Η δεύτερη πατρίδα μου ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-5


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-5

Κολοκοτρώνη 8 – Δαβάκη
1


βλ.μέρος 1ο, 2ο, 3ο και 4ο)
http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2095.entry

http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2134.entry

http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2181.entry

http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2192.entry


Ωπ!
εδώ είμαστε. Στο σπίτι των μεγάλων
αλλαγών, των μεγάλων ερωτηματικών, των
μεγάλων αποφάσεων.

Το
σπίτι μας εδώ είναι ακόμα πιο μεγάλο
και καινούριο. Με δωμάτιο για τα αγόρια,
δωμάτιο για τα κορίτσια, άλλο για τη
γιαγιά, άλλο για το μπαμπά και τη μαμά,
χωριστά σαλόνι, τραπεζαρία κλπ. Εδώ
έγινε και το μεγάλο πάρτι, όπου για να
μην φορέσω φουστάνι που το είχαν δει
όλοι στη σχολή, όλη την προηγούμενη
ημέρα και νύχτα, αξιοποιούσα ένα ύφασμα
που μου είχε φέρει ο αδελφός μου απ’ την
Κρήτη. Κουκουλάρικο εκρού, το έραψα μόνη
μου και το κέντησα με μεταξωτά κορδόνια
σε γήινα χρώματα.

Εδώ
τελειώνει και η τελευταία τάξη του
γυμνασίου, και την πρώτη φορά δεν τα
καταφέρνω στις εισαγωγικές εξετάσεις,
οπότε την επόμενη χρονιά, φροντιστήριο,
διάβασμα, ντισκοτέκ, έρωτες, όλα τα βιώνω
με όλο το πάθος της νιότης και της
ελευθερίας του πνεύματος … έτσι νόμιζα?

Εδώ
έγινα γυναίκα. Και δεν εννοώ ανατομικά,
μικρή σημασία έχει αυτό. Δεν έγινα
γυναίκα όταν έσμιξα με τον αγαπημένο
μου. Γυναίκα έγινα όταν ένοιωσα την
ανάγκη να τον “γνωρίσω”. Τον έβλεπα
καθημερινά, πήγαινα στο σπίτι τους. Ήταν
ένα παιδί όπως και εγώ άλλωστε. Μα μια
κουβέντα, μια φράση που έδειχνε τη
σπιρτάδα του μυαλού του, με έκανε να
προσέξω και το κορμί του. Ήθελα να τον
προκαλέσω, να με προσέξει… να εισπράξω
το θαυμασμό του, να με αποδεχτεί…. και
να τον κάνω άντρα. Και ναι, έτσι έγινε
όταν με την ζωηράδα μου τον προκαλούσα
στο χορό, τον προκαλούσα στην εκδρομή,
τον προκαλούσα στις παρέες και ξεπέρασε
την φυσική του αιδημοσύνη. Και γίναμε
ζευγάρι. Και μου έλεγε “εμείς έχουμε
κάτι κοινό, αγαπούμε και οι δυο εσένα!”
Μα τι να την έκανα τέτοια αγάπη, αφού
δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις
δύσκολες στιγμές; Τι να το κάνεις, όταν
αυτός που σ’ αγαπάει δεν μπορεί να πάρει
την ευθύνη της ζωής του; και δεν είναι
σε θέση να σε υπερασπιστεί; Έτσι
απομακρύνθηκα από εκείνον… Δεν τον
χρειαζόμουν. Τον αγαπούσα; Λένε ότι “η
πρώτη αγάπη ποτέ δεν ξεχνιέται” μπορεί
έτσι να είναι σκέφτομαι τώρα. Μα η πρώτη
αγάπη δεν είναι αληθινή, δεν αγαπάμε το
πραγματικό πρόσωπο αλλά το δημιούργημα
της φαντασίας μας και των ονείρων μας…
Και αποδείχτηκε τελικά αδύναμος
χαρακτήρας αφού αν και αριστούχος, μετά
από αυτά, παράτησε και πανεπιστήμιο και
ξένες γλώσσες… κρίμα.

Εδώ
γνώρισα και άλλους άντρες, μα μετά από
μερικά ραντεβού διαπίστωνα ότι δεν με
έδενε τίποτα μαζί τους. Πάντα χρειαζόμουν
το στοιχείο του θαυμασμού. Μα οι άντρες
είναι παιδιά που έχουν ανάγκη την
επιβεβαίωση του ανδρισμού τους, τίποτε
άλλο. Και αυτό όχι μόνο στα είκοσί τους
χρόνια, αλλά και στα τριάντα και στα
σαράντα και… βάλε. Κάποτε βέβαια
ωριμάζουν σίγουρα, αλλά δεν είναι λίγο
αργά;

Σ
αυτό λοιπόν το σπίτι κάθε φορά που
βγαίναμε ραντεβού έπρεπε να φοράμε άλλα
ρούχα, πάντα κάτι διαφορετικό, έστω ένα
φουλάρι. Σε καμιά περίπτωση δεν είχαμε
την ίδια ακριβώς εμφάνιση. Και αν τα
οικονομικά δεν το επέτρεπαν, αφού κάποτε
εξαντλούνταν τα φουστάνια, αλλάζαμε
φίλο, πιο εύκολο ήταν. Α!… πολλά είπα
και ο espectador θα αρχίσει να
μου φέρνει φουστάνια και φουλάρια…

Την
δεύτερη φορά που έδωσα εισαγωγικές
εξετάσεις στο Μικρό Πολυτεχνείο που
μετά έγινε ΤΕΙ, πέρασα και στην Αθήνα,
και στον Ευκλείδη. Τώρα έπρεπε να
αποφασίσω που να πάω και παρ’ όλο που
κανείς δεν θέλησε να με επηρεάσει,
προτίμησα τη Θεσσαλονίκη. Για οικονομικούς
λόγους άραγε; μόνο γι αυτό; ή φοβόμουν
τις μεγάλες αλλαγές;

Στον
Ευκλείδη, είχα πάρει πια τον αέρα στους
άντρες, στους καθηγητές, σε όλα, και δεν
φοβόμουν τίποτα και κανέναν.

Στην
τάξη είμασταν έξη κορίτσια και εκατό
αγόρια. Περιττό να σας πω πως μας είχαν
και τι παλικάρια σφάζονταν στην ποδιά
μας. Επίσης τέσσερις χαφιέδες, μερικοί
και μερικές τσαμπουκαλήδες και πάρα
πολλοί αδιάφοροι. Αυτή η αναλογία νομίζω
υπάρχει πάντα στην κοινωνία. Οι χαφιέδες
σε κάθε διάλειμμα δίναν αναφορά στον
μόνιμο ασφαλίτη. Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα
στον Ευκλείδη, και τις επόμενες ημέρες
της 17ης Νοεμβρίου του ’73 όταν ένας
συνάδελφός μας ήρθε με μελανιές στην
ψυχή και στο κορμί, αρχίσαμε να
καταλαβαίνουμε πιο πολλά.

Σ’
αυτό το σπίτι της Κολοκοτρώνη, η μαμά
επιτέλους απέκτησε πλυντήριο. Είμασταν
μια μεγάλη οικογένεια και δεν είχε
βοήθεια από κανέναν. Αγόρια και κορίτσια,
δουλεύαμε, σπουδάζαμε, χορεύαμε, και
όταν μας έλεγε η μαμά να καθίσουμε και
λίγο στο σπίτι, της απαντούσα εγώ η πιο
μικρή, ότι “το σπίτι είναι για να τρώμε
και να κοιμόμαστε, και όχι για να
φυλακιζόμαστε”.

Είχαμε
και τη γιαγιά μας, που είχε προ πολλού
περάσει τα εκατό, αλλά με το πείσμα και
τη θέλησή της όχι μονάχα δεν ήταν βάρος
αλλά έπλεκε συνέχεια. Με την απέραντη
υπομονή και επιμονή της μας έφτιαξε
κουβέρτες και δαντέλες που η μαμά με
τόσες υποχρεώσεις ήταν αδύνατον να
πλέξει. Όσο για μας, σιγά να μην πλέκαμε
και κεντούσαμε… Την γιαγιά, η αδελφή
μου την έλεγε “κορυφαία του χορού”,
γιατί ήταν ψηλή και λεπτή με άψογο ντύσιμο ως τον αστράγαλο, και όταν την
Κυριακή έβγαινε να πάει στην εκκλησία
όλη η γειτονιά ήταν στα μπαλκόνια να
την καμαρώσει. Ποτέ δεν ήταν ασκεπής
έξω απ το σπίτι, αλλά δεν φορούσε τσεμπέρι
δεμένο στο κεφάλι, παρά ένα μαύρο φυσικά,
κρεπ πέπλο που το έπιανε με ειδικές
καρφίτσες στην κορδέλα που πάντα
φορούσε στα μαλλιά της, και έπεφτε
ελεύθερα ως την μέση της πλάτης της. Η
γιαγιά μας όταν δυσκολευόμασταν με
κανένα βιβλίο και το πετούσαμε στην
άκρη για να μην ζοριστούμε, μας ειρωνευόταν
λέγοντας “είστι κι σπουδαγμένις” και
το διάβαζε εκείνη περνώντας δυο και
τρεις φορές τη σελίδα ώσπου να το
καταλάβει. Όταν ο ταχυδρόμος της έφερνε
τη σύνταξη, καθόταν μαζί του στο μεγάλο
τραπέζι για τις ανάλογες διατυπώσεις,
και αφού του έδινε το πουρμπουάρ και
τον χαιρετούσε, άρχιζε τον οικονομικό
προγραμματισμό του μήνα. Πρώτα πήγαινε
στον μπακάλη στην απέναντι γωνία, που
την περίμενε με χαρά να την εξυπηρετήσει,
για να κάνει λιανώματα όπως τα έλεγε τα
ψιλά. Μετά έβαζε στην άκρη τα πενηντάλεπτα,
για τον πρώτο δίσκο, τον δεύτερο κλπ.
της εκκλησίας, χωριστά τις δραχμές για
τα κεριά, μου έδινε εμένα ένα τάλιρο
αφού ήμουν η μόνη που δεν δούλευε
κανονικά, έβαζε στην άκρη το μπουρμπουάρ
του ταχυδρόμου για τον επόμενο μήνα,
και μετά έδινε το ίδιο ποσόν στον μεγάλο
μου αδελφό, και στον ξάδελφό μου, για
“εκείνη την ώρα”. “Ποια ώρα γιαγιά”
την ρωτούσαμε για να κάνουμε πλάκα, ενώ
ξέραμε ότι ήταν για την κηδεία της. Και
με όλο το θράσος και τη σκληρότητα της
νιότης μας λέγαμε “πέθανε εσύ και εμείς
τα βρίσκουμε τα λεφτά” και μας απαντούσε
χωρίς την παραμικρή ενόχληση, “αυτό
δεν είνι θκή μας δουλειά, αλλά του Θεού”,
σαν να μας έλεγε ότι δεν μας πέφτει
λόγος. Είχε δε εκτός απ τα άλλα πράγματά
της ένα κουτί, με τα ρούχα που θα φορούσε
σ’ αυτήν την περίπτωση, από τότε που
χήρεψε, δηλαδή σχεδόν πενήντα χρόνια,
χωρίς να λείπει τίποτα, ούτε το μαντήλι
που θα της δέναν το σαγόνι. Και τα
κουβαλούσε αυτά από τον Κολινδρό στη
Θεσσαλονίκη και σε κάθε σπίτι που
αλλάζαμε, ακόμα και όταν πήγαινε να
μείνει για μερικές ημέρες στον άλλο της
γιο.

Τα
πρώτα μου ξενύχτια εδώ τα έκανα, αφού
μέχρι τότε, έπρεπε στις δέκα, το πολύ
στις έντεκα η ώρα να είμαστε στο σπίτι.
Κάθε χρόνο στο χορό της Σχολής, και την
πρωτοχρονιά, ξημερώναμε, τώρα πια ποιος
με έπιανε. Όταν ένα πρωί γυρνούσα απ’ το
χορό και είδα τον μπαμπά στη στάση του
λεωφορείου, ντράπηκα και φοβήθηκα, μα
εκείνος με το χιούμορ του πάντα, “καλώς
το κορίτσι μου” είπε, και το θεώρησα
πια μεγάλη κατάκτηση.

Τώρα
θυμάμαι τον μπαμπά πολύ έντονα, που ποτέ
δεν μας μάλωσε, ποτέ δεν μας κτύπησε,
ποτέ δεν ύψωσε τη φωνή του. Όταν τον
ρωτούσαμε κάτι μας έλεγε, εσείς πρέπει
να ξέρετε καλύτερα. Και αν καμιά φορά
με έβλεπε να κλαίω, έλεγε “δεν θέλω
κροκοδείλια δάκρυα, πλύσου και έλα να
μιλήσουμε”. Και όμως τον φοβόμασταν,
ίσως γιατί η μαμά όταν δεν τα έβγαζε
πέρα μαζί μας έλεγε “δεν μπορώ να ακούω
το μπαμπά”. Ο ένας επικαλούνταν τον
άλλον. Και δεν επιτρεπόταν κανένας
καυγάς μεταξύ μας, να μην μας ακούσουν
οι γείτονες. Δεν έπρεπε να δίνουμε
δικαίωμα να μιλάνε για μας.


Σαν
να τους βλέπω τώρα καθισμένους κάθε
βραδάκι στο μπαλκόνι της οδού Δαβάκη,
με μια Μαλαματίνα ο μπαμπάς και λίγο
τυρί με δυο πιρουνιές απ το καθημερινό
φαγητό για μεζέ, να μιλάνε σιγά για ώρες.
Και μόνο την Κυριακή, πάντα οι δυο τους,
θα πηγαίνανε εκδρομή στο Πανόραμα ή σε
κανένα θέατρο ή σινεμά.

Πέρασαν
σ’ αυτό το σπίτι περίπου τρία χρόνια.
Ήταν για μένα, τα χρόνια με τις μεγάλες
χαρές αλλά και τις μεγάλες κατραπακιές.
Όλη η ευθύνη για τη ζωή μου ήταν από δω
και πέρα μόνο δική μου… και στο ημερολόγιό
μου έγραφα:

"Σκέψου
πολύ προτού τ’ αποφασίσεις, μα σαν
νικήσεις πια τους δισταγμούς σου, τράβα
μπροστά και ας είναι και για τον όλεθρό
σου ακόμα”


Advertisements

27 Σχόλια (+add yours?)

  1. ποκαχόντας
    Φεβ. 17, 2010 @ 14:33:48

    πολύ όμορφη και ζωντανή η περιγραφή σου αγρια-δα μουνα πω καταρχήν …τι κανει νιαου-νιαου στα κεραμύδια;;;η αγριογάτα…χαχαχχαχαχα μα στα κεραμύδια και συ πια;;;λοιπόν μοιάζεις στον Πατέρα φτυστή..κάπως έτσι ήταν και η δική μου γιαγιά (τα σάβανα τα ειχε έτοιμα απο χρόνια)ήμουν σίγουρη πως ενα τοσο ανήσυχο πνεύμα οπως εσυ..θα ησουν πολύπροχωρημένη για την εποχή..πραγματικά απόλαυσα ολο το κείμενο που (ζωγράφισες)τη ζωή σουνα είσαι καλα αθηνά μου!!!

    Απάντηση

  2. iannis
    Φεβ. 17, 2010 @ 15:06:17

    Αγριαδα μου…την καλησπερα μου.Απολαυσα καλη μου ολες τις περιγραφες σου…Πραγματι ομορφα χρονια σε σχεση με τα προηγουμενα..αν και μεταξυ μας…η καθε εποχη εχει την δικη της ομορφια.Θα συμφωνησω μαζι σου…οτι η πρωτη αγαπη..δερν ειναι αληθινη..γιατι απλα αγαπας το δημιουργημα της φαντασιας σου.Καπως ετσι αισθανθηκα και γω οταν συναντησα μετα απο πολλα χρονια…την πρωτη μου αγαπη!!Τελικα ολες οι γιαγια δες..του κοσμου…ειναι ιδιες.Μου θυμησες..την αγαπη μενη μου γιαγια….Νασαι καλα…αγριαδα μου…για το ομορφο ταξιδι…που μας πηγες…στο παρελθον!!

    Απάντηση

  3. espectador
    Φεβ. 17, 2010 @ 15:08:43

    Οχι δεν προκειται να παω για φουστανια και φουλαρια. Ισως για κανενα χαρτομανδηλο να φυσηξω την μυτη μου…. Εδω, χαρη σε σας-ξαναγνωριζομαστε. Αλλο ειναι να ξερω σε ψηγματα μια ιστορια και αλλο να την βρισκω μπροστα σου , ομορφα απλωμενη, σαν καλοπλυμενη μπουγαδα που μοσχομυριζει καθως την λικνιζει το απογευματινο αερακι. Και καθε φορα "ανακαλυπτω" ποσο τυχερος ειμαι που και τωρα, στα "γεραματα" -οπως λενε-υπαρχει οχι απλως θρακα, αλλα φωτια που ζεσταινει την κοινη μας ζωη , ελπιζω για πολλη καιρο ακομη-κυριως την δικη σου… Τελικα το περασμα μας απ αυτον το κοσμο δεν ειναι μια"ξεπετα", ειναι κατι ουσιαστικο, ομορφο, που η καθε μερα μας περιμενει με χαρες-και λυπες-αλλα παντα ενδιαφερουσα και αναζωογονητικη. Χιλια ευχαριστω!

    Απάντηση

  4. ποκαχόντας
    Φεβ. 17, 2010 @ 15:19:44

    φωτια που ζεσταινει την κοινη μας ζωη , ελπιζω για πολλη καιρο ακομη-κυριως την δικη σου.ΕΙΠΕΣ ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΛΕΞΗ….παρατηρητή…συγχαρητήρια!!(κυριως την δικη σου) αν αυτο δεν ειναι η απόλυτη ανιδιοτελής αγάπη και συντροφικότητα…..εγω θα πηδηχτώ απο το μπαλκόνι

    Απάντηση

  5. Mάριος
    Φεβ. 17, 2010 @ 16:58:24

    Σωρία αναμνήσεων και συναισθημάτων βλέπω.

    Απάντηση

  6. Ντόρα
    Φεβ. 17, 2010 @ 17:23:21

    Μαγεμενη απο τη σημερινη σου παρουσιαση..μια γατουλα(βλεπε κεραμμιδια) που θελει να ρουφηξει τη ζωη με ολη την δυναμη της ανασας της!Ομορφα περασες..Ομορφα περασα και γω διαβαζοντας σε..Σημειωτεον οτι μοιαζεις του μπαμπα σου..Κραταω το τελευταιο σου..πιστευω πως κρυβει μια σοφια μεσα του.."Σκέψου πολύ προτού τ’ αποφασίσεις, μα σαν νικήσεις πια τους δισταγμούς σου, τράβα μπροστά και ας είναι και για τον όλεθρό σου ακόμα”Σε χαιρετω..καλο απογευμα.

    Απάντηση

  7. Aeolos
    Φεβ. 17, 2010 @ 18:21:55

    Εξακολουθώ, να απολαμβάνω ησύχως … Καλησπέρα φίλη Αθηνά και (τυχερέ) Παρατηρητή.

    Απάντηση

  8. 300
    Φεβ. 17, 2010 @ 18:32:19

    Τραγούδα.(σε μερικά).Μήπως έχεις κάνει Κατάσκοπος 5 Ηπείρων ?……………………………………………………Διάβασε κι ένα ωραίο :Δεν Μπορείς Να Γνωρίζεις Έναν Άνδρα, Αν Δεν Ξέρεις Τη Στάση Του Απέναντι Στον Θεό, Στη Γυναίκα Και Στο Χρήμα.χε χε..Γειά Σου Διδάκτωρ..!

    Απάντηση

  9. 300
    Φεβ. 17, 2010 @ 18:33:14

    Ήσουν Πολύ Όμορφη,Συνεχίζεις να ΕΙΣΑΙ.

    Απάντηση

  10. ποκαχόντας
    Φεβ. 17, 2010 @ 18:33:31

    τι υπονοεις ΑΙΟΛΕ;ησύχως;εγω ειμαι θορυβώδης κ παταγώδηςχαχαχαχχαχαχαχαχχα

    Απάντηση

  11. Thanasis-
    Φεβ. 17, 2010 @ 18:49:14

    Είσαι μια δυναμική γυναίκα που προήλθε από μια δυναμική γενιά!!!Όπως λέμε : Το μήλο έπεσε κάτω απ’ την μηλιά.Να είστε πάντα καλά…

    Απάντηση

  12. Αγριάδα
    Φεβ. 17, 2010 @ 19:49:39

    Με συγκινείτε φίλοι μου.Γιάννη και Ποκαχόντας, πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να σκέφτεται περίπου σαν τη γιαγιά μου με τη διαφορά οτι θέλω κανείς να μην με δει νεκρή. Θέλω να με θυμούνται όσοι με αγαπουνε, όπως ειμαι ζωντανή. να το ξέρετε και εσείς όταν έρθει εκείνη η ώρα.Ε ναι καλή μου είσαι θορυβώδης και τους ξυπνάς όλουςΑίολε, σημασία έχει να διαβάζουμε και να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο, πάντα μαθαίνουμε έτσιΜάριε όσο μεγαλώνουμε ζωντανεύει το παρελθόν, θα το διαπιστώσεις και συ κάποτε300 γιατί κατάσκοπος; δεν σε καταλαβαίνω (δεν είναι και εύκολο θα μου πεις) Όμορφη με βλέπουν όσοι με αγαπούν και αυτό μου φτάνει.Θανάση, ήμουν δυναμική, ναι. Ευχαριστούμε, και συ και όλοι σας να είστε καλά.espectador, η απάντησή μου ήταν στο φιλάκι το απόγευμα.

    Απάντηση

  13. thalia
    Φεβ. 17, 2010 @ 19:54:38

    Ρούφηξα κυριολεκτικά το κείμενό σου.Για εκείνη την εποχή πολύ προχωρημένη. Ενα πολύ δυναμικό κορίτσι.Να σε χαίρεται η οικογένειά σου…………..Την καληνύχτα με αγάπη……………..

    Απάντηση

  14. ποκαχόντας
    Φεβ. 17, 2010 @ 20:10:22

    γειά σου βρε κεραμιδόγατα….ωστε σας ξυπνάω όλους εεεε;;αντε βρε κατασκοπε…χαχαχαχχαχχαχαχαχαχαχχα

    Απάντηση

  15. 300
    Φεβ. 17, 2010 @ 20:12:23

    Λόγω Πατρίδα 1-2-3-4-5 .: )(αστεία το είπα)

    Απάντηση

  16. thalia
    Φεβ. 17, 2010 @ 20:39:24

    Ναι Αθηνά μου είναι καλό να γνωρίζονται οι άνθρωποι,έρχονται πιο κοντά και το έχουμε τόση ανάγκη στην εποχή μας.΄Ακου ένα τραγούδι της τότε εποχής.http://www.youtube.com/watch?v=_3EvjTX3KbQΦιλάκια.

    Απάντηση

  17. Αγριάδα
    Φεβ. 17, 2010 @ 21:22:17

    ..μα γω σε σενα καλη μου χρωσταω και τη ζωή μου…ευχαριστώ Θάλεια

    Απάντηση

  18. Αγριάδα
    Φεβ. 17, 2010 @ 21:24:30

    300 οι πατριδες ειναι τρεις για την ωρα, και μαλλον ετσι θα μεινουνΝαι πρέπει να γραψω και για το πατρικο μου, το έταξα στους νεους της οικογένειας, μαζευω φωτογραφιες

    Απάντηση

  19. Τσουκνιδιτσα
    Φεβ. 17, 2010 @ 21:39:11

    καλησπερα… Αισθάνθηκα ότι πίναμε καφεδάκι κι άρχισες να μου διηγείσαι το παρελθόν σου…Έπειτα άνοιξες το άλμπουμ και μου έδειξες τις παλιές φωτογραφίες …Να είσαι καλά… Καληνύχτα πολλά φιλιά στο όμορφο ζευγάρι!!!

    Απάντηση

  20. vivi
    Φεβ. 18, 2010 @ 08:48:45

    Τι κάνει η Αγριάδα στα κεραμίδια??????Είσαι φοβερή!!!! Το αστείο με το σοβαρό αγκαλιάζονται, αλλάζουν θέσεις και το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό!Φοβερή πένα που ασφαλώς προκύπτει από μια υπέροχη ψυχή!!!Καλή σου μέρα!!!

    Απάντηση

  21. Αγριάδα
    Φεβ. 18, 2010 @ 13:42:34

    Το αστείο με το σοβαρό Βιβή, δεν ξεχωριζουν πολλές φορές, και αλήμονο σε όποιον δεν αντιμετωπίζει τη ζωή με χιούμορ, δεν αντέχεται

    Απάντηση

  22. Αγριάδα
    Φεβ. 18, 2010 @ 13:45:15

    Τις πιο πολλές φωτογραφίες Τσουκνιδιτσα τις εχω στο μυαλό μου, με λεπτομερειες απίστευτες καμια φορά. Μενουν χαραγμένες, αλλά τι κρίμα που το μυαλό δεν πέρνει USB να τις τυπώσω

    Απάντηση

  23. Aeolos
    Φεβ. 18, 2010 @ 14:03:29

    Κουράγιο, φίλη Αθηνά : έρχεται η USB-3, που υπόσχεται πολλά… 🙂 Τυχερή είσαι πάντως. Εγώ πρέπει να αποτυπώνω με το φακό, για να θυμάμαι…

    Απάντηση

  24. Bio-Μπαξές
    Φεβ. 18, 2010 @ 16:00:49

    Μπορώ να πω πως σε ζηλεύω.Για πάρα πολλά πράγματα.Φιλιά.

    Απάντηση

  25. Αγριάδα
    Φεβ. 18, 2010 @ 19:01:23

    Αίολε, περιμενω απο εσενα τα πρωτα νεα. Να τυπωνω και να μην χορταινωΕλενη, μην εισαι υπερβολικη, δεν εχω βεβαια παραπονο, αλλα παντα υπαρχουν πραγματα που ακομα θελουμε

    Απάντηση

  26. Τheo
    Φεβ. 19, 2010 @ 03:51:54

    Αυτοβιογραφιες δεν κανουν μονο οι επωνυμοι και οι σταρ..Σου συνιστω λοιπον να κανεις ενα βιβλιο με την αυτοβιογραφια σου,εστω και εαν θα απευθυνεται στους συγγενεις και φιλους..Θα ειναι κατι που θα μεινει για παντα..Εχεις εναν πανεμορφο τροπο παρουσιασης,που ο αναγνωστης "ρουφαει" καθε λεξη..Δυναμικη ησουν ..εισαι..και θα εισαι..αυτο βγαζεις προς τα εξω..Την Καλημερα μου..

    Απάντηση

  27. Αγριάδα
    Φεβ. 19, 2010 @ 06:54:38

    Εικόνα του χρήστη Αγριάδα ΔιουρητικήΕικόνα του χρήστη Αγριάδα Διουρητική Αγριάδα Διουρητικήέγραψε:Theo, μην μου λες τέτοια καλέ μου, και παίρνει ο κ@@@ς μου αέρα. Χα χα! να είσαι καλά. Το σίγουρο είναι οτι μία φορά τουλάχιστον, θα τα διαβάσουν τα παιδιά μου.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: