Η τρίτη πατρίδα μου (Μέρος Γ)

3η πατρίδα (Μέρος Γ)

βλ.
Μέρος Α

http://cid-f87cd9f624cd076d.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!1810.entry

και Μέρος Β

http://cid-f87cd9f624cd076d.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!1835.entry


Μια βόλτα στο πασίγνωστο Παζάρι της Ξάνθης


     Το
παζάρι της Ξάνθης , λαϊκή αγορά όπως
λέτε στην υπόλοιπη Ελλάδα, είναι
φημισμένο για το μέγεθός του και για τον πλούτο του. Τα Σάββατα, την άνοιξη και
το φθινόπωρο, πολλά πρακτορεία ταξιδίων
οργανώνουν εκδρομές σε συνδυασμό με
μια επίσκεψη σ’αυτό. Και δεν υπάρχει
κανείς εδώ που να μην κάνει ένα πέρασμα. Και από τα χωριά του βουνού κατεβαίνουν οι άνθρωποι για να ψωνίσουν και να διασκεδάσουν. Κάποτε έφερναν ξύλα απ το δάσος και τα αντάλλασαν με πράσα ή άλλα τρόφιμα που μπορούσαν να διατηρηθούν. Δεν υπήρχαν ψυγεία δεν υπήρχαν και τακτικές συγκοινωνίες. Ετσι για πολύ κόσμο ήταν ένα ταξίδι, όχι και τόσο εύκολο.

Στο χώρο αυτό υπήρχαν και δυο τρεις μικροί "οίκοι ανοχής", και ένα ταβερνάκι. Και μεσα στο παζάρι, θα βρειτε ακόμα να πουλάνε μπουγάτσα, λουκάνικα, γλειφιτζούρια κοκκοράκια, παγωμένα νερά και σαλέπι. Ετσι τα πάντα!!! μπορούσε να βρει ο επισκέπτης. Τον πρώτο καιρό απ τα ψηλά τα παραθύρια του πανεπιστημίου, όταν το κόκκινο φωτάκι του "σπιτιού" ήταν αναμμένο σχολιάζαμε κατα πόσο ήταν γρήγορος ο επισκέπτης του.

Εδώ ήταν και ένας αλευρόμυλος. Μια φορά, βλέπουμε κάποιον συνάδελφο να πλένει το αυτοκίνητο του Καθηγητή του, πρώην στρατιωτικού (του είχε μείνει η νοοτροπία). Μόλις τελειώνει, βγαίνει από μια τρύπα στον τείχο, ένα σύννεφο από αλεύρι, που κόλλησε επάνω στο βρεγμένο αυτοκίνητο. Ηταν λίγο μετά την μονιποποίησή μας, αλλά η εξάρτηση απ’ τους καθηγητές δεν μπορούσε να αποβληθεί εύκολα. Εξάρτηση και αξιοπρέπεια δύσκολα να συνυπάρξουν.

     Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορείς
να το βρεις στο παζάρι. Από στοκ ακριβών ρούχων, με
κομμένες τις φίρμες βέβαια, έως ρούχα
μαϊμούδες με φίρμες παραπλήσιες διάσημων.
Ετσι είσαι πιο σίγουρος όταν το ρούχο
έχει κομμένη τη φίρμα.

Οταν στον κλάδο
μας αποφασίζαμε πού θα γίνει το επόμενο
Συνέδριο, οι μόνιμες προτάσεις ήταν η
Ξάνθη και τα Γιάννενα. Οι μικρές πόλεις
πάντα προσφέρονται καλύτερα. Το
Πανεπιστήμιο είναι δίπλα στο χώρο του
παζαριού, οπότε οι συνάδελφοι απ όλη
την Ελλάδα κάναν και μια βόλτα προς τα
εκεί. Ψώνιζαν έως και μπρόκολα απ ένα συνάδελφο, ο οποίος συμπλήρωνε
το εισόδημά του έτσι. Η χαρά μας ήταν να
πέφτει κάποια γιορτή ή πρωτομαγιά,
Σάββατο, για να γίνει την Παρασκευή το
παζάρι, οπότε για λαχανικά περνούσαμε
πρωί πρωί πριν τη δουλειά και για ρούχα
ξεκόβαμε κανένα μισάωρο ενδιάμεσα.

Πάντα
πήγαινα εκεί για ψώνια, πολύ βιαστικά,
ο χρόνος ποτέ δεν ήταν αρκετός. Ενα
Σάββατο τι να πρωτοκάνει κανείς; Ομως
τώρα πια πηγαίνω με όλη μου την άνεση
και με τη φωτογραφική μηχανή. Πηγαίνω
κυρίως για πράγματα που δεν τα βρίσκεις
στα μανάβηκα. Αλλά και ρούχα και κουρτίνες και είδη προικός, σε μεγαλύτερη ποικιλία απ ότι στα μαγαζιά. Τον πρώτο καιρό που ήρθαν άνθρωποι από την Αρμενία, τη Ρωσσία, την Γεωργία, είχαν δικαίωμα να φέρουν και να πουλήσουν ολόκληρη οικοσκευή, οπότε τότε αγοράζαμε πανέμορφες πορσελάνες, εργαλεία, λινά υφάσματα, μουσικά όργανα,…


Μια τέτοια βόλτα σ’ αυτόν τον χώρο θα σας
δείξω εδώ.


Οπως βλέπεται ο κόσμος κατακλύζει και τους γυρω δρομους


Μπικινάκια σε όλα τα χρώματα, αλλά μόνο σε ένα μέγεθος :-[


Σαν αυτό το κλήτος που δεν βλέπεις την άκρη του, υπάρχουν άλλα πέντε.

Και σε πρώτο πλάνο κοσμήματα από ασήμι και ημιπολύτιμους λίθους.

 Απ όλα τα βότατα εκτός από μάκα 


Μποξεράκια και σε μεγαλα μεγέθη 🙂 …εμείς δεν έχουμε δικαίωμα στο XL 😦

Σε όποιο σημείο της πόλης και αν εισαι, βλέπεις τα φιλικά βουνά μας!


Ωπ! βρήκα την κυρία με τα φρέσκα μυρωδικά… άγρια ρόκα, κάρδαμο!

Ας κάνω τις προμήθειές μου για όλη την εβδομάδα.

Το τελευταίο ματσάκι κάρδαμου; ευτυχώς πρόλαβα.

Ο μανιταροκαλλιεργητής μου

και μανιταροσυλλέκτης – σαν φυσικό σφουγγάρι είναι ένα μανιτάρι.

Εδώ διατίθεται και τρούφα κατόπιν παραγγελίας.

Γύρη – βασιλικός πολτός, όλα τα ενισχυτικά!

Μπα! τι είναι αυτά; Μουσταλευριά με καρύδι ή φουντούκι!

Ας εξοπλίσουμε και το σπιτικό μας.   Ότι θέλεις πουλάει ο κύριος αυτός – όχι απαραίτητα πράγματα, ….μα τα μη απαραίτητα δίνουν χρώμα στο χώρο μας.  Πω πω! τι τεράστιες καντήλες! Για το θεαθήναι…


Ας ζεστάνουμε τα ποδαράκια μας, μερα – νύχτα στον υπολογιστή. Τερλίκια για όλες τις ηλικίες, ακομα και για τα εγγονάκια σας!

Κουρτίνες   

Πάτσγουόρκ – σκεπάσματα – στρωσίδια.

Τα ελεύθερα παιδιά πάντα βρίσκουν καποιο παιχνίδι. Εδω κάνουν τσουλίθρα!

Αντε και λίγη δουλειά να σφίξουν τα κορμιά μας, γιατί μέρα – νύχτα στον υπολογιστή, θα ψάχνουμε μετά για εσώρουχα XL, XXL, XXXL,….


Η τρίτη πατρίδα μου (Μέρος Β)

3η πατρίδα (Μέρος Β)

(βλ.
Μέρος Α)

http://cid-f87cd9f624cd076d.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!1810.entry


    Οταν
ήρθα στην Ξάνθη, βρήκα ένα περιβάλλον
τελείως διαφορετικό από αυτό όπου έζησα
τα νεανικά μου χρόνια. Ζωή στην πόλη
έδινε μόνο το Πανεπιστήμιο. 100 φοιτητές
και 30 εργαζόμενοι κινητοποιούσαν όλη
την πόλη. Εποχή μεταπολίτευσης, έντονα
πολιτικοποιημένη και με έντονη πολιτιστική
δραστηριότητα. Το μουσική εργαστήριο
της ΦΕΞ (Φιλοπρόοδη Ενωση Ξάνθης) γέμιζε
το αμφιθέατρο. Τις προβολές της
Κινηματογραφικής Λέσχης της ΦΕΞ
ακολουθούσαν συζητήσεις που κρατούσαν
ώρες, με την “διακριτική” πάντα παρουσία
του χαφιέ της ασφάλειας. Ομως Φεβρουάριος
μήνας, και από τις 8 το βράδυ ερήμωνε η
πόλη. Κυκλοφορούσαν μόνο οι φοιτητές,
και εμείς που τα είχαμε χαμένα. Αντιλαλούσαν
τα πεταλάκια απ τα παπούτσια ενός φίλου,
βοηθός Καθηγητή τότε, και τα ψιλά
τακούνια της μικροσκοπικής φίλης. Και
στις κόχες των βιτρινών του κεντρικού
δρόμου να τουρτουρίζει ο χαφιές με την
τραγιάσκα. Δυο τρία κουτούκια τότε
γέμιζαν από εμάς, φοιτητές και εργαζόμενους.
Και όταν πηγαίναμε για ύπνο, στο ισόγειο
σπίτι που μέναμε και ήταν στην πιο υγρή
περιοχή, βρίσκαμε μαύρα σκουλήκια 20
πόντους (με το συμπάθιο) που δεν τολμούσες
να τα σκοτώσεις γιατί λέρωναν και τα
κατέβαζα απ τους τοίχους με το φαράσι.
Επίσης ένα βράδυ είδα σκορπιό στον
τοίχο, παίρνω αγκαλιά το πάπλωμά μου
και ανεβαίνω επάνω όπου έμενε ο συνάδελφος
και νυν άντρας μου (μπα… τι φαντάζεστε…
παραήταν ιπποτικός), και δεν ξανακοιμήθηκα
σε κείνο το σπίτι. Ωσπου να βρω άλλο,
έμενα στο σπίτι ενός φίλου, υπάλληλου
στην Εθνική Τράπεζα, με τον οποίο μεγαλώσαμε
μαζί. Τότε το να βρεις έναν Κολινδρινό στην Ξάνθη, είχε την σπανιότητα της
συνάντησης δύο ποντίων στο Σικάγο.

Το
Πανεπιστήμιο τότε, στεγαζόταν σε διάφορα
κτίρια του Δήμου ή ιδιωτικά. Τα περισσότερα Eργαστήρια σε ενοικιαζόμενα υπόγεια
πολυκατοικιών. Το δικό μας εργαστήριο
στεγαζόταν σε ένα κτίριο του Δήμου που
τώρα στεγάζεται η Υπερνομαρχία. Ήταν
τότε ένα ερείπιο, και δεν γινόταν σοβαρές
επεμβάσεις γιατί το Πανεπιστήμιο δεν
έβαζε λεφτά αφού δεν ήταν δικό του, αλλά
ούτε και ο Δήμος έβαζε λεφτά γιατί δεν
το χρησιμοποιούσε για τις ανάγκες του. Και επι πλέον, είχαμε επιδρομές ποντικιών
απ την διπλανή καπναποθήκη. Η θρασύτητά
τους δεν περιγράφεται. Την ώρα που ο
συνάδελφος ήταν αφοσιωμένος στις
δορυφορικές επικοινωνίες του, άκουγε
το ποντικάκι μέσα στο συρτάρι να του
τρώει τις καραμέλες. Πάω και εγώ να κάνω
ένα καφεδάκι και βρίσκω το ταπεράκι της ζάχαρης μισοφαγωμένο.

Στο κτίριο αυτό, μόλις φύγαμε εμείς, ο Βασίλης
Σερντάρης, γύρισε μερικές σκηνές της ταινίας του
"Βασιλική" με την Ταμίλα Κουλίεβα και τον Τσαρούχα.

Θυμήθηκα τις
καπναποθήκες και “τα πήρα” τώρα.
Ελάχιστες σώθηκαν και αξιοποίηθηκαν,
οι περισσότερες “τυχαία” πήραν φωτιά
και γίνανε πολυκατοικίες.

Παρασύρθηκα
πάλι απ τις αναμνήσεις, λέω να πάω μια
βόλτα να βγάλω φωτογραφία αυτό το κτίριο,
και αφού μου τέλειωσαν και τα δαφνόφυλλα, ας
κάνω και μιά βόλτα προς το πανεπιστήμιο,
γιατί έχει πανέμορφο κήπο, μακριά απ το
δρόμο, και επομένως η δάφνη είναι καθαρή.
Έχει σχεδόν δυο χρόνια που έφυγα απ τη
δουλειά.

Βρέπω στη φωτογραφία το κυπαρίσσι που φύτεψε τότε ο συνάδελφος και τι θυμήθηκα. Μια μερα συζητούσαμε για πίτες και λέω "θέλω ένα πλάστη σαν αυτόν που είχε η μαμά μου, για να μάθω να ανοίγω φύλλο… δεν μου κάνουν αυτοί που πουλιούνται με τα χερούλια". Μετά από καμιά ώρα μου φέρνει ένα ολοκαίνουριο ξύλο σαν να βγήκε μόλις απ’ τον τόρνο. "Πόσο κάνει Άγγελε"  "το προσφέρει το μαγαζί"

Την άλλη μέρα εκεί που σχεδίαζα ηλεκτρομαγνητικά κύματα ακούω "Ποιός χάλασε τη σκούπα; αχ παλιόπαιδα, πώς θα σκουπίσω εγώ με αυτό το πράγμα" , ήταν η κυρά Βαγγελιώ, υπεύθυνη για την καθαριότητα του κτιρίου. Το κοντάρι της σκούπας από ενάμιση μέτρο είχε γίνει μισό.


Λοιπόν μετά από την επίσκεψή μου στο πρώτο μου γραφείο, αφού
διέσχισα την πόλη πέρασα και απ την
κεντρική πλατεία με το χαρακτηριστικό
ρολόι Σκάβουν όμως το κέντρο της πόλης και δεν μπορούν να περάσουν ούτε τα αυτοκίνητα ούτε οι πεζοί. Ελπίζω το καλοκαίρι να είναι όλα
έτοιμα.

Πλησιάζω
προς το πανεπιστήμιο


Ιδού και η ταμπέλα


Μπαίνω
στο εσωτερικό και βρίσκω το κτίριο όπου
ήταν το γραφείο μου


Από
εκεί επάνω την άνοιξη κάθε πρωί άκουγα
ένα αηδόνι, τα δε χελιδόνια σε διαρκή
κίνηση να ταϊζουν τα μικρά τους.


Βλέπω
και μερικά σκυλάκια
…να έχουν κάνει
κατάληψη το κτίριο.
Θα το κάνουν λέει "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο"


Κόβω
για δυο χρόνια κλαδάκια απ τη δάφνη (ε!
δεν κάνω και κάθε μέρα στιφάδο) και
βγαίνω.


Η
ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη και τα βουνά μας υπέροχα


Προχωράω
προς το ποτάμι, τον Κόσυνθο



Μετά
την γέφυρα είναι η συνοικία Σαμακώβ


Στο
γυρισμό περνάω απ το σπίτι όπου μεγάλωσε

ο Μάνος Χατζιδάκις


Επιστρέφω στο σπίτι, ωραία κάλυψα πάλι σήμερα το πλάνο μου σε περπάτημα,  ας απλώσω και τα
δαφνόφυλλα να ξεραθούν



Η τρίτη πατρίδα μου

Η 3η πατρίδα!

(λέτε να υπάρξει και 4η πριν την οριστική;)

Γεννήθηκα στον
Κολινδρό (1η)

Μεγάλωσα και
φοίτησα σε όλες τις βαθμίδες της
εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη (2η)

Δούλεψα, έκανα
οικογένεια και ζω στην Ξάνθη (3η).


Το πρώτο μου σπίτι στην Ξάνθη (το ισόγειο με τα πράσινα πατζούρια)

   

         Λοιπόν φίλοι
μου όλοι φοβούνται την συνταξιοδότησή
τους. Σε άλλους δεν ακούγεται καλά η
λέξη “συνταξιούχος” ακόμα και αν η
δουλειά τους δεν παρουσιάζει πια κανένα
ενδιαφέρον, ακόμα και αν μπαίνουν –
βγαίνουν στο χώρο της δουλειάς και…
“καζανάκι δεν τραβάνε” που λέει και ο
Χάρρυ Κλυν. Άλλοι βλέπουν την συνταξιοδότηση
σαν τον προθάλαμο της αναχώρησής τους
απ την ζωή…

Πολλές φορές
έλεγα ότι όταν θα έχω δικαίωμα να φύγω
απ τη δουλειά (στα 42 λόγω μητρότητας) θα
το κάνω και θα ασχοληθώ επαγγελματικά
με τις τέχνες.

Η δουλειά όμως με τον
καιρό αποκτούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον
και απ την άλλη η αβεβαιότητα και η
οικονομική ανάγκη με έκαναν να μην το
αποφασίσω ποτέ. Και καλά έκανα γιατί
δεν θα μπορούσα ποτέ να φτιάξω κάτι κατά
παραγγελίαν.

Έτσι ασχολήθηκα
με ότι αγαπώ, έξω κυρίως απ τη δουλειά
μου και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μια
ψυχική ισορροπία (να λείπουν τα σχόλια).

…Και πέρασαν 30
χρόνια ΄σε μια δουλειά που ήταν πολλές
φορές ρουτίνα αλλά η συνεχής επικοινωνία
με νέα παιδιά που άλλαζαν κάθε λίγα
χρόνια μου άρεσε….

Και ενώ στα πρώτα
χρόνια (25 χρονών ήμουν τότε) οι φοιτητές
ήταν περίπου συνομήλικοί μου και καμιά
φορά με φλέρταραν 🙂 … ξαφνικά βλέπω ότι
οι φοιτητές μου θα μπορούσαν να είναι
παιδιά μου για να μην πω και εγγόνια
μου. Αφήστε που είδα τους πρώτους
φοιτητές μας να πατάνε τα 50, και δυστυχώς
για μερικούς έμαθα ότι δεν ζούνε πια.

Έτσι είπα φτάνει
τόσο

Και να ‘μαι
ελεύθερη από επαγγελματικές υποχρεώσεις,
με παιδιά που μπορούν πια μόνα τους να
σταθούν στα πόδια τους – όχι μόνο
επαγγελματικά. Και με όλο τον χρόνο δικό
μου (εντάξει μου τον τρώνε οι γιατροί
αλλά μένει και πολύς) Απολαμβάνω ακόμα
και αυτό βρε αδελφέ. Αράζω στα σαλόνια
των ιατρείων και ας με εξετάσουν όποτε
θέλουν. Ούτε ο Καθηγητής θα ξινίσει τα
μούτρα του, ούτε το παιδί θα σχολάσει
και θα με ψάχνει, ούτε το φαί θα καεί.
Άσε που μαλώνουμε με τον άντρα μου ποιος
θα μαγειρέψει αφού και εκείνος έχει όλο
τον χρόνο δικό του!

Και εντάξει θα
μου πείτε τι κάνω όλη μέρα. Ε! Αυτά που
έκανα με την ψυχή στο στόμα, τα κάνω
απολαμβάνοντάς τα. Αιώνια Σαββατοκύριακα…
σαν τις διακοπές που ήταν όλα χαρά και
τίποτα αγκαρία, γιατί άμα θέλω τα κάνω.
Και κυρίως ξέρετε τι κάνω; τουρισμό!
(άκου τα Αλέξανδρε).

Αλλά τουρισμό
στην πόλη μου… ναι στην πόλη με τα χίλια
πρόσωπα. Ανεξάντλητη είναι, βγάζω
πανέμορφες φωτογραφίες. Και δεν ξέρω
τι να σας πρωτοδείξω και με τι κριτήριο
να τις επιλέξω.

Γι αυτό θα το
κάνω κατά ενότητες

Λέω να αρχίσω
με μια επίσκεψη στο σουπερ μαρκετ… γιά
να δούμε:

Ωπ! το απαραίτητο
καρότσι μου το παίρνω πάντα μαζί μου
και αποφεύγω όσο γίνεται τις πλαστικές
σακούλες


Βγαίνω απ’ την
είσοδο της πολυκατοικίας και προχωρώ
στην οδό Αϊδινίου


Εδω το παλικάρι
έχει ζωγραφίσει την αυλή του από εδώ
ξεκινάει την “εξέγερσή” του


Νεράντζια… εδώ
ακόμα δεν τα χρησιμοποιούν σαν επιθετικό
ή αμυντικό όπλο


Κέντρο ψυχικής
υγείας …μπα ποτέ δεν το είχα προσέξει
– αχρείαστο να είναι


Και ιδού τι θα
πει ιεροσυλία

Στη
θέση αυτής της εκκλησίας ήταν ένα
πανέμορφο εκκλησάκι. Γκρεμίσανε πολλές παλιές εκκλησίες της Ξάνθης και
κάνανε αυτά τα τερατουργήματα. Νομίζω
εδώ, οτι η ευθύνη του δεσπότη είναι
μεγάλη. Λες και δεν έχει οικόπεδα να
αγοράσουν. Αφού δεν σέβονται τα μνημεία
της θρησκείας τους, τι περιμένετε… και
να φανταστείτε οτι μετά από δύο οικοδομικά
τετράγωνα έχει χωράφια.

Και να
που έφθασα …εντάξει αυτά όλα ίδια
είναι.

Και για άλλα πράγματα έτσι λένε
🙂 αλλά ο καθένας το δικό του ξέρει


Αγοράζω
τον αγαπημένο μου καφέ και το κλασικό
χαρτί και επιστρέφω από άλλον δρόμο.

Υπάρχουν
ακόμα παραμυθένια σπιτάκια με γεράνια

και
μπουγάδες απλωμένες

Ολα αυτά
είναι σκηνές Ειρήνης! Κάθε φορά που
βλέπω τέτοιες εικόνες θυμάμαι το ποίημα
του Γιάννη Ρίτσου “Η ΕΙΡΗΝΗ”


Και το
μπακάλικο της γειτονιάς μου καλά κρατεί
αν και άλλαξε πρόσφατα ιδιοκτήτη. Αυτό
λειτουργεί και λίγο σαν καφενείο, όπου
ο καθένας πετάει το σχόλιό του για την
επικαιρότητα και κανείς δεν ακούει τους
άλλους.


Και το
σύνθημα στην είσοδο της πολυκατοικίας


Χαμογελάτε
λοιπόν

…αλλά
και ακούτε! Αφουγκραστείτε τις φωνές
των ανθρώπων.

αντι-ρατσισμός


Αυτό ήταν το ποίημα
προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο του 2006.
Για τους
περισσότερους Άγνωστο. Όμως η διαχρονική του αξία ενάντια στο ρατσισμό
τεράστια!
Γραμμένο από ένα παιδί από την
Αφρική.
 
Όταν γεννιέμαι,
είμαι μαύρος 

Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο,
είμαι μαύρος

Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι
μαύρος

Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
 
Και εσύ λευκέ άνθρωπε

Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν
μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός

Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος

Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος

Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι
γκρι

 
Και λες εμένα έγχρωμο;

Στις κρυφές αγάπες

Αφιερωμένα   στις  κρυφές  Αγάπες



http://    

Μια γλυκιά
συνωμοσία
Η καρδιά κι η φύση μου
Στήσανε
για να σε κλείσουν
Στα ψηλά τα τείχη
μου

Σκύβεις λύνεις τα κορδόνια
Μ’
ανοιχτό πουκάμισο
Και η αύρα σου με
στέλνει
Μέχρι τον παράδεισο.

Τυχερό
κι άτυχο πλάσμα
Στη ζωή την άχαρη
Αχ
του φύλου μας το χάσμα
Το
στρωσα
με ζάχαρη.

Όταν σε γεννάω πεθαίνω
Κι
όταν σ’ ερωτεύομαι
Απ’ τη φλόγα που με
καίει
Πάλι ανασταίνομαι.

Τρέμω
στον κρυφό σου πόθο
η φτωχή καμιά
φορά
μα για την ντροπή που νιώθω
μ’
αγαπάς παράφορα

Τυχερό κι άτυχο
πλάσμα
Στη ζωή την άχαρη
Αχ του φύλου
μας το χάσμα
Το στρωσα με ζάχαρη.


http://   

Μα
γιατί το τραγούδι να ‘ναι λυπητερό
με
μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου
ξέκοψε
κι
αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε
ως τα χείλη μου και με ‘πνιξε
φυλάξου
για το τέλος θα μου πεις

Σ’
αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι
αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω
στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος
που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο
θα περάσει θα μου πεις

Πώς
μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την
άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς
έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια
που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας
μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση
απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο
πλάσμα να γεννήθηκε
από
ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που
μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι
εγώ ο τυχερός που το ‘χει δει

Μες
το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει
συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν
πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι
αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει
από μέσα η φυλακή

Πώς
μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την
άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς
έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια
που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας
μου βγει και σε κακό



Κατανάλωση ενέργειας

Μας άλλαξαν τα φώτα


Τον τελευταίο καιρό είδαμε τους φίλους να κάνουν μια προσπάθεια για να βρεθεί άκρη με την ανακύκλωση των διάφορων λαμπτήρων, ή των θερμομέτρων, Επίσης για την διάδοση των λαπτηρων που κάνουν οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα….
Εγώ όμως φίλοι μου έχω αγανακτήσει με την σπατάλη που γίνεται για να "στολίζονται" σπίτια και δημόσιοι χώροι. Το "κιτς" σε όλο του το μεγαλείο: "όπως Αμερική"
Και κάθε βράδυ να κλείνω καλά καλά τα πατζούρια γιατί με τόσα φώτα και να αναβοσβήνουν απότομα σαν να μου κάνουν ανάκριση…
Δεν υπάρχει άραγε τρόπος για μια εκστρατεία ενάντια στον περιττό  ηλεκτροφωτισμό;

γμτ το κέρατό μου! γμ@

Μυθος

Πολύ ησυχία βλέπω έπεσε, γι αυτό ας ακούσουμε:

  
http://http://www.youtube.com/watch?v=V5La59CZgCk
  

Ηλιογέννητη

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Στίχοι: Μάνος Αχαλινωτόπουλος
Μουσική: Μάνος Αχαλινωτόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Αλέξανδρος Παρχαρίδης

Είδα ενα όνειρο μικρό
που γλύκανε η καρδιά μου
Είχα φτερά πνοή γιορτή
Ψηλό το πέταγμά μου

Κι έψαχνα λέει στα σύννεφα
στην αγκαλιά του αγέρα
να βρώ την ηλιογέννητη
του ήλιου θυγατέρα
στο πέταγμα μου

ΡΕΦΡΑΙΝ

Του ανέμου άστρο κι εγώ
το πιο μικρό
μες το φως της αυγής ανατολής
Μες το μπλε τ’ ουρανού
του γιορτινού
η ματιά μου δροσιά σταλαγματιά
με το φόβο γελά αχ πως πετώ
του ανέμου ψυχή κι εγώ
πως να σωθώ
να μάθω που πηγαίνω

Βρίσκω την ηλιογέννητη
στου σύννεφου την άκρη
φλόγα φωτιά στα μάτια της
χρυσή ειν’ η θωριά
αααχ η θωριά της

Αν θες να μάθεις που θα πας
και να σωθείς γυρεύεις
παιδί να γίνεις μάτια μου
στο μύθο να πιστεύεις

Παιδί να γίνεις μάτια μου
στο μύθο να πιστεύεις