Η τρίτη πατρίδα μου (Μέρος Β)

3η πατρίδα (Μέρος Β)

(βλ.
Μέρος Α)

http://cid-f87cd9f624cd076d.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!1810.entry


    Οταν
ήρθα στην Ξάνθη, βρήκα ένα περιβάλλον
τελείως διαφορετικό από αυτό όπου έζησα
τα νεανικά μου χρόνια. Ζωή στην πόλη
έδινε μόνο το Πανεπιστήμιο. 100 φοιτητές
και 30 εργαζόμενοι κινητοποιούσαν όλη
την πόλη. Εποχή μεταπολίτευσης, έντονα
πολιτικοποιημένη και με έντονη πολιτιστική
δραστηριότητα. Το μουσική εργαστήριο
της ΦΕΞ (Φιλοπρόοδη Ενωση Ξάνθης) γέμιζε
το αμφιθέατρο. Τις προβολές της
Κινηματογραφικής Λέσχης της ΦΕΞ
ακολουθούσαν συζητήσεις που κρατούσαν
ώρες, με την “διακριτική” πάντα παρουσία
του χαφιέ της ασφάλειας. Ομως Φεβρουάριος
μήνας, και από τις 8 το βράδυ ερήμωνε η
πόλη. Κυκλοφορούσαν μόνο οι φοιτητές,
και εμείς που τα είχαμε χαμένα. Αντιλαλούσαν
τα πεταλάκια απ τα παπούτσια ενός φίλου,
βοηθός Καθηγητή τότε, και τα ψιλά
τακούνια της μικροσκοπικής φίλης. Και
στις κόχες των βιτρινών του κεντρικού
δρόμου να τουρτουρίζει ο χαφιές με την
τραγιάσκα. Δυο τρία κουτούκια τότε
γέμιζαν από εμάς, φοιτητές και εργαζόμενους.
Και όταν πηγαίναμε για ύπνο, στο ισόγειο
σπίτι που μέναμε και ήταν στην πιο υγρή
περιοχή, βρίσκαμε μαύρα σκουλήκια 20
πόντους (με το συμπάθιο) που δεν τολμούσες
να τα σκοτώσεις γιατί λέρωναν και τα
κατέβαζα απ τους τοίχους με το φαράσι.
Επίσης ένα βράδυ είδα σκορπιό στον
τοίχο, παίρνω αγκαλιά το πάπλωμά μου
και ανεβαίνω επάνω όπου έμενε ο συνάδελφος
και νυν άντρας μου (μπα… τι φαντάζεστε…
παραήταν ιπποτικός), και δεν ξανακοιμήθηκα
σε κείνο το σπίτι. Ωσπου να βρω άλλο,
έμενα στο σπίτι ενός φίλου, υπάλληλου
στην Εθνική Τράπεζα, με τον οποίο μεγαλώσαμε
μαζί. Τότε το να βρεις έναν Κολινδρινό στην Ξάνθη, είχε την σπανιότητα της
συνάντησης δύο ποντίων στο Σικάγο.

Το
Πανεπιστήμιο τότε, στεγαζόταν σε διάφορα
κτίρια του Δήμου ή ιδιωτικά. Τα περισσότερα Eργαστήρια σε ενοικιαζόμενα υπόγεια
πολυκατοικιών. Το δικό μας εργαστήριο
στεγαζόταν σε ένα κτίριο του Δήμου που
τώρα στεγάζεται η Υπερνομαρχία. Ήταν
τότε ένα ερείπιο, και δεν γινόταν σοβαρές
επεμβάσεις γιατί το Πανεπιστήμιο δεν
έβαζε λεφτά αφού δεν ήταν δικό του, αλλά
ούτε και ο Δήμος έβαζε λεφτά γιατί δεν
το χρησιμοποιούσε για τις ανάγκες του. Και επι πλέον, είχαμε επιδρομές ποντικιών
απ την διπλανή καπναποθήκη. Η θρασύτητά
τους δεν περιγράφεται. Την ώρα που ο
συνάδελφος ήταν αφοσιωμένος στις
δορυφορικές επικοινωνίες του, άκουγε
το ποντικάκι μέσα στο συρτάρι να του
τρώει τις καραμέλες. Πάω και εγώ να κάνω
ένα καφεδάκι και βρίσκω το ταπεράκι της ζάχαρης μισοφαγωμένο.

Στο κτίριο αυτό, μόλις φύγαμε εμείς, ο Βασίλης
Σερντάρης, γύρισε μερικές σκηνές της ταινίας του
"Βασιλική" με την Ταμίλα Κουλίεβα και τον Τσαρούχα.

Θυμήθηκα τις
καπναποθήκες και “τα πήρα” τώρα.
Ελάχιστες σώθηκαν και αξιοποίηθηκαν,
οι περισσότερες “τυχαία” πήραν φωτιά
και γίνανε πολυκατοικίες.

Παρασύρθηκα
πάλι απ τις αναμνήσεις, λέω να πάω μια
βόλτα να βγάλω φωτογραφία αυτό το κτίριο,
και αφού μου τέλειωσαν και τα δαφνόφυλλα, ας
κάνω και μιά βόλτα προς το πανεπιστήμιο,
γιατί έχει πανέμορφο κήπο, μακριά απ το
δρόμο, και επομένως η δάφνη είναι καθαρή.
Έχει σχεδόν δυο χρόνια που έφυγα απ τη
δουλειά.

Βρέπω στη φωτογραφία το κυπαρίσσι που φύτεψε τότε ο συνάδελφος και τι θυμήθηκα. Μια μερα συζητούσαμε για πίτες και λέω "θέλω ένα πλάστη σαν αυτόν που είχε η μαμά μου, για να μάθω να ανοίγω φύλλο… δεν μου κάνουν αυτοί που πουλιούνται με τα χερούλια". Μετά από καμιά ώρα μου φέρνει ένα ολοκαίνουριο ξύλο σαν να βγήκε μόλις απ’ τον τόρνο. "Πόσο κάνει Άγγελε"  "το προσφέρει το μαγαζί"

Την άλλη μέρα εκεί που σχεδίαζα ηλεκτρομαγνητικά κύματα ακούω "Ποιός χάλασε τη σκούπα; αχ παλιόπαιδα, πώς θα σκουπίσω εγώ με αυτό το πράγμα" , ήταν η κυρά Βαγγελιώ, υπεύθυνη για την καθαριότητα του κτιρίου. Το κοντάρι της σκούπας από ενάμιση μέτρο είχε γίνει μισό.


Λοιπόν μετά από την επίσκεψή μου στο πρώτο μου γραφείο, αφού
διέσχισα την πόλη πέρασα και απ την
κεντρική πλατεία με το χαρακτηριστικό
ρολόι Σκάβουν όμως το κέντρο της πόλης και δεν μπορούν να περάσουν ούτε τα αυτοκίνητα ούτε οι πεζοί. Ελπίζω το καλοκαίρι να είναι όλα
έτοιμα.

Πλησιάζω
προς το πανεπιστήμιο


Ιδού και η ταμπέλα


Μπαίνω
στο εσωτερικό και βρίσκω το κτίριο όπου
ήταν το γραφείο μου


Από
εκεί επάνω την άνοιξη κάθε πρωί άκουγα
ένα αηδόνι, τα δε χελιδόνια σε διαρκή
κίνηση να ταϊζουν τα μικρά τους.


Βλέπω
και μερικά σκυλάκια
…να έχουν κάνει
κατάληψη το κτίριο.
Θα το κάνουν λέει "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο"


Κόβω
για δυο χρόνια κλαδάκια απ τη δάφνη (ε!
δεν κάνω και κάθε μέρα στιφάδο) και
βγαίνω.


Η
ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη και τα βουνά μας υπέροχα


Προχωράω
προς το ποτάμι, τον Κόσυνθο



Μετά
την γέφυρα είναι η συνοικία Σαμακώβ


Στο
γυρισμό περνάω απ το σπίτι όπου μεγάλωσε

ο Μάνος Χατζιδάκις


Επιστρέφω στο σπίτι, ωραία κάλυψα πάλι σήμερα το πλάνο μου σε περπάτημα,  ας απλώσω και τα
δαφνόφυλλα να ξεραθούν



Advertisements

13 Σχόλια (+add yours?)

  1. espectador
    Δεκ. 22, 2009 @ 07:11:28

    Ξερεις ποσοι ποντιοι υπαρχουν στο Σικαγο? Εκεινο το μπλαστρι ευτυχως μονο για πιτες το χρησιμοποιησες 🙂

    Απάντηση

  2. Αγριάδα
    Δεκ. 22, 2009 @ 07:19:37

    Χα! χα!… κάτσε ακόμα νιόπαντροι είμαστε, εκείνον τον πλάστη (έτσι το λέμε κολινδρινά) τον έχω ακόμα….

    Απάντηση

  3. Georgia
    Δεκ. 22, 2009 @ 07:32:23

    καλημερα Αθηνα μου με τις ομορφες αναμνησεις……νασαι καλα κ ευχαριστω για τη ξεναγηση …… ομορφη πολη!! φιλια πολλα …καλημερα κ στον κυριο απο κατω αν και δε τον γνωριζω !!!

    Απάντηση

  4. Bio-Μπαξές
    Δεκ. 22, 2009 @ 07:44:59

    Καλημέρα σε όλους!Αθηνά μου, εγώ λέω να γράψεις ένα βιβλίο…

    Απάντηση

  5. espectador
    Δεκ. 22, 2009 @ 09:33:31

    Καλημερα Georgia! Εγινε αφορμη η καλη μου και γνωριζω ωραιους ανθρωπους.Ειμαι ο "κυριος απο κατω" , το ονομα μου Σόλων (Γιαννη επι τελους συστηθηκα) και χαιρομαι μαζι σας αυτες τις πινελιες της Αγριαδας, η οποια ως γνωστον παει παντου, ασε που το ζουμι της ριχνει την πετρα απο τα νεφρα 🙂

    Απάντηση

  6. Aeolos
    Δεκ. 22, 2009 @ 14:00:34

    Φίλη Αθηνά, πολύ όμορφη και νοσταλγική η περιγραφή σου. Σ’ ευχαριστούμε πολύ …

    Απάντηση

  7. Ντόρα
    Δεκ. 22, 2009 @ 14:05:21

    Ομορφη η ξεναγηση σου αγριαδα μου!Να’σαι καλα.

    Απάντηση

  8. Αγριάδα
    Δεκ. 23, 2009 @ 08:10:46

    Αίολε και Ντόρα, και όλοι οι καλοί μου φίλοι, σκοπεύεω με αυτόν τον τρόπο να σας δείξω τις ιδιαιτερότητες της μικρής μου πόλης όπως τις βίωσα στα νεανικά μου κυρίως χρόνια, πριν αρχίσω "να τρέχω και να μην φτάνω"

    Απάντηση

  9. Τσουκνιδιτσα
    Δεκ. 23, 2009 @ 21:57:50

    μια ερωτηση στον κυριο… οι πιτες ειναι καλες;φιλια σ ολους!!!

    Απάντηση

  10. espectador
    Δεκ. 24, 2009 @ 05:51:23

    Οι πιτες (προσοχη στο τ παρακαλω) εξαιρετικες. Εξαλλου ειναι γνωστη ανα το πανελληνιο η συνταγη Κολινδρου για πιτες καθε μορφης 🙂

    Απάντηση

  11. thalia
    Δεκ. 24, 2009 @ 09:29:21

    Αγριάδα μου άλλη μια όμορφη ξενάγηση……….Νάσαι πάντα καλά.

    Απάντηση

  12. iannis
    Δεκ. 28, 2009 @ 10:55:34

    Καλημερα Αγριαδα!!!Χρονια πολλα και καλη βδομαδα!!Καθυστερημενος μπαινω στο τσαρδι σου..αλλα ηθελα να απολαυσω τις περιγραφες σου!!!Τι μου θυμισες…Αναλογες εμπειριες…και γω απο τα φοιτητικα μου χρονια..που αν καθομουν να τα εξιστορισω,,θα μπορουσα να γραψω,,,βιβλιο!!Ειδες ομως ματια μου….αυτα μας μενουν…και οι εμπειριες…που αποκτουμε..Να σαι καλα που τα μοιραστηκες…μαζι μας!!!

    Απάντηση

  13. Αγριάδα
    Δεκ. 28, 2009 @ 11:54:26

    Τα δικά μου σπουδαστικά χρόνια ήταν πολύ επίπεδα. Ενας επίσημος χαφιές στον "Ευκλείδη" και μερικά κ@λόπαιδα που του δίναν αναφορά σε κάθε διάλειμα (χούντα γαρ)… και μεις να ασχολούμαστε με τη "χειραφέτησή" μας. Τι καταφέραμε άραγε;

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: