Πολυχρόνιον υπέρ του σουλτάνου

Πολυχρόνιον υπέρ του σουλτάνου
Αβδούλ Χαμίτ Β’

Ας συμβάλλω και εγώ στο ξεκαθάρισμα κάποιων μύθων,
όπως ο μύθος του αγώνα της εκκλησίας
ενάντια στην σκλαβιά των Τούρκων.



πηγή:http://sfrang.blogspot.com/2010/03/blog-post_25.html

Τα δώρα σας μέρες που είναι..

Τα δώρα σας μέρες που είναι..

Όλοι
κάτι γιορτάζουν αυτές τις μέρες, άλλοι
τα πάθη και την ανάσταση του Χριστού,
άλλοι την ανάσταση του Μίθρα, άλλοι την
ανάσταση του Όσιρι, του Διόνυσου, του
Ορφέα… (ο καθένας επανάληψη του
προηγούμενου, καμιά πρωτοτυπία) Έτσι
μια που αγόρασα δώρο για τον Αλέξανδρο
είπα να σας κάνω να χαρείτε όλοι σας.

Εκτός από μια λαμπάδα της ομάδας σας,
έχω και για τον καθένα σας από κάτι.
Το
πρώτο δώρο είναι φυσικά για τον Αλέξανδρο,
πάνω απ’ όλα η μόρφωση

Για τον Αίολο
και τον Θανάση από μια εγγραφή στο Face
book, όπου θα βρούνε και αυτόν τον φίλο.

Για
σένα Βάνια αγόρασα αυτές τις παντόφλες,
που αν πατήσεις σε έγχρωμο αντισηπτικό,
θα αφήνεις ίχνη σε όλο το χειρουργείο,
και για την Δώρα που δεν την αφήνεις
να ασχολείται με το διαδίκτυο για να
μην στερηθείς τις λιχουδιές της, της
πήρα αυτό το τηγάνι με την ανάγλυφη
μορφή για να σου φτιάχνει κρέπες

Για
σας Ντόρα Τσουκνιδίτσα και Αλήτισσα
αυτά τα φλασάκια να αποθηκεύετε τα
ποιήματά σας

Για
σένα Θωμαή αυτη την κολόνια με το ονομα του άντρα σου, για να
εμπλουτίσεις τη συλλογή σου.

http://www.youtube.com/watch?v=mEDtrTKA0ec&feature=player_embedded


Θάλεια
αυτά τα νεανικά παπούτσια για σένα και
τις κόρες σου.

Βιολογικό”
μοσχοσάπουνο για την Βιβή και την Ελένη


Για
το τρελό νιάτο με την αλογουρά, τον Theo
τον κοντοχωριανό μου, ένα τατουάζ
για να γίνει ακόμα πιο σέξι.

Για
όλους τους άλλους φίλου μου, από ένα
λαχείο

…μα
θαρρώ πως θα τα μπλέξω για τον espectador
τι να διαλέξω; άσε εσένα να σου το
δώσω “εις είδος” :-)… άντε τελικά πηρα και για σένα μια κούκλα για τον κήπο σου, να ανεβείς στη συνείδηση των χωριανών


Δεν
σε ξέχασα Γεωργία μου καλή, ξέρω δεν
έχεις διάθεση αλλά εγώ σου στέλνω αυτά
τα αυτοκόλλητα χαρτάκια να γράφεις
στίχους, να τα βάζεις σε μπουκαλάκια
και να τα ρίχνεις στη θάλασσα, δεν ξέρεις
τι γίνεται καμιά φορά.

Και
δεν είναι μόνον αυτά, έχω και για όλους
από ένα δωράκι, που θα το στείλω με
ταχυμεταφορά σε διακριτική συσκευασία,
στο σπίτι σας, εκτός απ τον Αλέξανδρο,
παρά είναι προχωρημένο νομίζω.


Πηγή φωτογραφιών: http://www.freeinquiry.gr/article.php?id=152


Τέλος-Αρχή, Αρχή-Τέλος

Το
τέλος μας και η αρχή μας


Το
πιο
άδικο ̟πράγμα στη
ζωή είναι ο τρόπος ̟που
τελειώνει. Πράγματι, η ζωή είναι πολύ
δύσκολη. Παίρνει τόσο ̟πολύ
από το χρόνο σου και τι
κερδίζεις στο τέλος; Ένα θάνατο.

Ωραία
ανταμοιβή… Πιστεύω ότι ο κύκλος της
ζωής είναι ανάποδος. Θα έπρεπε
̟πρώτα να πεθαίναμε,
να φεύγει αυτό το κακό από
τη μέση. Μετά να ̟πηγαίναμε
να ζήσουμε στο γηροκομείο.


Να μας έδιωχναν,
ύστερα από λίγα χρόνια,
γιατί θα γινόμασταν υπερβολικά
υγιείς για γηροκομείο.
Να
̟πηγαίναμε τότε και να αρχίζαμε τη δουλειά, κατευθείαν
στη θέση του διευθυντή! με κινητό, λά̟π
τοπ̟
, αμάξι και σπίτι
από την Εταιρεία.


Θα μας
έκαναν ̟πάρτι με ̟πολλά
̟πολλά δώρα την ̟πρώτη
μέρα της δουλειάς. Θα δουλεύαμε 40 χρόνια,
ώσπου να είμαστε ̟πλέον
αρκετά νέοι, για να γιορτάσουμε τη
συνταξιοδότησή μας.

Έτσι, τα χρήματα
από το εφ’ ά̟παξ
δεν θα ̟πήγαιναν
χαμένα, αφού θα είχαμε ̟πια
φτάσει στην καλύτερη ηλικία για να τα
χαρούμε και να τα ξοδέψουμε στους έρωτες,
στα ταξίδια, στις συναυλίες
και όπου αλλού θα θέλαμε.

Θα
μεθοκοπούσαμε στα μπαράκια
και στα πάρτι και, με το
̟που θα άρχιζαν να αδειάζουν
οι τσέπες μας, θα αρχίζαμε
να ετοιμαζόμαστε για το Λύκειο και το
Γυμνάσιο.

Στη συνέχεια, θα πηγαίναμε
στο δημοτικό,
θα γινόμασταν ̟παιδιά,
̟παιχνίδι και χαρά, ούτε
ευθύνες, ούτε τίποτα να
σε απασχολεί. Ύστερα θα
γινόμασταν μωρά.


Θαυμάσια
̟περίοδος!

Όλοι
σε φροντίζουν, σου κάνουν όλα τα χατίρια,
σε ταΐζουν, σε ντύνουν, σε αλλάζουν.
Και κάποια στιγμή θα
επιστρέφαμε, να ̟περάσουμε
εννέα μήνες στον αφρό, πλατσουρίζοντας
και κάνοντας τις βουτιές μας, με
πολυτέλειες, όπως
κεντρική θέρμανση, jacuzzi, room service… χλιδή!

Ξαφνικά
θα τελειώναμε την ύπαρξή
μας απολαμβάνοντας έναν
έντονο οργασμό.

Αμήν!

  • G.
    Costanza

Από
το βιβλίο του Άγγελου Ροδαφήνου,

ΟΙ
ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ!

Διαχρονικές θεραπείες

Διαχρονικές θεραπείες

Αγαπητοί φίλοι, για να μην σας παρασύρουν γιατροί και άλλοι "τσαρλατάνοι" αφού περάσετε από την ενορία σας όπως έκαναν οι παρακάτω αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μας


 Πλήθος πιστών της ενορίας St. Lawrence του Λονδίνου
πήγαν την Κυριακή στην εκκλησία,
σήκωσαν τα κινητά τους τηλέφωνα και τα i-pods,
 έβαλαν τα laptop τους πάνω στην Αγία τράπεζα
 και ζήτησαν την ευλογία του Υψίστου!


πάρτε τον ηλεκτρικό και γρήγορα να προλάβετε:
(12-14 Μαρτίου)



Πηγή φωτογραφιών: http://www.freeinquiry.gr/article.php?id=152

Μεγαλοπαρασκευάτικες θύμησες

Μεγαλοπαρασκευιάτικες θύμησες

(μια αντίστροφη πορεία στο χρόνο)

Η
τελευταία Μ. Παρασκευή που θυμάμαι είναι απ τον Ακάθιστο Ύμνο της Ξάνθης μια απ’
τις πιο όμορφες εκκλησίες που έχω δει
στη ζωή μου.


Αυτή
την εκκλησία την φρόντιζε η αδελφή του άντρα μου, τόσο πολύ που ήταν
προτεραιότητά της, πριν απ’ το σπίτι
της. Και θεωρούσε τιμή της να της αναθέτει
το πλύσιμο και το σιδέρωμα των “ιερών”
αμφίων ο τότε παπάς, τον οποίο τρόμαζε
να τον ξυπνήσει τηλεφωνικά την Κυριακή
για να πάει να λειτουργήσει. Μια φορά
που έκανα βόλτα στην παλιά Ξάνθη, τα
βήματά μου με έφεραν εκεί, και μπήκα να
την χαιρετήσω. Και εκεί άκουγα διάφορες
γιαγιάδες να μαλώνουν τα εγγόνια τους.
“Σιγά με πάτησες στον κάλο” “Πρόσεξε
θα κάψεις τα μαλλιά σου” “Μην παίζετε
ξιφομαχία με τις λαμπάδες είναι αμαρτία”
“Έσταξες στα καινούρια σου παπούτσια”…
και εκείνες με τα μπικουτί στα μαλλιά!!!

Σε
ένα ταξίδι μας στα Γιάννενα, όταν τα
παιδιά μας πηγαίναν στο γυμνάσιο και
το λύκειο, την Μ. Παρασκευή, πήγαμε στην
εκκλησίτσα του κάστρου για την περιφορά
του επιταφίου.


Και
ήταν πανέμορφα εκεί μέσα στο κάστρο, μα
οι ψάλτες τόσο φάλτσοι, που δεν ήμουν
σίγουρη για το τι άκουγα…

Μια
φορά, όταν η κορούλα μου πήγαινε στο
δημοτικό, με ρώτησε: “μαμά θα πάμε στον
επιτάφιο;” “αν θέλεις εσύ, βεβαίως θα
πάμε”. Και πήγαμε στην Μεταμόρφωση
Κυψέλης, μια μικρή παλιά εκκλησία της
Ξάνθης, που τη γκρέμισαν για να κτίσουν
ένα μεγαθήριο. Μόλις βγήκαν οι παπάδες
απ την πόρτα, ακολούθησε ο επιτάφιος
και οι ψάλτες, και άρχισαν να τρέχουν.
Τι γίνεται; καινούργιο έθιμο; αναρωτήθηκα,
και φυσικά τρέχαμε και εμείς και όλος
ο κόσμος για να προλάβουμε. Και οι
στάσεις, στα γρήγορα. Και τότε κατάλαβα
γιατί.

Στην
Ξάνθη, συγκεντρώνονται όλοι οι επιτάφιοι
στην πλατεία, αλλά ο επιτάφιος της
Μητρόπολης τον οποίο συνοδεύει ο δεσπότης
έπρεπε να τους βρει όλους εκεί. Και δεν
σήκωνε πολλά πολλά ο τότε δεσπότης, ο
οποίος ήταν τόσο αυστηρός που δεν άφηνε
κανένα ιερέα να βγάλει δίπλωμα οδήγησης,
και όλοι πηγαίναν κρυφά στην Καβάλα.

Η
τελευταία φορά που επιχείρησα να
χαιρετήσω σε επιτάφιο, ήταν όταν μαθήτρια
ακόμα, πήγαμε με την αδελφή μου, όπως
κάθε χρόνο στην εκκλησία και περιμέναμε
στην ουρά, σε μια εκκλησία στην περιοχή
Φλέμιγκ στην Θεσσαλονίκη. Μα εγώ όση
ώρα περιμέναμε συνειδητοποίησα ότι δεν
είχε κανένα νόημα να κάνω κάτι χωρίς να
πιστεύω, και της είπα ότι θα την περιμένω
έξω στην αυλή, όχι δεν θα έμπαινα μέσα…

Όταν
πήγαινα στο δημοτικό, στην όμορφη
εκκλησία της Λαγουδιανής

στην
Ανω Πόλη της Θεσσαλονίκης, ήταν όλα πολύ
όμορφα. Και την περιφορά του επιταφίου
την ζούσα, ακούγοντας και συμμετέχοντας…

Μα…
όποιος έζησε την ατμόσφαιρα της Μ.
Παρασκευής στα 1960 περίπου, στον Κολινδρό,
δεν θέλει να πάει σε καμιά περιφορά
επιταφίου. Τότε στον Κολινδρό δεν είχε
πάει η ΔΕΗ ακόμα ηλεκτρικό ρεύμα, στους
δρόμους δεν είχε φωτισμό και τα παράθυρα
των σπιτιών φωτιζόταν αμυδρά από τις
γκαζόλαμπες. Μια Μεγάλη Παρασκευή
θυμάμαι που δεν υπήρχαν ούτε άστρα ούτε
φεγγάρι, κάτω από ένα χαμηλό και κατάμαυρο
ουρανό, η πομπή ξεκίνησε απ’ τον Άγιο
Δημήτριο, όπου είναι και το νεκροταφείο
του χωριού.


Ο
επιτάφιος της ενορίας μας ξεκινούσε
πάντα από εκεί και κατέληγε στον Άγιο
Γεώργιο με το εξαιρετικό ξυλόγλυπτο
τέμπλο και εκεί γινόταν η Ανάσταση.

Στην
αγορά συναντιόταν με τον επιτάφιο της
Αγίας Θεοδώρας, και μετά από την
καθιερωμένη στάση, συνέχιζε την πορεία
του.

Εκείνο
το βράδυ, με ένα βαρύ ουρανό που νόμιζες
οτι τον κουβαλάς στην πλάτη σου, και
κρατώντας όλοι τα κεριά μας, προχωρούσαμε
ψέλνοντας. Μου έχει μείνει η εικόνα των
παραθύρων όπου στεκόταν γιαγιάδες
κρατώντας και εκείνες κεριά αναμμένα.

Στον
Κολινδρό εκείνα τα χρόνια, οι γυναίκες
όταν έχαναν τους άντρες τους, δεν έβγαιναν
πια ούτε και να πάνε στην εκκλησία, και
για ψώνια, αφού άνοιγαν λίγο την πόρτα,
φώναζαν κάποιο παιδί να το στείλουν.
Και μεις πάντα πρόθυμα, το θεωρούσαμε
αυτονόητο να τρέξουμε να εξυπηρετήσουμε.

Ο μπαμπάς, παρ όλο που εκείνος δεν πήγαινε
στην εκκλησία, κάθε Μεγάλη Εβδομάδα,
αγόραζε τα κεριά όλης της οικογένειας,
μεγάλα φυσικά κεριά για την Μ. Πασκευή,
άσπρες λαμπάδες για την Ανάσταση, και
πολλά μικρά κεράκια για τις υπόλοιπες
ημέρες της εβδομάδας.

Την
Μ. Παρασκευή η μαμά δεν μαγείρευε ποτέ,
και ήταν η μόνη μέρα που δεν στρώναμε
τραπέζι να φάμε. Όποιος πεινούσε έπαιρνε
λίγο ψωμί και λίγες ελιές ή χαλβά, και
ξεγελούσε την πείνα του. Έφτιαχνε όμως
πάντα κομπόστα από ξερά φρούτα, και στον
Κολινδρό και στην Θεσσαλονίκη, ακόμα
και όταν είχε γίνει γριούλα. Και όλες
οι ξαδέλφες μου, που δεν ήταν και λίγες,
ερχόταν και την δούνε και να φάνε το
“κοσάφι”. Εκείνη την ημέρα βέβαια, δεν κάναμε καμιά άλλη δουλειά, ούτε καν σκούπισμα. 

Η
πασχαλιάτικη κουζίνα ήταν λίγο διαφορετική
απ’ ότι στα άλλα μέρη της Ελλάδας.
Κτηνοτρόφοι υπήρχαν ελάχιστοι στον
Κολινδρό, υπήρχαν κυρίως καπνοκαλλιεργητές,
τεχνίτες, έμποροι. Απ όλα τα γύρω χωριά
ερχόταν εκεί για ψώνια. Δεν υπήρχαν και πολλοί ακάλυπτοι χώροι, και έτσι κανείς δεν
έψηνε αρνάκι στη σούβλα, αλλά όλοι τα
πηγαίνανε στον φούρνο. Μαγειρίτσα δεν
συνηθίζανε να φτιάχνουν, αλλά τα εντόσθια
τα κάνανε μπομπάρια, που στην υπόλοιπη
Ελλάδα τα λένε τζιγεροσαρμάδες. Τα
εντεράκια η μαμά τα έκανε μια μικρή
κοτσίδα και την έβαζε δίπλα στο αρνάκι.

Και
ένα όμορφο έθιμο που συμβόλιζε την
Ανάσταση των νεκρών, ήταν να πηγαίνουμε
όλοι οι νέοι και τα παιδιά στο νεκροταφείο
στον Άγιο Δημήτριο και να κάνουμε κούνιες
στα δέντρα.


Κουνιώμασταν όσο πιο ψηλά μπορούσαμε και απαγγέλαμε σε κάθε σπρώξιμο και ενα στίχο:

Δευτέρα, Χριστός
στη μαχαίρα.
Τρίτη,
ο Χριστός εκρίθη.
Τετάρτη, ο Χριστός
εχάθη.
Πέμπτη, ο Χριστός
ευρέθη.
Παρασκευή, ο Χριστός στο καρφί.
Σαββάτο, ο Χριστός στον
τάφο.
Κυριακή, ο Χριστός Ανέστη.

Kαι αργότερα μετά το Πάσχα όταν κάναμε κούνια, τραγουδούσαμε:

Γαρουφαλλιά
μου πράσινη καλέ (δις)
πότε
θα κοκκινίσεις (δις)
Να κόψω ένα
γαρύφαλλο καλέ (δις)

να κάνω
φουκαλάκι (δις)
Να φουκαλώ τη θάλασσα
καλέ (δις)
ν’ αράζουν τα
Καΐκια (δις)
Ενα καΐκι άραξε καλέ
(δις)
στου βασιλιά
τη πόρτα
(δις)
Κι ο βασιλιάς
δεν ήτανε καλέ (δις)
μον
ήταν τρεις κοπέλες (δις)

Η
μια κεντούσε ουρανό καλέ (δις)
κι
η άλλη το φεγγάρι (δις)
Η τρίτη η
μικρότερη καλέ (δις)
κεντούσε
μαξιλάρι (δις)
Για να πλαγιάσει ο
Βασιλιάς καλέ (δις)
να
του περάσει η ζάλη (δις)

(φουκαλώ θα πει σκουπίζω)

και χωρίς λόγια

http://www.youtube.com/watch?v=2yW39rHxW2c&feature=PlayList&p=34FE8486AD3509D4&index=7