Δεύτερη πατρίδα, Θεσσαλονίκη-3


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-3

Πρασακάκη
14

(βλ. 1ο και 2ο μέρος)

http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2095.entry

http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2134.entry


Το
1964, τελειώνοντας το δημοτικό, αλλάξαμε
και γειτονιά. Ένα μεγάλο πια σπίτι σε
μια πανέμορφη αρκετά παλιά πολυκατοικία
γωνία Εγνατία-Πρασακάκη κοντά στην
εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Μια πολυκατοικία
από εκείνες με τα ανάγλυφα στην πρόσοψη,
με μάρμαρα στην είσοδο, με στρόγγυλα
μπαλκονάκια, με περίτεχνα σιδερένια
κάγκελα (σαν της φωτογραφίας, αλλά εμείς δεν κάναμε κατάληψη) Και φυσικά πιο μεγάλο και
ψηλοτάβανο σπίτι.




Εδώ αλλάζουν τα
παιχνίδια, σχεδόν σταματάνε. Είμαστε
στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ούτε αλάνες,
ούτε χωματόδρομοι. Μόνο στο πίσω μέρος
της Αγίας Σοφίας μπορούσαμε να παίζουμε,
μα πιο πολύ μαζευόμασταν και μιλούσαμε
με τις ώρες. Μεγαλώσαμε πια, έτσι νομίζαμε.

Τα
μπαλκόνια μας ήταν στο πρώτο πάτωμα
και βλέπανε στην Εγνατία, είμασταν σαν
σε θεωρείο. Από εδώ παρακολουθούσαμε
τις παρελάσεις, από εδώ και τις διαδηλώσεις.
Μου έχει μείνει στο μυαλό κάποια 25η
Μαρτίου, που μαζεύτηκαν όλοι οι συγγενείς
και η μαμά δεν προλάβαινε να τηγανίζει
μπακαλιάρο για να συνοδέψει τη ρετσίνα
των αντρών. Το θερμότερο χειροκρότημα
το εισπράτανε πάντα τα παιδιά του
περίφημου Παπάφιου



Ο
αρχηγός, που προχωρούσε μπροστά και
διηύθυνε την μπάντα με ένα σκήπτρο με
φούντα, που το κουνούσε ρυθμικά πάνω
κάτω, κάπου κάπου το πετούσε ψηλά και
το έπιανε στον αέρα, για να κάνει το
χατήρι των παιδιών που φώναζαν ρυθμικά:
Πέ τά τό! πέ τά τό!… Ο παγκοσμίως γνωστός
Γιάννης Ζουγανέλης στο Παπάφειο
ορφανοτροφείο πέρασε τα παιδικά του
χρόνια και έμαθε τούμπα.




Επίσης
από τα μπαλκόνια μας, παρακολουθούσαμε
τις κηδείες επώνυμων θεσσαλονικαίων,
και μετρούσαμε τα στεφάνια. Ναι ήταν
σαν παρέλαση, προπαντός όταν ο μακαρίτης
ήταν στρατιωτικός, με δεκάδες στεφάνια
που τα κρατούσαν οι άντρες, ο καθένας
από ένα, και προχωρούσαν σε τριάδες, και
με μπάντες και με ξίφη,…. μεγάλες τιμές!

Τα
αυτοκίνητα δεν ήταν ακόμα τόσο πολλά,
και άνετα όλη την ώρα περνούσαμε απέναντι
για ψώνια ή για να πάμε το φαγητό στο
φούρνο.

Εδώ
γύρω ήταν όλοι σχεδόν οι κινηματογράφοι
πρώτης προβολής. ΒΑΚΟΥΡΑ, ΑΝΑΤΟΛΙΑ,
ΟΛΥΜΠΙΟΝ, ΕΓΝΑΤΙΑ, ΔΙΟΝΥΣΙΑ, ΚΛΕΙΩ, ΑΕΛΛΩ, ΗΛΙΣΙΑ,…
που να τα θυμάμαι όλα. Και ξεχώριζε η
ΘΥΜΕΛΗ μια μικρή αίθουσα στην οδό Παλαιών
Πατρών Γερμανού, με τις εξαιρετικές
ταινίες. Σ’ αυτή την αίθουσα ανέβαζε
και τις παραστάσεις του το παιδικό
θέατρο της Μαίρης Σοΐδου. Εκεί κοντά,
δίπλα στον ΕΣΠΕΡΟ ήταν και το ΣΙΝΕΕΠ.
Ένας πολύ στενός κινηματογράφος, για
τα παιδιά, που έβαζε ταινίες με τον
Χοσσελίτο,
τον Ταρζάν, τη Χέιλι Μιλλς,

 



ή
κινηματογραφικές μεταφορές των
μυθιστορημάτων του Ιούλιου Βερν και
με πολλά “Μίκυ Μάους”

 

και επίκαιρα
πριν από κάθε ταινία. Εδώ οι πορτοκαλάδες
και οι λεμονάδες ήταν σε πλαστικά
πορτοκάλια και λεμόνια, με ένα μικρό
βιδωτό καπάκι. Έτσι στο διάλειμμα γινόταν
ένας απίστευτος πόλεμος με όπλα αυτά
τα άδεια πλαστικά πορτοκάλια και λεμόνια. Οι μισοί ανέβαιναν πάνω στη σκηνή, και οι άλλοι από κάτω, και αντάλλασσαν πυρά.
Αναγκαζόταν κάθε φορά να επιβάλει τη
τάξη ο ιδιοκτήτης.

Κάθε
εβδομάδα που άλλαζαν οι ταινίες, στους
κινηματογράφους, πάνω απ την είσοδο,
κολλούσανε μια γιγαντοαφίσα με κάποια
σκηνή απ την ταινία, ή απλώς με τα πρόσωπα
των πρωταγωνιστών.


Πάντα
αναρωτιόμουνα πώς και πότε προφταίναν
να τα ζωγραφίσουν όλα αυτά.

Και στους κινηματογράφους, κυρίως τις Κυριακές, είχε τόσο πολύ κόσμο, που σπάνια εύρισκες θέση. Άσε που όπως λέει και ο espectador κινδύνευες να μείνεις έγκυος χωρίς να ξέρεις από ποιον.


Τα
Χριστούγεννα του 1964 στην Παναγία την
Αχειροποίητο που ήταν εκεί κοντά,
κοινώνησα για τελευταία φορά.




Δώδεκα
χρονών ήμουν και όταν βγήκα απ’ την
εκκλησία αναρωτήθηκα “ποιο το νόημα”;
Το σκεφτόμουν όλη μέρα και μιας και δεν
βρήκα απάντηση, δεν το ξαναέκανα.

Τώρα
ποια πήγα στο γυμνάσιο. Α’ Γυμνάσιο
Θηλέων Θεσσαλονίκης, στην Εθνικής Αμύνης
(τότε Βασ. Σοφίας). Για ένα διάστημα όταν
ήμουν στην Α’ γυμνασίου, διορθώναν το
κτήριο, γι αυτό πηγαίναμε στο Η’ Γυμνάσιο
Αρρένων μετά την Ανάληψη.




Ήταν
ένα κτήριο πολύ παλιό, που τώρα ποια
έχει ανακαινιστεί, και είναι διατηρητέο,
δίπλα στη θάλασσα, δεν είχε γίνει ακόμα
η νέα παραλία. Βγαίναμε κρυφά και βρέχαμε
τα πόδια μας. Ξοδεύαμε όλο το χαρτζιλίκι
μας και κρατούσαμε μια δραχμή, γιατί
τόσο έκανε το μαθητικό εισιτήριο της
αστικής συγκοινωνίας. Μα βγαίνοντας απ
το σχολείο, απέναντι είχε στραγαλατζίδικο
και έτσι με την φίλη μου την Τάνια
αγοράζαμε από μια δραχμή στραγάλια
άσπρα σκληρά και γυρνούσαμε με τα πόδια
απ’ την παραλία. Με την Τάνια είμασταν
μαζί στην Ε’ δημοτικού και ξαναβρεθήκαμε
στο γυμνάσιο. Ήταν καλή ηθοποιός, έπαιζε
τότε στο παιδικό θέατρο της Μαίρης
Σοΐδου, και όταν τελειώσαμε το γυμνάσιο
στο θέατρο της Ξένιας Καλογεροπούλου.
Την κέρδισε τελικά το τραγούδι, αλλά ο
αέρας που έχει στη σκηνή την κάνουν να
ξεχωρίζει, και είναι η αγαπημένη μας
τραγουδίστρια.

Εκείνη
την εποχή κυκλοφορούσε στη Θεσσαλονίκη,
μία γυναίκα, η “Ρωσίδα” έτσι την ξέραμε,
πιθανόν να ήταν από τους εμιγκρέδες που
φύγανε απ’ τη Ρωσία με την Οκτωβριανή
επανάσταση. Καθόταν στην Ιπποδρομίου
και κυκλοφορούσε με εντυπωσιακό ντύσιμο.
Ρούχα που μόνο στο σινεμά τα βλέπαμε.
Μπότες που ακόμα δεν είχαν γίνει της
μόδας, και μια μακριά μοβ κάπα, χρυσοκέντητη
που ανέμιζε στο περπάτημά της. Λέγανε
ότι δεν ήταν και τόσο καλά στα μυαλά
της, μα αυτό το λένε για τον κάθε ένα που
διαφέρει έστω και λίγο απ’ τους άλλους.

Σ’
αυτό το σπίτι δεν ερωτεύτηκα κανέναν.
Ήμουν μεγάλη για παιδικούς έρωτες και
μικρή για “σοβαρούς”. Εδώ είχα μεταφυσικές
ανησυχίες, άλλα με απασχολούσαν…










Advertisements

8 Σχόλια (+add yours?)

  1. Τσουκνιδιτσα
    Φεβ. 05, 2010 @ 21:37:59

    Με ταξίδεψες τόσο ευχάριστα όσο δεν φαντάζεσαι…Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη όμως πολύ μικρή ήρθα με τους γονείς μου στην Αθήνα.Δεν έχω μνήμες από εκεί, αλλά είναι σαν να τα έχω ζήσει μέσα από όσα έλεγε η γιαγιά μου για τις γειτονιές και τις εκκλησιές , την παραλία, τον Βαρδάρη και πόσα άλλα…Μετά με πήγες στα παιδικά μου χρόνια, μου θύμησες τα πλαστικά πορτοκάλια με την πορτοκαλάδα… το ίδιο παιχνίδι παίζαμε κι εμείς…Κι εμένα είναι η αγαπημένη μου τραγουδίστρια η Τάνια… να είναι πάντα καλά!!!Να είσαι κι εσύ καλά και περιμένω την συνέχεια…Καλή σου νύχτα, πολλά φιλιά!!!

    Απάντηση

  2. espectador
    Φεβ. 06, 2010 @ 07:46:51

    Επειδη προβλεπεται να μας πεις και για τους ερωτες σου αργοτερα ισως πρεπει να βαλεις ενα μπανερακι για μενα 🙂 Στο Η Γυμνασιο (τι μου θυμισες) πηγα και γω λιγο. Ειχαμε συμμαθητη τον Τροντζο. Καπου εκει ηταν και ο Σαββοπουλος. Με κοινο καθηγητη τον Βαφειαδη, αυτον που μνημονευει στον εξωφυλλο στους "Αχαρνης". Ο Βαφειαδης ηταν φανατικος αρειανος και καθε Σαββατο που ειχαμε μαθημα (κατι σαν Λογικη θυμαμαι-μια τετοια μπουρδα τελος παντων) συζητουσαμε για τα ματς της Κυριακης. Και την Δευτερα που τυχαινε να εχουμε παλι μαθημα μαζι του,"αναλυαμε" τα παιχνιδια που εγινα. Γι αυτο στην λογικη μειναμε πισω 🙂 Τελος παντων δικια σου ειναι η αναρτηση…εγω απλως ειμαι…παρατηρητης 🙂

    Απάντηση

  3. Bio-Μπαξές
    Φεβ. 06, 2010 @ 08:25:40

    Εγώ είμαι πιο μικρή ( μόλις έκλεισα τα 30 χιχι) και δεν θυμάμαι καθόλου τις πορτοκαλένιες πορτοκαλάδες και τις λεμονάτες λεμονάδες.Θα πρέπει να καταργήθηκαν εκείνη την εποχή.Μ’αρεσει πολύ να σε διαβάζω, τα γράφεις τόσο ωραία!Περιμένω τη συνέχεια με τους νεανικούς έρωτες.

    Απάντηση

  4. vivi
    Φεβ. 06, 2010 @ 15:30:37

    Τη θεσσαλονίκη τη γνώρισα πρώτη φορά το 1983 όταν λόγω δουλειάς χρειάστηκε να μείνω 2 εβδομάδες για κάποιο σεμινάριο!Μου έκανε εντύπωση το πόσο ζεστή και όμορφη πόλη είναι και πόσο χαμογελαστοι και καλοί φαινόντουσαν οι άνθρωποι! Ο πρώτος δρόμος που γνώρισα ήταν η Εγνατία και κυρίως η περιοχή του Βαρδάρη γιατί κάπου εκεί έμενα. Εκείνο που θυμάμαι από εκείνο το ταξίδι έντονα είναι ο θείος Βάνιας που βρισκόταν παντού όπου και αν κοίταζες με τις πίτες του, τα μαγαζιά- βιοτεχνίες της περιοχής, οι υπαίθριες αγορές και το πεντακοσάρικο που βρήκα τυχαία ένα βράδυ όπως περπατούσα στην Εγνατία [κοιτώντας όπως πάντα κάτω, όχι από σεμνοτυφία αλλά για να μην σκοντάψω]. Στη συνέχεια τη γνώρισα ακόμη καλύτερα καθώς σπούδασε εκεί η αδερφή μου και και στη συνέχεια εργάστηκε οπότε έμεινε περίπου 10 χρόνια. Στη διάρκεια αυτών των ετών πήγα αρκετές φορές και γνώρισα περισσότερο την πόλη και τη ζωή εκεί [κυρίως βέβαια από τη φοιτητική σκοπιά]. Δεν το συζητάμε, ήταν υπέροχα! Μου άρεσε πολύ να γυρίζω όλη μέρα περπατώντας στους δρόμους, δεν τη χόρταινα με τίποτα. Και νάμαι πάλι πριν από 7 χρόνια περίπου που ξεκίνησε να σπουδάζει η μεγάλη μου κόρη, κι αυτή στη Θεσσαλονίκη! Η αλήθεια είναι, ίσως επειδή δεν είμαι κάθε μέρα εκεί, ότι μου φάνηκε αλλαγμένη, τουλάχιστον το κέντρο, αυτό που ήξερα. Έψαχνα να βρώ μαγαζάκια που θυμόμουνα και δεν τα έβρισκα. Μου φαίνονταν όλα, πιο απρόσωπα πιο πολυτελή και φυσικά πιο ακριβά! Η κίνηση ασφυκτική, ο κόσμος πολύς και ..διάφορος! Ο χαρακτήρας της μεγαλούπολης ήταν έντονος πιά. Όπως και νάχει το πράγμα η Θεσσαλονίκη είναι πολύ όμορφη πόλη, γοητευτική! Και…χωρίς να προσπαθώ να το γενικεύσω, όσοι άνθρωποι έχω γνωρίσει από τη βόρεια Ελλάδα είναι άνθρωποι καλοί, γελαστοί, ανοικτοί και φιλόξενοι. Τώρα πιά δε με φέρνει ο δρόμος προς τα κεί, αλλά κάποια ταξίδια από καιρού εις καιρόν τα κάνω και ελπίζω να αξιωθώ να ξαναβρεθώ σ’ αυτή την πανέμορφη πόλη. Όπως καταλαβαίνεις οι ζωγραφισμένες περιγραφές σου είναι απόλαυση για μένα και σ΄ευχαριστώ!!!Καλό σου απόγευμα!!!

    Απάντηση

  5. Αγριάδα
    Φεβ. 06, 2010 @ 16:22:34

    Βιβη,ηΗ Θεσσαλονικη άλλαξε τοσο πολύ προς το χειρότερο φυσικά που πια δεν θελω να πηγαινω. Προς το καλυτερο άλλαξε μονο η ανω πολη. Η Βασ. Ολγας ήταν γεματη υπέροχες μονοκατοικίες απ τις οποιες ελαχιστες σωθηκαν. Σπίτια σαν το Η’ γυμνασιο που ειναι στη φωτογραφια ηταν γεματη ολη η περιοχή. Ειχε μεγαλες αντιθέσεις και υπέροχο προοδευτικό κοσμο. Καπως εχουν γινει ολα ιδια. Οπως και ολη η Ελλαδα φυσικα. Τελος παντων ισως και περνωντας η ηλικια να μην αντεχουμε στο περπάτημα και το ψαξιμο.Τωρα για όσους περιμενουν ερωτικές ιστορίες, όπως βλέπετε προσπαθω να βαζω μικρα σχετικα κειμενα. Θα χρειαζοταν τομοι ολοκληροι :-)Τσουκνιδιτσα και όλοι οι φιλοι μου, γίνατε αφορμή να γυρισω και εγω πισω στο χρονο. Ξεκινησα απ τα πιο προσφατα, τη ζωη μου στην Ξανθη, συνεχιζω με Θεσσαλονικη και οταν συγκεντρωσω οσες φωτογραφιες χρειάζονατι θα γραψω για το πατρικό μου.

    Απάντηση

  6. Liana
    Μαρ. 13, 2010 @ 01:05:37

    Και τι δε μου θύμησες τώρα… πόσο συγκινήθηκα. Χαιρετισμούς από την Τάμπα, στη Φλοριδα!

    Απάντηση

  7. Βασω
    Απρ. 16, 2011 @ 22:02:41

    χάρηκα πολυ που βρέθηκα σαυτή την σελίδα.είμαι περίπου της ηλικίας σου,έμενα Κ. Παλαιολόγου,κατω από την εγνατία.Κοινές μνήμες.ΣΙΝΕΕΠ τις Κυριακές με τις γιαγιαδες να διαβάζουν φωναχτά τους υπότιτλους.12 χρόνια τον ίδιο ποδαρόδρομο .38ο δημοτικό ,Α Θηλέων μετά.Την άνοιξη μύριζαν οι φλαμουριες στην Πρίγκ.Νικολάου.Πανηγύρι οι κηδείες με το Παπάφειο και οι παρελάσεις και οι διαδηλωσεις στην Ενατία(προ χουντας)
    Γεματα τα μπαλκόνια από φοιτητές.Μεχρι αργά φωτα που διάβαζαν.ζήλεια και για μας μέχρι να περάσουμε πανεπιστήμιο

    Απάντηση

    • agriada52
      Απρ. 17, 2011 @ 05:40:15

      Χάρηκα πολύ που σε είδα εδώ Βάσω, Προσπαθώ να μπω στον χώρο σου αν έχεις, για να τα λέμε. Ποια χρονιά τελείωσες το γυμνάσιο; Ποιες καθηγήτριες είχαμε κοινές. Ελάχιστους καθηγητές όπως θα θυμάσαι.
      Στείλε μου μειλ αν θέλεις,

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: