Η επαγγελματική μου ενασχόληση


Η
επαγγελματική μου δραστηριότητα

(1963-2007…και βάλε)

Πράγματι
στα καπνά δεν δούλεψα ποτέ, αλλά…

…το
καλοκαίρι όταν τέλειωσα την 5η δημοτικού

σε
ηλικία 11 χρονών, πήγα να δουλέψω σε μια
κυρία που συνεργαζόταν με την αδελφή
μου, και έκανε κεντήματα. Έμαθα λοιπόν
να κεντάω πλακέ σε είδη προικός.

Όπως
ξέρουν όλοι οι τεχνίτες περισσότερο
χρόνο και μεράκι χρειάζεται η προεργασία
μιας δουλειάς, παρά η δουλειά η ίδια.
Έτσι και εδώ έπρεπε να μετράω και να
ριγώνω γύρω γύρω στα σεντόνια με μολύβι.
Μετά να διπλώνω το ύφασμα και να το
τρυπώνω. Μετά να γαζώνω τις γωνίες απ
την ανάποδη και να τις γυρνάω. Μετά να
κάνω το πλακέ πάνω στην ρίγα που είχα
κάνει, και τέλος να κόβω το ύφασμα που
περίσσευε απ’ την ανάποδη. Μου άρεζε
όμως, γιατί αισθανόμουνα “μεγάλη”.
Μπορούσα τώρα και εγώ όπως τα αδέλφια
μου να δίνω ένα μέρος του εισοδήματός
μου στη μαμά. Τριάντα δραχμές βδομαδιάτικο,
τις είκοσι τις έδινα και μου έμεναν δέκα
ολόκληρες δραχμές δικές μου

Μια
φορά δουλεύοντας στη μηχανή τρύπησα το
δάχτυλό μου. Μπήκε το βελόνι από το νύχι
και βγήκε από την άλλη μεριά του δάχτυλου.
Ζαλίστηκα απ το φόβο, και η γιαγιά του
σπιτιού μου έδωσε νερό με λίγο ούζο
μέσα να πιω, και συνήλθα. Μου είπε τότε
“καλό σημάδι, σίγουρα θα μάθεις” Ναι
έμαθα και αυτή την τέχνη, όπως και τόσες
άλλες. Και μ’ αρέσει ακόμα να μαθαίνω…

Απ
το δημοτικό ακόμα όταν τα άλλα παιδιά
δεν τολμούσαν να πάνε ούτε ως την Αγίου
Δημητρίου, πρώτη παράλληλος της Κασάνδρου,
εγώ είχα μάθει όλη την αγορά απ’ έξω.
Ήξερα το κάθε μαγαζί, την κάθε στοά, την
κάθε τρύπα. Πού πουλούσαν χάνδρες,,
κλωστές,
μαλλιά, κουμπιά , σχέδια για
κεντήματα,… τα πάντα από υλικά
, για
ράψιμο , κέντημα
και πλέξιμο.

   Βοηθούσα
έτσι τα αδέλφια μου στην προμήθεια
υλικών, για τη δουλειά τους. Στοά Σαούλ,
στοά Καράσο, στοά Χρυσικοπούλου, στοά
Μοδιάνο (εδώ πήγαινα για ιδιαίτερα
λαχανικά), Μπεζεστένι…,


Ίωνος
Δραγούμη, Βενιζέλου, Ερμού, Βασ. Ηρακλείου,
Τσιμιστή, Καρόλου Ντηλ,…

Τα
μεγάλα μου αδέλφια γρήγορα κατάφεραν
να γίνουν περιζήτητοι για τα έργα τους.
Η αδελφή μου και ο μεγάλος αδελφός,
αυτούς βοηθούσα. Ο άλλος αδελφός μου
την ημέρα δούλευε και έφτιαχνε φωτεινές

ε
πιγραφές, και το βράδυ πήγαινε σε
τεχνική σχολή.

Έτσι
τελείωσε Ηλεκτροτεχνίτης και μετά
Ηλεκτρολόγος. Και όμως του έμενε χρόνος
και πήγαινε κάθε μέρα σινεμά. Είχε
φτιάξει όλες τις φωτεινές επιγραφές
των κεντρικών κινηματογράφων και είχε
το ελεύθερο να πηγαίνει σε όποιον ήθελε.
Έτσι την Κυριακή ήταν σε θέση να πει και
σε μας σε ποια ταινία να πάμε, αφού τις
είχε δει όλες και ήξερε τι θα μας αρέσει.

Στο
γυμνάσιο, εξακολουθούσα βέβαια να βοηθάω
τα αδέλφια μου. Έμαθα να κεντάω όλες τις
ελεύθερες βελονιές

και
προπαντός να σχεδιάζω όλα αυτά. Η αδελφή
μου ήταν ικανή να ζωγραφίζει με το
βελόνι! Σε ένα φόρεμα από πανάκριβο
γαλλικό ύφασμα δεν επιτρεπόταν βέβαια
να χρησιμοποιήσεις μολύβι, στυλό, πόσο
μάλλον καρμπόν. Ε λοιπόν, έπαιρνε το
βελόνι με την κλωστή και ζωγράφιζε με
το μάτι, ολόκληρο φόρεμα τρυπώνοντας.
Και εκεί επάνω μετά κεντούσε με κλωστές,
κυρίως χρυσό σε διάφορες αποχρώσεις
και χάνδρες. Συνεργαζόταν με έναν οίκο
μόδας και πριν από κάθε επίδειξη είχαμε
ξενύχτια.

Και
ο αδελφός μου έφτιαχνε πλεκτά. Πανέμορφα!
κάθε χρόνο έπρεπε να βγάζει καινούρια
σχέδια, και να κυνηγάει την τεχνολογία,
η οποία όπως σε κάθε κλάδο κάλπαζε. Στο
τέλος είχε μηχανές που δούλευαν με
υπολογιστή και έπρεπε να βγάζει σχέδια
και να τα εφαρμόζει σε διάτρητες κάρτες…

Μαζί
τους λοιπόν και εγώ, έμαθα να ράβω και
στη ραπτομηχανή και στον κοπτοράπτη.


Κάποτε
είδα μια αγγελία για πλασιέ βιβλίων.
Μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να έχω να κάνω
με βιβλία.

Θα
περνούσαν απ το χέρι μου τόσα βιβλία
που ως τώρα τα δανειζόμουνα από φίλους
και βιβλιοθήκες. Εδώ απέτυχα παταγωδώς.
Ούτε ένα βιβλίο πούλησα, δεν το είχα το
πλασάρισμα…

Όταν
τέλειωσα το γυμνάσιο, και έδωσα εξετάσεις
στο μικρό πολυτεχνείο δεν πέρασα την
πρώτη φορά. Άρχισα λοιπόν φροντιστήριο,
αλλά παράλληλα και δουλειά. Α! Τώρα ήμουν
πολύ τυχερή. Δούλεψα στην ΑΡΓΩ ΦΙΛΜ
ΕΛΛΑΣ. Ήταν μια εταιρία στην οδό Καρόλου
Ντηλ που έφερνε απ’ την Πολωνία και
πουλούσε πιάνα, αλλά συγχρόνως έφτιαχνε
και παιδικές ταινίες για 8αρες μηχανές
προβολής.

 Αυτές
οι ταινιούλες ήταν παιδικά παραμύθια,
ή εκπαιδευτικές. Εκεί δούλευε η ξαδέλφη
μου ζωγράφος, πολύ γνωστή τώρα πια, η
Αθηνά Λατινοπούλου. Εκείνη κυρίως, αλλά
και εγώ σε ποιο απλά πράγματα ζωγραφίζαμε
τις μακέτες. Μετά εγώ έβαζα τους υπότιτλους
με letraset (τα γράμματα που
τα πατούσες ένα ένα και έπρεπε να είναι
σε ίσια σειρά και κεντραρισμένα).
 

Μετά
ο φωτογράφος φωτογράφιζε τις μακέτες
μία μία. Δουλειά που τώρα με τα προγράμματα
Corel, photoshop και άλλα, γίνεται
σε μια μέρα, τότε γινόταν σε εβδομάδες.
Γιατί ακολουθούσε εμφάνιση του φιλμ,
και διάφορες δοκιμές για να δούμε το
αποτέλεσμα. Ήμουν όμως στο στοιχείο
μου. Πολλές δουλειές σε μία. Και ξαφνικά
ακούγαμε από κάτω τον κυρ. Αντώνη να
παίζει πιάνο. Όποτε του την έδινε κανένας
πελάτης, μόλις εκείνος έφευγε μας έπαιζε
κάποιο κομμάτι. Σ’ αυτό τον χώρο, ήταν η
πιο ευχάριστη δουλειά που έκανα στη ζωή
μου.

Κάποτε
αφού πέρασα στη Σιβιτανίδειο σχολή της
Αθήνας και στον Ευκλείδη συγχρόνως,
επέλεξα να σπουδάσω στη Θεσσαλονίκη.
Και από το πρώτο έτος κιόλας άρχισα να
παραδίδω ιδιαίτερα μαθήματα μαθηματικών
σε μαθήτριες 3ης γυμνασίου. Τώρα πια
υπήρχε για πρώτη φορά λύκειο, και έμπαιναν
οι μαθητές με εισαγωγικές εξετάσεις.
Α! Εδώ πρωτοπόρος δασκάλα. Όταν με
ρωτούσαν τι να μάθουμε για το άλλο
μάθημα, έλεγα “τίποτα” θα τα βρίσκεται
όλα μόνοι σας. Η Άλγεβρα είναι πράξεις,
αν μάθεις πέντε ταυτότητες, έμαθες όλη
την Άλγεβρα 

Και
η Γεωμετρία είναι σχήματα.

Αν
κάνεις σωστό σχήμα, σου μιλάει μόνο του,
σου λέει πώς να λύσεις το πρόβλημα, ή
πως να αποδείξεις ένα θεώρημα.

Τα
καλοκαίρια δούλεψα και ταμίας σε
πολυκατάστημα και πωλήτρια σε μαγαζάκι.
Μα εδώ δεν τα κατάφερνα, αποτυχία.

E! και όπως κάθε φοιτήτρια, δούλεψα και μπέιμπυ σίτερ.

Και
κάποτε τελείωσα τη Σχολή Ανωτέρων
Ηλεκτρονικών. Τώρα πια έπρεπε να δουλέψω
στο αντικείμενό μου. Μικρές αγγελίες
λοιπόν.

Η
πρώτη δουλειά που βρήκα ήταν προϊσταμένη
προσωπικού σε υφαντήριο όπου είχε
μερικές καινούριες μηχανές, και χρειαζόταν
ηλεκτρονικό. Πω! πω! Τύχη! Τρελάθηκα,
άλλοι ακόμα ψάχνουν δουλειά στο
αντικείμενό τους. Μόλις μπήκα, οι
κοπελίτσες μου έδωσαν μία ρόμπα και ένα
μαντίλι να δέσω στα μαλλιά μου και μου
είπαν “σε καμιά περίπτωση μην ξυθείς”
Μου φάνηκε παράξενο, όλες πολύ γλυκές
κοπέλες, πολύ μικρότερες από μένα
προσπαθούσαν να με κατατοπίσουν. Αλλά
από κάποια στιγμή ένα χνούδι άρχισε να
επικάθεται επάνω μου και με φαγούριζε.
Ξύθηκα ασυναίσθητα και αυτό ήταν.
Τρελάθηκα στη φαγούρα, δεν άντεξα και στις
12 έφυγα, τα κορίτσια με αποχαιρέτησαν
λυπημένα.

‘Αντε
πάλι να ψάχνω δουλειά στο αντικείμενό
μου

Ωπ!
το βρήκαμε με μια φίλη και συναδέλφισσα.
Εργοστάσιο Τηλεοράσεων UNITEL
μετά το Σέδες. Και εδώ επιτέλους θα
εφαρμόσω αυτά που σπούδασα. Τελικός
ηλεκτρονικός έλεγχος στις τηλεοράσεις.
Το πολύμετρο στο χέρι και επί το έργον 

Καλά
τα πήγαμε στη δουλειά, αλλά…. η παραγωγή
του εργοστασίου από τότε που πήγαμε
εμείς έπεσε στο μισό. Γιατί εμείς ήμασταν
οι “συνειδητοποιημένες – ψαγμένες”
και επηρεάζαμε και τους άλλους φανερά.
Και φυσικά σε δέκα μήνες μας απέλυσαν.

Και
η ίδια φίλη έμαθε για το Δημοκρίτειο
Πανεπιστήμιο Θράκης, που τότε δεν είχε
λειτουργία παρά έναν χρόνο.


Μακριά μας
φάνηκε η Ξάνθη, δεν είχαμε και πολλές
ελπίδες, γιατί για τις ίδιες θέσεις στη
Θεσσαλονίκη έπρεπε να έχεις γερούς
δεσμούς με γραμματείς και καθηγητές,
αλλά κάναμε τα χαρτιά μας. Για τις
συγκεκριμένες θέσεις Παρασκευαστών,
ζητούσαν βέβαια πτυχία ηλεκτρονικών,
αλλά σε προσλάμβαναν σαν απόφοιτο
γυμνασίου (εξατάξιου), με τριετείς
θητείες. Ώσπου να αναγνωριστούν τα
πτυχία μας και να κατακτήσουμε τη
μονιμότητα πολλές απεργίες, πολλές
διαβουλεύσεις με τα υπουργεία. Οι
υποψήφιοι λίγοι, οπότε μας προσέλαβαν.
Εμείς τότε και στην Αραβία να βρίσκαμε
δουλειά, θα πηγαίναμε. Θέλαμε και να
φύγουμε απ το σπίτι, ήταν μια εμπειρία
που δεν την είχαμε δοκιμάσει, οπότε με
τη σκέψη ότι θα ψάχνουμε εν τω μεταξύ
κάτι στην Θεσσαλονίκη, μετακομίσαμε
στην Ξάνθη. Έκανα οικογένεια και έμεινα
για πάντα εδώ, τριάντα χρόνια δουλειάς.
Πολλές φορές αυτό το διάστημα της
δουλειάς, μου φαίνεται σαν ένα μικρό
διάλειμμα στην υπόλοιπη ζωή μου. Δεν
ξέρω, ίσως γιατί την σκέψη μου, την
απορροφούσε η ζωή των παιδιών, ή ίσως
γιατί αναγκαστικά για χρόνια έκανα
συνέχεια τις ίδιες δουλειές, αν και
υπήρχε κάποια ποικιλία. Σχέδιο,
γραμματειακή υποστήριξη, εργαστήρια,
επιτηρήσεις,…

Και
τώρα; κάαααααθομαι!

Λέτε
να τερματίζεται εδώ η “καριέρα” μου;
Μπορεί και όχι..

Κάποια
πρόταση είναι στον αέρα για διδασκαλία
σε σεμινάρια, σε σχολή ειδίκευσης
μοντεσοριανής εκπαίδευσης, όταν οργανωθεί
καινούριο τμήμα.

 

Διδασκαλία
κεντήματος. Γιατί όχι; ίδωμεν…..

Advertisements

21 Σχόλια (+add yours?)

  1. Τheo
    Ιαν. 20, 2010 @ 14:24:29

    Ομορφη…(οταν την συλλογιζεσαι τωρα πια..) αλλα και επιπονη…η διαδρομη σου…Αλλα εχει και συνεχεια….Ποσο θαθελα και εγω αυτο το "κααααααθομαι"..

    Απάντηση

  2. Contessa's
    Ιαν. 20, 2010 @ 14:51:03

    Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό, διαβάζοντας την πορεία σου μέχρι σήμερα, στα επαγγελματικά, είναι ότι είστε όλοι μια πολύ άξια και χαρισματική οικογένεια!!!! Κι εσύ, κορίτσι μου, μπράβο σου γιατί έχεις τόσα δημιουργικά ταλέντα και δεν άφησες τίποτα να πάει χαμένο, αλλά ούτε το έβαζες ποτέ κάτω σε μια δυσκολία…..Είσαι μαχήτρια και σου αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!!!!Είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή, όσα έχεις κάνει και όσα ταλέντα διαθέτεις θα αναγνωριστούν και θα προκύψει κάτι πολύ καλό…..περίμενε λοιπόν και τα καλύτερα, έρχονται!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πολλά φιλιά :))

    Απάντηση

  3. Αγριάδα
    Ιαν. 20, 2010 @ 15:33:17

    Λέτε να έχει και συνέχεια; έτσι για να πάρω τα πάνω μου. Θα το κάνω αν προκύψει, όχι για χρήματα. Λίγες μέρες το χρόνο θα είναι εξάλλου, αλλά θα μου άρεζε η επαφή με νέους που αγαπάνε αυτό που κάνουν.Σας ευχαριστώ Theo και contessina

    Απάντηση

  4. ποκαχόντας
    Ιαν. 20, 2010 @ 15:51:59

    ρε συ μας δουλευεις;;;;εσυ εισαι οοοοοοοοολα τα επαγγελματα μαζικοπτικη-ραπτικη-κεντημα-γλυπτικη-βιβλιοδεσια-ηλεκτρονικα-εεεεεεεεεεεεεεε!!!!α βρε τυχερε παρατηρητη τι κοριτσι πηρες!!!!!!!!!!!!δεν υπαρχει τιποτα που να μη μπορει να το καταφερειηθελα να ηξερα τις χαρες τις δικες σου ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ….για να αξιζειςτετοιο πλασμα….

    Απάντηση

  5. MARIA
    Ιαν. 20, 2010 @ 15:54:17

    MATHE TEXNEI KI ASTHNESOFOTATH KOUBENTA ARA ,,,MPRABO GIATI EISAI TALANTOYXO PLASMA KAI DE THA XATHEIS POTE,..MPRABO SOUKALO APOGEUMA

    Απάντηση

  6. Ντόρα
    Ιαν. 20, 2010 @ 16:10:13

    Πολυταλαντη η Αθηνα μας!παραδειγμα προς μιμηση για τους νεους..Κουραστηκες να αποκτησεις ολες τις γνωσεις που εχεις..εγινες απο νωρις μαχητρια της ζωης..και τα καταφερες!!!Συγχαρητηρια..και γιάυτοα που κατορθωσες αλλα για το τροπο που τα απεκτησες!!!Πατησες μοναχη στα ποδια σου και νικησες!!!Να σαι παντα καλα…και συ και η οικογενεια σου!!!Φιλια πολλα πολλα.

    Απάντηση

  7. Αλέξανδρος
    Ιαν. 20, 2010 @ 16:18:57

    να πω συγχαρτήρια … και να ευχηθώ καλή συνέχεια

    Απάντηση

  8. Αγριάδα
    Ιαν. 20, 2010 @ 16:33:31

    Σας ευχαριστώ όλους, αλλά "κόψτε κάτι". Γιατί τώρα κάαααααθομαι αγκαλιά με το λαπ τοπ.Πάντως Ντόρα, όχι δεν πάτησα μόνη μου στα πόδια μου. Είχα τις σπουδές που ήθελα, τα βιβλία που ήθελα, τα ρούχα, και τα παπουτσια που ήθελα χάρις στα αδέλφια μου. Τσουνάμι, τις προδιαγραφές που βάζω για τις επιλογές μου, θα τις δεις σε άλλη ανάρτηση ίσως.

    Απάντηση

  9. ποκαχόντας
    Ιαν. 20, 2010 @ 17:05:55

    εμεις να [κοψουμε κατι;;] εσυ εισαι το ταλεντο στην κοπτικη ραπτικηαντε να πω κι εγω ενα μικρο μου μυστικο …στο ραψιμο ειμαι απαισιαστο κεντημα ομως εσκιζα…καποτε..

    Απάντηση

  10. Aeolos
    Ιαν. 20, 2010 @ 17:45:06

    Φίλη Αθηνά, πραγματικά, αφέθηκα στην περιγραφή σου. Τελείως λογοτεχνική. Να, άλλο ένα ταλέντο που διαθέτεις. Πολυπράγμων λοιπόν και κάτοικος, μιας πολύ αγαπημένης μου πόλης – της Ξάνθης. Εκείνο που δε γνώριζα, ήταν η σχέση με το φίλο Παρατηρητή. Τον ευγενέστατο και χιουμορίστα… Καλή συνέχεια, μιας και έπεται … 🙂

    Απάντηση

  11. Thanasis-
    Ιαν. 20, 2010 @ 17:48:25

    Ωραία και πολυκύμαντη εργασιακά η ιστορία της ζωής σου….Και η δική μου πολυκύμαντη ήταν και γι’ αυτό ενδιαφέρουσα και όχι ανιαρή…Όλοι εμείς που δεν είμαστε απόγονοι Ωνάσηδων είμαστε πολυμήχανοι και ανεξάντλητοι…Σου εύχομαι να είσαι πάντα "γεμάτη",γιατί για ανθρώπους με ενέργεια η απραξία είναι ο θάνατος πριν ..τον θάνατο!!!Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις…

    Απάντηση

  12. espectador
    Ιαν. 20, 2010 @ 18:00:04

    Ευτυχως καλη μου Ποκαχοντας παρ ολο που δεν το αξιζα αυτο το πλασμα ειχα την τυχη να ζησω μαζι του ηδη 32 χρονια, Τα δικα μου "ταλεντα" ανυπαρκτα. Ενας τεμπελης και μισος ειμαι. Ειδικα σ αυτην την φαση. Το μονο που κανω τελευταια ειναι να μαγειρευω καπου-καπου, να σκουπιζω λιγακι και να τηλεφωνω στα παιδια μας. Και να βλεπω την Manchester United στην τηλεοραση , της οποιας ειμαι οπαδος απο το 1958-τοτε που επεσε το αεροπλανο και σκοτωθηκαν πολλοι παικτες της. Α βαζω και κατι ντοματες το καλοκαιρι. Ταιζω τις γατες και τα σκυλια στο χωριο. Φυσικα τις βασικες και κυριες αποφασεις στο σπιτι παντα εγω τις επαιρνα. Η Αγριαδα ηταν σε δευτερη μοιρα. Εγω π.χ. αποφασιζα για το μεσανατολικο, για το κυπριακο, για το βιετ-ναμ κ.λ.π. Η Αγριαδα ειχε τα δευτεροτερα θεματα…πως θα μεγαλωσουν τα παιδια, τι επιπλα θα παρουμε στο σπιτι, που θα παμε διακοπες και αλλα τετοια …χωρις πολυ σημασια. Ευτυχως με ανεχεται ακομη.

    Απάντηση

  13. ποκαχόντας
    Ιαν. 20, 2010 @ 18:21:23

    εισαι απιθανος παρατηρητη μου…και ειμαι απολυτα βεβαιαοτι σιγουρα της αξιζες κ με το παραπανω…[[δεν σε κοβω για τεμπελη μονο που κανεις τον κοπο να ανεβαινεις τη σκαλα για το παταρι αντι να την βαζεις να κατεβαινειφτανει….]χαχαχαχχαχαχχαχχατο μονο που κανεις τελευταια ειναι να αγαπας και να εκτιμαςτην συντροφο σου ..αλλωστε εσυ εκανες παλια τις δυσκολοτερες δουλειεςαποφασιζες..για το μεσανατολικο, για το κυπριακο, για το βιετ-ναμνα εισαστε γεροι [ο τονος στο ι] και να αγαπιεστε…παντα

    Απάντηση

  14. thalia
    Ιαν. 20, 2010 @ 20:26:53

    Εργατικότητα,δημιουργικότητα………………προκοπή. Καλή σου νύχτα ζωντανή μου ΑΘΗΝΑ.Σου εύχομαι το καλλίτερο για το υπόλοιπο της ζωής σου……………….

    Απάντηση

  15. Αγριάδα
    Ιαν. 21, 2010 @ 08:31:57

    Σας ευχαριστώ όλους και θα σταθώ στο οτι δεν είμαστε παιδιά "Ωνάσιδων". Δεν ειναι αυτό που έχει σημασία Θανάση. Λίγοι τα βρίσκανε τότε έτοιμα, οι περισσότεροι έπρεπε μόνοι να τα καταφέρουν. Σημασία έχει ο τρόπος που θα τα καταφέρεις. Στο σχολείο, στη δουλειά, στην καθημερινότητα, ακόμα και στο κόμμα, υπήρχαν οι γλείφτες και οι ρουφιάνοι, έπρεπε και αυτούς να "συναγωνιστείς"… άντε το γύρισα πάλι.Καλημέρα σε όλους.

    Απάντηση

  16. katabran
    Ιαν. 21, 2010 @ 09:16:31

    σα να μουν σ ενα τραπεζι, απεναντι σου, να κεντας ενα αλλοιωτικο καμβα και να μιλας, να μιλας…τα σεβη μου!

    Απάντηση

  17. Αναστάσης ...κλώνος
    Ιαν. 21, 2010 @ 10:32:24

    Τα Σέβη μου.Καλημέρες.

    Απάντηση

  18. Παύλος ο Γραικός..
    Ιαν. 21, 2010 @ 15:06:44

    Τα σέβη μου στην αγωνίστρια τoυ χθες και του σήμερα!!

    Απάντηση

  19. vivi
    Ιαν. 21, 2010 @ 23:10:01

    Αναμνήσεις μιας ζωής….εικόνες του χτές!!Δοσμένες όμως με τόσο όμορφα και ζωντανα χρώματα….Έχεις καταφέρει να τις βλέπουμε κι εμείς ακριβώς όπως τις είδες και τις έζησες!Πάρα μα πάρα πολύ όμορφη περιγραφή, όπως και οι προηγούμενες αλλωστε!!!!Καλό σου βράδυ!!!

    Απάντηση

  20. Αγριάδα
    Ιαν. 22, 2010 @ 08:46:48

    Αυτό "τα σέβη μου" μου θυμίζει την ηλικία μου και τους στίχους του Κώστα ουράνη:"Τώρα γυρίζω και κοιτάζωκαι τη ζωή αναμετρώ:-πόσο μεγάλη ήταν η φόρα,-πόσο το πήδημα μικρό!"Χα χα! έχω ακόμα πολύ "φόρα"Καταφέρνω να σας βάλω στο κλίμα; Και να φανταστείτε οτι στην 1η γυμνασίου έμεινα μεταξεταστέα στα Νέα, δεν μπορούσα να γραψω πέντε αράδες. Εμ! φυσικά, πώς να γράψεις για την αποταμίευση και για το βορειοατλαντικό σύμφωνο.

    Απάντηση

  21. katabran
    Ιαν. 22, 2010 @ 09:16:17

    εχεις δίκιο!μα εγώ τη λέξη τη διάλεξα όχι για το μέγεθος των χρόνων σου, αλλά για το μέγεθος της θέλησής σου!καλημέρα!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: