φαίνεται απ το όνομά
του υπηρετούσε σε μειονοτικό σχολείο
της πόλης μας. Δούλευε στο σχολείο και
την υπόλοιπη ημέρα έκανε οικοδομικές
εργασίες για να μπορέσει να φτιάξει το
σπίτι που ονειρευόταν. Έτσι είχαμε την
τύχη να τον γνωρίσουμε όταν φτιάχναμε
το δικό μας σπιτάκι. Το έκτισε, έφτιαξε
τζάκι, επένδυσε έναν τοίχο με πέτρα,
έκανε τη σκεπή, πέρασε το πάτωμα, έφτιαξε
το ταβάνι. Όλα μόνος του! Δουλεύοντας
τέσσερις ώρες κάθε μέρα. Τα σαββατοκύριακα
που δεν είχε σχολείο δούλευε ολόκληρη
την ημέρα και μετά τρώγαμε όλοι μαζί
και μιλούσαμε ώσπου να νυχτώσει. Τα
παιδιά δεν χόρταιναν να ακούν ιστορίες
με τον Ναζτραντίν Χότζα!


Ήταν ένας άντρας πρώτος στο πνεύμα,
πρώτος και στην τέχνη. Είχε όμως ένα
ελάττωμα. Ήταν άνθρωπος με αρχές και
αξιοπρέπεια παραπάνω απ όσο μπορούσε
να αντέξει. Έτσι είχε απ τη μια να τον
πολεμάνε οι ελληναράδες χριστιανοπαράφρονες
γιατί αγωνιζόταν για τα δικαιώματα της
μειονότητας και από την άλλη οι άνθρωποι
της ίδιας του της φυλής που τους συνέφερε
να διατηρείται μια ελεγχόμενη κατάσταση.


Όλα τα προηγούμενα χρόνια στα σχολεία
της μειονότητας τα βιβλία ερχόταν απ
την Τουρκία ή δινόταν σε φωτοτυπίες.
Αγωνιζόταν λοιπόν για βιβλία σύγχρονα
στη γλώσσα τους. Όταν το 1993 το πετύχανε
αυτό, με διάφορα προσχήματα δεν θέλανε
να τα παραλάβουν. Αλλά ο Μεμέτ ήταν ο
μόνος που πήγε να τα παραλάβει και έλεγε
ακόμα και αν δεν είναι ακριβώς αυτά που
πρέπει θα τα δώσουμε στα παιδιά και θα
αγωνιστούμε για καλύτερα. Αλλά πολεμήθηκε
γι αυτό και μια Κυριακή του Θωμά παραμονή
της ημέρας που θα ανοίγαν τα σχολεία
δεν άντεξε και αυτοκτόνησε, κρεμάστηκε
απ το δοκάρι του καινούριου του σπιτιού
που με τόσους κόπους κατάφερε να αγοράσει
και να διορθώσει.


Μαζί με τις ατέλειωτες συζητήσεις που
είχαμε, μας έλεγε και ιστορίες που δεν
τις θυμάμαι όμως όλες. Μία απ αυτές είναι
η παρακάτω:


Το
δανεικό καζάνι.

Μια
φορά ο Ναστραντιν Χότζας ήθελε να κάνει
τραχανά αλλά δεν είχε μεγάλο καζάνι.
Πηγαίνει λοιπόν στον γείτονα και του
ζητάει δανεικό ένα καζάνι. Το παίρνει
στο σπίτι, βράζει τον τραχανά, και την
άλλη μέρα πλένει το καζάνι και μαζί με
ένα μπρίκι, το πηγαίνει στο γείτονα.

-Ευχαριστώ του λέει ορίστε το καζάνι
ορίστε και το μπρίκι που γέννησε, είναι
και αυτό δικό σου.

-Μα…. τι
λες τώρα; γέννησε το καζάνι μου; Γεννάνε τα
καζάνια;

-Αφού το
πρωί το βρήκα δίπλα του, ναι σου λέω
γέννησε το καζάνι σου!

-Ε! τότε
έτσι θα είναι,

και
παίρνει και το καζάνι και το μπρίκι

Μετά
από κανένα μήνα, ο Ναστραντιν Χότζας
πάντρευε την κόρη του και ήθελε να
φτιάξει το παραδοσιακό πιλάφι αλλά
χρειαζόταν πάλι καζάνι. Πηγαίνει λοιπόν
στον γείτονά του και του το ζητάει.
Εκείνος το έδωσε ευχαρίστως.

Όταν
όλα τέλειωσαν με το καλό, μαζί με το
καζάνι ο Ναστραντιν Χότζας πηγαίνει
και μια κατσαρόλα

-Ορίστε
καλέ μου γείτονα το καζάνι, ορίστε και
η κατσαρόλα
που γέννησε

-Πάλι
γέννησε το καζάνι μου;

-Ναι, την
βρήκα δίπλα του.

Ωραία
σκέφτεται και τα παίρνει και τα δύο

Την
επόμενη χρονιά όταν είχε γιορτή στο
σπίτι, κάνανε το σουνέτι του εγγονού,
δανείστηκε πάλι το καζάνι.

Αλλά
περνάει η γιορτή, περνάει μια βδομάδα,
περνάει ένας μήνας, δεν επιστρέφει το
καζάνι. Πηγαίνει ο γείτονας διστακτικά
στον Ναστραντιν Χότζα και ζητάει το
καζάνι του.

-Αααα….
τώρα το καζάνι; Πέθανε.

-Πέθανε;

-Ναι,
πέθανε.

-Πεθαίνουν
και τα καζάνια;

-Βέβαια..
και τα καζάνια όπως γεννάνε… έτσι και
πεθαίνουν….

Αλλού είναι το πρόβλημα

ΕΠΕΤΕΙΟΣ   ΓΑΜΟΥ


Ένα
νιόπαντρο ζευγάρι
πήγε γαμήλιο ταξίδι
στο Παρίσι

Εκτός από μουσεία, πύργο
του Άϊφελ κτλ που επισκεύτηκαν, ένα
βράδυ είπαν να πάνε και σε κανένα μαγαζί
από αυτά που τόσα είχαν ακούσει… Πάνε
λοιπόν και αφού σερβιρίστηκαν και
παρακολούθησαν διάφορα “καλλιτεχνικά”
δρώμενα, ξεκωλιάρες και έτσι , τα μεσάνυχτα
ακριβώς χαμηλώνουν τα φώτα, δημιουργείται
ατμόσφαιρα, και μια έγχρωμη δέσμη φωτός
εστιάζει σε ένα ψηλό τραπεζάκι όπου
υπήρχαν τρία καρύδια. Βγαίνει τότε ένας
εντυπωσιακός έγχρωμος άντρας και
βγάζοντας το πέος του τσακ τσακ τσακ τα διαλύει!
Εγινε χαμός απο χειροκροτήματα και
σφυρίγματα.

Το
ζευγάρι γύρισε με το καλό στην Ελλάδα
και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Όμως
μετά από 50 χρόνια γάμου, είπαν να
ξανακάνουν το ίδιο ακριβώς ταξίδι…

Κλείνουν
λοιπόν το ίδιο δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο
και πραγματοποιούν για μια ακόμα φορά
το ταξίδι τους. Πηγαίνουν παντού όπου
πήγαν στο γαμήλιο ταξίδι τους, και την
ημέρα ακριβώς της επετείου τους πηγαίνουν
στο ίδιο κέντρο διασκεδάσεως. Αφού
παρακολούθησαν ένα παρόμοιο πρόγραμμα,
τα μεσάνυχτα ακριβώς χαμηλώνουν τα
φώτα, εστιάζουν στο ίδιο τραπέζι επάνω
στο οποίο όμως είχε τρεις ινδικές
καρύδες Παίζει η ίδια επιβλητική
μουσική, και βγαίνει ο ίδιος άντρας αλλά
με εμφανή τα σημάδια του χρόνου: Λίγο
φαλακρίτσα, άσπρα μαλλιά, ρυτίδες και
λίγο καμπούρης. Βγάζει πάλι το και… τσακ
τσακ τσακ διαλύει τις ινδικές καρύδες.
Το τι εγινε δεν περιγράφεται, όλοι
σηκώθηκαν να τον χειροκροτήσουν. Πρίν
φύγει το ζευγάρι για το ξενοδοχείο ο
άντρας πλησιάζει τον “καλλιτέχνη” και
τον ρωτάει: "Ρε φίλε συγχαρητήρια!!!! αλλά έχω μια απορία: "Γιατί πριν από 50 χρόνια έβαζες καρύδια και τωρα βάζεις ινδικές καρύδες;"

."Ε!>..
τι να κάνω φίλε μου; δεν με βοηθάνε και τα μάτια
μου"

Οι παλιοί μας φίλοι!

http://

…και έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιούς θα πας και ποιούς θ’ αφήσεις…