Θεσσαλονίκη-2

Η δεύτερη πατρίδα μου

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-2

Κλεισθένους


(βλ. 1ο μέρος)

http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2095.entry

 

Η
ζωή μας στη Θεσσαλονίκη ήταν χωρισμένη
ανάλογα με τα σπίτια όπου μέναμε. Τα
πρώτα χρόνια, που ήταν και τα χρόνια του
δημοτικού, χόρτασα παιχνίδι. Στα καμμένα
όπου το βράδυ παρκάρανε δυο τρία φορτηγά
αυτοκίνητα, μαζευόταν όλη η γειτονιά,
παίζαμε κρυφτό επάνω στις καρότσες, και
στα στενά δρομάκια, Αριανού, Αθηνάς,
Κλεισθένους, Ιουλιανού,… Ποιο πάνω απ
το σπίτι μας υπήρχαν ακόμα αυλές με
δωμάτια γύρω γύρω όπου μέναμε τρεις και
τέσσερις οικογένειες, και ένα εγκαταλειμμένο
υφαντήριο με σπασμένα τζάμια, φουλ στις
αράχνες, που φοβόμασταν να μπούμε μέσα.
Το δικό μας σπιτάκι αν και το ποιο μικρό
ξεχώριζε γιατί ήταν το μόνο καινούριο.
Ειχε κτιστεί μάλλον αυθαίρετα στην αυλή
του μεγάλου σπιτιού. Είχε αρχίσει η
μέθοδος της αντιπαροχής και ότι καινούριο
κτιζόταν ήταν πολυκατοικία. Μα όχι ακόμα
στην Κλεισθένους. Οι πολυκατοικίες
ξεφυτρώναν κάθε μέρα απ’ την Κασάνδρου
και κάτω. Καμιά φορά στα σκοτεινά δρομάκια
βρίσκαν καταφύγιο τα ζευγαράκια που
φιλιόταν ατέλειωτα απ’ το σούρουπο,
μέχρι αργά που μας φώναζαν να συμμαζευτούμε.
Όσο κρύο και να έκανε, με τα χέρια
ξυλιασμένα και τα πόδια μελανιασμένα
μέχρι επάνω (ακόμα δεν φορούσαν πανταλόνια
τα κορίτσια) εμείς παίζαμε. Όταν σχολούσα
πετούσα τη τσάντα και δρόμο. Φώναζε η
μαμά να κάνω τα μαθήματά μου, μα η απάντηση
ήταν μία “δεν έχουμε”.

Τα παιχνίδια
μας; “Ένα λεπτό κρεμμύδι”,


τζαμί κρυφτό,
μήλα,


τυφλόμυγα


ωπ! εσύ αλλού να πας να παίξεις!


σχοινάκι


Επίσης κουτσό που
χρειαζόταν όμως κομμάτια μάρμαρου και
για να τα βρούμε πηγαίναμε στο χώρο των
παλιών εβραίικων μνημάτων εκεί που
είναι τώρα η Φυσικομαθηματική Σχολή.
Οι πιο τολμηρές οι ξεσχολιασμένες
θεσσαλονικές παίζανε και τους γιατρούς
με τις νοσοκόμες, μα γινόταν αντικείμενο
κουτσομπολιού. Η δική μου ζωηράδα αλλού
εκτονώνονταν. Συχνά οι δάσκαλοι φωνάζαν
τη μαμά στο σχολείο γιατί έδερνα τα
αγόρια.

Τα
καλοκαίρια, την ημέρα που έκανε ζέστη
αραδιάζαμε τα κουζινικά μας και τις
κούκλες σε κάποιο υπόστεγο, και παίζαμε
σπιτάκια. Για κάθε ώρα είχαμε άλλο
παιχνίδι και σε άλλο χώρο. Μα τις ώρες
της πολύ ζέστης, το μεσημέρι έπρεπε να
ξαπλώνουμε, τότε είχαμε το διάβασμα.
Στο ψιλικατζίδικο της οδού Κασάνδρου,
βρίσκαμε κλασσικά εικονογραφημένα, όχι
μόνο καινούρια που στοιχίζαν τρεις
δρχ., μα και μεταχειρισμένα.




Πήγαινες
το παλιό και μια δραχμή και έπαιρνες
άλλο. Έτσι τα είχαμε ξεκοκαλίσει όλα,
και περιμέναμε πως και πως να βγει το
καινούριο. Για βιβλία βέβαια είχαμε τις
δανειστικές βιβλιοθήκες. Τα άλλα μου
αδέλφια είχαν την ΧΑΝ, όπου πήγαινα και
εγώ αν ήθελα να βρω κάτι στην τεράστια
εγκυκλοπαίδεια του Ελευθερουδάκη.




Και
βέβαια θυμάμαι πάντα τη σιωπηλή αλλά
και εκφραστική μορφή του Ντίνου
Χριστιανόπουλου που ήταν υπάλληλος
εκεί.

Το τέλος του καλοκαιριού μας έπιανε
μια μελαγχολία που θα άρχιζε το σχολείο,
μα και μια αδημονία γιατί τον Σεπτέμβριο
άνοιγε και η Έκθεση.




Η Διεθνής Έκθεση
Θεσσαλονίκης ήταν το μεγάλο
γεγονός, το μεγάλο πανηγύρι. Σχεδόν κάθε
μέρα πηγαίναμε και περνούσαμε από όλα
τα περίπτερα, μαζεύαμε τα διαφημιστικά
και ενημερωτικά φυλλάδια αλλά και
δείγματα προϊόντων. Την Κυριακή μπορούσαμε
να πάμε με τη μαμά και το μπαμπά, οπότε
μπορούσαμε να μείνουμε και αφού νύχτωνε,
και επίσης να πάμε στο λούνα παρκ, όπως
και να φάμε λουκάνικο Φραγκφούρτης με
μαύρη μπύρα για τους μεγάλους. Δυο φορές
την εβδομάδα είχε ακροβατικά! Σου κοβόταν
τα πόδια να βλέπεις ανθρώπους να περπατούν
πάνω στα σχοινιά, σε τόσο μεγάλο ύψος,
και ακουγόταν οι ανάσες του κόσμου σαν
ένα θηρίο που αναπνέει και ξεφυσάει
ανάλογα με τις φιγούρες των ακροβατών.

Και τέσσερις φορές τη βδομάδα πυροτεχνήματα.




Α!
Τα πυροτεχνήματα είχαν την δικιά τους
διαδικασία. Όλος ο κόσμος ανέβαινε στις
ταράτσες, και σε κάθε πυροτέχνημα που
έσκαγε, άκουγες ένα ομαδικό Ααααα…..
Εκεί γινόταν και αφιερώσεις “αυτό δικό
σου”, “αυτό δικό μου”… “αυτό της
Αθηνούλας”… Οι μαμάδες το χαρίζαν στο
μικρότερο παιδί για να μην κλαίει, σαν το φλουρί της
βασιλόπιτας. Και όταν τελείωναν, ένα
σύννεφο καπνού πάνω απ’ την πόλη, μια
απόλυτη ησυχία με την ελπίδα οτι θα έχει
και άλλα, και μια αναμονή για την επόμενη
φορά…

Στο
δημοτικό άρχισαν και οι πρώτοι έρωτες.
Και ενώ όλα τα κορίτσια ερωτεύονταν τον
πιο ζωηρό, αυτόν που μας σήκωνε τα
φουστάνια (και δόστου κλάμα και νεύρα),
εγώ ερωτευόμουν πάντα τον πιο έξυπνο,
που συνήθως ήταν και καλός μαθητής, μα
ποτέ τους “γλείφτες” και τα “φυτά”.

Και
συγχρόνως με όλα αυτά ο φόβος του “δράκου
του Σέϊχ Σου”, που στη θέση του πιάσανε
έναν αθώο περιθωριακό που δεν είχε ποιος
να τον υπερασπιστεί τον Αριστείδη
Παγκρατίδη, και τον εκτελέσανε. Σιγά
σιγά ξεχάστηκε και αυτό και εκδρομή
πηγαίναμε στο Σέϊχ Σου, τα χίλια δέντρα
όπως το λένε σήμερα. Απ’ το Κουλέ Καφέ,
μέσω της οδού Ακροπόλεως, φτάναμε στον
Άγιο Παύλο, και από εκεί στο δάσος. Δεξιά
περνούσαμε απ τα ανατολικά κάστρα των
οποίων φαινόταν μόνο το πάνω μέρος γιατί
κολλημένα σ’ αυτά ήταν πολλά μικρά
αυθαίρετα σπιτάκια.

Τώρα
πια, στην οικογένεια, όλοι είχαν τις
δουλειές τους. Και χάρη στο μπαμπά, που
δεν συμβιβαζόταν με ότι να ‘ναι, ήταν
δουλειές με μέλλον για τα παιδιά. Εκείνος
μια και είχε τις γνώσεις, δούλευε σε
διάφορα γραφεία. Μα η μαμά που είχε τόσο
μεγάλη οικογένεια να φροντίζει, επτά
άτομα μαζί με τη γιαγιά, και μια και δεν
υπήρχε οικονομικό πρόβλημα, περιορίστηκε
στη φροντίδα μας και την άψογη διαχείριση
των οικονομικών μας.

Εκείνα
τα χρόνια έφτανε στα αυτιά μου ο απόηχος
των γεγονότων που συγκλόνιζαν την
Ελλάδα: Ο “εθνάρχης και καλά” Καραμανλής
φεύγει κρυφά στο Παρίσι ως Τριανταφυλλίδης,
η Ελλάδα συγκλονίζεται από τις διαδηλώσεις
για την παιδεία. Συνθήματα ακούγονται
“προίκα στη Παιδεία και όχι στη Σοφία”,
“15% στην παιδεία” “114”… και οι νεολαίες
των κομμάτων γύρω απ τη διαγώνιο να
παίζουν πετροπόλεμο.

Και
το γεγονός του συντάραξε τον τόπο, η
δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη σε μια
συγκέντρωση για την ειρήνη στο κέντρο
της πόλης. Όσες μέρες πάλευε με τον
θάνατο στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, κόσμος
είχε μαζευτεί απ’ έξω και συμπαραστεκόταν
αν και περιτριγυρισμένος απ την αστυνομία.
Με τη δημιουργία της νεολαίας Λαμπράκη
ένας νέος κύκλος αγώνων άρχιζε, σε όλους
τους χώρους.

 

Η φωτογραφία με το κουτσό είναι δανισμένη από

http://www.flickr.com/photos/tiflosourtis/3883274965/





Advertisements

10 Σχόλια (+add yours?)

  1. Αλέξανδρος
    Φεβ. 02, 2010 @ 09:32:04

    πολύ όμορφη ανάρτηση … καλή συνέχεια

    Απάντηση

  2. iannis
    Φεβ. 02, 2010 @ 11:30:37

    Καλημερα Αγριαδα….Διαβασα την καταχωρηση σου που ειναι καταπληκτικη…και με πηγες πισω πολλα πολλα χρονιαΟμορφα χρονια…φτωχικα..αλλα με τοσες αναμνησεις..καλες!!Και γω ειχα την τυχη να μεγαλωσω στα προσφυγικα σοκακια της Κοκκινιας…και περιπου καπως ετσι ηταν τα πραγματα και σε μας!!Παιχνιδι στις αλανες…ολα αυτα που αναφερεις…βαλε και καποια ακομα..Το αγιουτο…το περνα περνα η μελισσα…την πινακωτη…τα καρυδια….και τοσα αλλα ομορφα παιχνιδια και το κυριοτερο..ομαδικα παιχνιδια οπου σε εφερνα κοντα στον αλλο.Τα περιοδικα ..που μας αναφερεις..δεν νομιζω να μην τα επαιρνε..παιδι της εποχης εκεινης.Ενδιαφεροντα..εικονογραφημενα..και μπορουσες να διαβασει καθε παιδι ακομα και αριστουργηματα της λογοτεχνειας..(Τριστιανος και Ιζολδη…Ρωμαιος και Ιουλιετα..Ιλιαδα κλπ)Και γω με ενα ποδηλατο καινουργιο να πηγαινω στο σπιτι της γιαγιας…για να πιω το απογευματινο καφεδακι με την γιαγια…Στην αρχη μου το εβαζε στο πιατακι του καφε…ισα ισα για να το γλωσσεψω!!Τελικα οσο επεκτεινεσαι στις πληροφοριες σου για την γειτονια σου στην Σαλονικη..τοσο μουερχονται θυμισες απο την γειτονια σου..Η θεια μου εμενε τοτε επι της Ιουλιανου..μεταξυ αγ.Δημητριου..και Ολυμπου!!Καλντεριμι..τοτε…με τα σπιτια με τις μεγαλες αυλες.και τα χαγιατια…Θυμαμαι επι της Ολυμπου ενα μικρο μαγεριο…με ουζακι..που προσφερε..με μπακαλιαρακια…και αλλο ενα που ειχε τοτε το πιο καλο μπιφτεκι….λεπτο σε παχος αλλα τεραστιο…Οι ανθρωποι ζεστοι..φιλοξενοι..και προσχαροι..που παντα σε κερναγαν καφεδακι..και μετα γυριζαν και το φλιτζανι…σημα κατεθεν της Σαλονικης…Και μετα η Εκθεση…Περιμεναμε στην ουρα.για να μπουμε μεσα…Κατι…που ισως δεν εζησες εσυ…τοσο εντονα…ηταν η χουντα…με την επανασταση της 21ης Απριλιου..εκεινη την ημερα πεθανε ο αδελφος της γιαγια μου…και δεν μας επετρεψαν να παμε στην κηδεια..Μονος του εφυγε ο καψερος…στο μεγαλο ταξιδι…μονο τα παιδια του και η γυναικα του…Απαγορευοντουσαν οι συγκεντρωσεις..πανω απο 5 ατομα…Θυμαμαι εκεινη την μερα τα τανκς να κυκλοφορουν στον κεντρικο δρομο του Κορυδαλλου…και ο κοσμος κρυμμενος στα σπιτια τους.Κατευθυνση τους οι φυλακες Κορυδαλλου(ειχα μετακομισει πια στον Κορυδαλλο στο καινουργιο μας σπιτι..)Ουφ!!τι μου θυμισες ρε φιλεναδα!!Περιμενω την επομενη..περιγραφη σου…εναγωνιως!!Φιλια…και να εισαι χιλιοχρονη…αφου σημερα ειναι τα γενεθλεια σου!!

    Απάντηση

  3. Ντόρα
    Φεβ. 02, 2010 @ 11:54:35

    Υπεροχη καταχωρηση!μας γυρνας πισω στα παιδικα μας παιχνιδια..στις ζαβολιες μας,στους παιδικους ερωτες..στα ανεμελα καλοκαιρακια..να σαι καλα!να τα εκατοστησεις και απο δω!Φιλακια.

    Απάντηση

  4. vivi
    Φεβ. 02, 2010 @ 12:30:51

    Βρε τι μου θύμισες: "ένα λεπτό κρεμμύδι" ..πωπω το είχα ξεχάσει! Το "σας πήραμε, σας πήραμε" σου λέει τίποτα???Υπέροχο! Τα καταφέρνεις πάντα να μας πηγαίνεις ταξίδι στο χρόνο και στον τόπο! Μέχρι και φωτογραφίες παίρνουμε! Νάσαι καλά! Πολύχρονη και πολύχρωμη!!!!

    Απάντηση

  5. Τheo
    Φεβ. 02, 2010 @ 13:05:25

    Τι να πρωτοπω..και τι να σχολιασω…Με γυρνας τοσα χρονια πισω..και ξυπνας σε πολλους απο εμας τοσες μα τοσες γλυκες αναμνησεις…Περασμενες ελευθεριες και ξεγνοιασιες..που τις αναπολουμε με ενα βαθυ αναστεναγμο..Να πω για τα παιχνιδια που παιζαμε και ολα ηταν αυτοσχεδια?Εκτος απο κατι κουκλες απο δεκατο χερι και επανω που ειχαν τα κοριτσια..τα αγορια δημιουργουσαμε μονοι μας τα δικα μας παιχνιδια..και ειμασταν τοσο αυταρκεις..Θυμαμαι κομματι κομματι απο τα σκουπιδια κατορθωσαμε και καναμε ενα ποδηλατο..που το καβαλουσε ολη η γειτονια…Και η μαγικη λεξη εδω ειναι η "γειτονια"..κατι που δεν υπαρχει οχι μονο στις μεγαλουπολεις αλλα και στην επαρχια πλεον..ΚΑα ναι..παιζαμε και ποδοσφαιρο..με την μπαλλα του γουρουνιου,που σφαζαμε καθε Χριστουγεννα !!! Και το ευλογημενο "κοτσι" φυσικα….Κλασσικα εικονογραφημενα αγοραζαμε βεβαια μεταχειρισμενα..και τα επιστρεφαμε ενατι ενος μικρου τιμηματος..ασε που οι περισοτερες συναλλαγες γινοταν με ειδος..πηγαιναμε στον μπακαλη με αυγα και με σιταρι,αντι δραχμων..Και οσα ειχα μαζεμενα δικα μου,και τα ξαναδιαβαζα οταν δεν ειχα κατι καινουργιο,τα εβαλε η μανα μου κατω απο τον μουσαμα της κρεβατοκαμαρας για να καλυψει τις λακκουβες..Εναν Μηνα εκλαιγα…Δανειστικη Βιβλιοθηκη υπηρχε και εδω..αλλα θυμαμαι την ειχαμε κατακλεψει.. 2 στα 5 βιβλια επιστρεφαμε…Και απο 7-8 χρονων ολοι στα χωραφια και στην δουλεια…αγορια κοριτσια..Χρονια βασανισμενα..χρονια πετρινα (σου το ξαναπα)..χρονια ευτυχισμενα !!!Αχ..συγνωμη βρε Αθηνα..τα δικα σου ηρθα να σχολιασω..και τα δικα μου ειπα..Παρασυρθηκα βλεπεις…Ξυλο στα αγορια εριχνες μονο οταν ησουν μικρη η και οταν μεγαλωσες πια?Αυτο ειναι υποννοουμενο για τον Παρατηρητη..δεν πιστευω να υπεστη καμμια οικογενειακη κακοποιηση…χαχαΚαλο Μηνα !!!!!

    Απάντηση

  6. Αγριάδα
    Φεβ. 02, 2010 @ 13:57:35

    Μπα μου φαίνεται θα μαζευτούμε να παίξουμε, αλλά τι να παίξουμε; "μπουκάλα" γμτ δεν έπαιξα ποτέ, έμεινα με το μεράκι.Γιάννη ξέχασες τη μακριά γαϊδούρα που παιζανε τα αγόρια. Όλα τα ξέρω αλλά αυτά τα καρύδια τι είναι; μήπως τα μήλα; Η χούντα έρχεται στο μεθεπόμενο σπίτι. Η ζωή μας στη Θεσσαλονίκη χωρίζεται ανάλογα με τα σπίτια, τα σπίτια οριοθετούν τις ηλικίες, τους έρωτες, τα πολιτικά γεγονότα.Ντόρα, πράγματι τα καλοκαίρια έχουν μείνει πιο έντονα στη μνήμη μας, γιατί άραγε; περισσότερη ελευθερία;Βιβή, Σας πήραμε σας πήραμε φλουρί κωσταντινάτο, μας πήρατε μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτοΘοδωρή, Οι δικές μας κούκλες ήταν από κουρέλια. Άσπρο κεφάλι με ζωγραφισμένα τα χαρακτηριστικά και ρούχα που τα φτιάχναμε μόνες μας. Καποτε μου έφερε η νουνά μου μία κανονική απ τη Θεσσαλονίκη με αφρολέξ φουστάνι, την καμάρωνα αλλά ποτέ δεν την αγάπησα. Αλήθεια σε ποια πόλη μεγάλωσες; Μην φοβάσαι, αυτό για το ξύλο μου το είπαν τα αδέλφια μου. Εγώ ποτέ δεν θυμάμαι να άπλωσα χέρι ούτε σε παιδί, ούτε στο σκυλάκι μας, θυμόμουνα πάντα τα λόγια της γιαγιάς Αθηνάς που τα έλεγε η μαμά μου! "Τα παιδιά καταλαβαίνουν με λόγια, τα γαϊδούρια με ξύλο" Όσο για τον espectador δεν μου έδωσε αφορμή ακόμα, τίποτα δεν αποκλείεται…..

    Απάντηση

  7. espectador
    Φεβ. 02, 2010 @ 15:04:54

    Ωχ Theo ανοιξες ιστοριες μου φαινεται….Θα κανω οτι μπορω ο καημενος για να μην τις μαζεψω…αν και δεν μπορω να φανταστω την Αθηνα να δερνει καποιον….δεν θυμαμαι να απλωσε χερι στα παιδια μας ποτε. Αναμεσα στα αγαπημενα παιχνιδια της εποχης ηταν και "το σπασμενο τηλεφωνο", οπου μια παρεα (κοριτσια-αγορια ανακατεμενα) ξεκινουσαν να μεταφερουν ο ενας στο αυτι του αλλου μια λεξη που ελεγε ο πρωτος/η. Εκεινη η μικρης διαρκειας επαφη με το αυτι του αλλου/ης ηταν συγκλονιστικη. Ακομη εχω μια μικρη ανατριχιλα στο αυτι μου η στο στομα μου αναλογα. Σημερα νοιωθω σαν να μπαινοβγαινει κοσμος στο σπιτι μας, να μας φερνουν δωρα και να ακουγονται χαρουμενες ευχες. Σας ευχαριστω και γω πολυ ολους…

    Απάντηση

  8. katabran
    Φεβ. 11, 2010 @ 15:46:58

    δεν εχω ιδιες εμπειριες, αλλα στους δρομους σου περπατησα γλυκο φοιτηταριο…μαρεσει πως τα λες…σε διαβαζω και κολλαω τη γλυκεια νοσταλγικη διαθεση σου…τα παιδικα μου τα περασα σε χωριο και εχω ακομα στη μυτη τις μυρωδιες τουμετα στην πολη, τα παιχνιδια μας ηταν στα γηπεδα περισσοτερο και λιγο στα πεζοδρομια με επιτραπεζια ή στα στενα κρυφτο και κυνηγητομεγαλωνοντας μαζευτηκα και που με χανες που με βρισκες χωμενη σε βιβλια πεισματα και στοχοιεπιτυχιαξανα πεισματα και ξανα στοχοι απο τις 40 εκκλησιες ως τη μποτσαρη οι τσαρκες…και μετα οξω ρε! οξω να ανοιξει το ματι μου!ααα, εδω μιλας εσυ, παραπηρα φορα…:)

    Απάντηση

  9. tiflosourtis
    Ιαν. 11, 2011 @ 17:42:00

    Καλησπέρα,
    χρησιμοποιείς μια φωτογραφία μου χωρίς να με έχεις ρωτήσει….
    αναφέρομαι σε αυτή με το κουτσό,
    δεν θα ήταν πιο δίκαιο να με είχες ρωτήσει πριν την πάρεις;;
    Σε παρακαλώ ή να την βγάλεις ή να βάλεις link στο άρθρο σου.

    Κουτσό

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: