Ομοιοπαθητική

Ομοιοπαθητική θεραπεία

 

Ποια η γνώμη σας για την ομοιοπαθητική?

Ρωτάω όσους ασχολούνται επαγγελματικά με την υγεία
αλλά θέλω και τις εμπειρίες όλων

Advertisements

Δουλεύοντας τον πηλό

Με ένα κομμάτι πηλό

      Από πολύ νωρίς οι άνθρωποι παρατήρησαν οτι με τον πηλό μπορούν να φτιάξουν κυρίως χρηστικά αντικείμενα που θα τους διευκολήνουν στην καθημερινότητά τους. Σιγά σιγά όμως τα διακοσμούσαν και τα ομόρφηναν. Ωσπου άρχισαν να χρησιμοποιούν τον πηλό και για να εκφράσουν τις μεταφυσικές τους ανησυχίες. Και μια και ο πηλός μερικές φορές είναι το πιο ανθεκτικό υλικό έχει χρησιμοποιηθεί ακόμα και για επένδυση διαστημόπλοιων.
Πηλός δεν είναι μόνο ο γνωστός κόκκινος πηλός με τον οποίο είναι κατασκευασμένες οι γλάστρες. Πηλός είναι και η πανάκριβη πορσελάνη, πηλός είναι και τα μονωτικά στους πηλώνες της ΔΕΗ. Από πηλό είναι κατασκευασμένα και τα πρωτότυπα έργα των γλυπτών. Και φυσικά από πηλό είναι κατασκεασμένα τα πλινθόστιστα σπίτια, πηλός είναι και τα περίτεχνα πλακάκια του Ταζ Μαχάλ!
Εδώ θα δούμε τα στάδια που πέρασε ένα κομμάτι πηλού ώσπου να πάρει τη μορφή ενός πουλιού.

Άνοιξα φύλλο πάχους 2 εκατοστών περίπου (αυτό γίνεται και με τον πλάστη της κουζίνας)

Σχεδίασα ένα πουλί και το έκοψα.



Με προσοχή αφαίρεσα τον περιττό πηλό γύρω γύρω και άρχισα
να αφαιρώ σιγά σιγά μάζα πηλού και να διαμορφώνεται το πουλί



Αφαιρώντας πάντοτε δημιουργήθηκε το ανάγλυφο


Αφαιρώντας δημιουργούνται διαφορετικά επίπεδα μεταξύ των φτερών. Επίσης σε αυτή τη φάση άνοιξα τρύπες για να μπουν τα πόδια και για να περασει κρεμαστάρι. Αυτό είναι δύσκολο να γίνει αργότερα γιατί μπορεί να σπάσει, και αδύνατον μετά το ψήσιμο γιατί τότε σπάζουν τα τρυπάνια.
Κάφε φάση της δουλειάς του πηλού χρειάζεται την κατάλληλη υγρασία. π.χ. οι πολύ λεπτές λεπτομέρειες γίνονται όταν είναι σχεδόν στεγνός.


Συνεχίζουμε…..

Καλύπτουμε με μεμβράνη ώστε να χάσει σταδιακά λίγη υγρασία για να μπορούν να δουλευτούν οι λεπτομέρειες. Το απότομο στέγνωμα μπορεί να το ραγίσει.

Μετά μιά εβδομάδα συνέχισα το σκάλισμα γιατί αυτό γίνεται σταδιακά, στρογγυλεύοντας και τις άκρες που εφάπτονται της βάσης.



Σε αυτή τη φάση, που ο πηλός έχει πλέον ελάχιστη υγρασία, το έβαψα με χρώματα πηλού, μπατανάδες, που είναι πηλός άλλου χρώματος διαλυμένος σε νερό
(εμείς άλλο λέγαμε μπατανά στα χρόνια της νεότητάς μας 🙂.

Το άφησα ανοικτό όλη την εβδομάδα, για να στεγνώσει και να μπορέσω να σκαλίξω ώστε να αποκαλύπτεται το χρώμα του πηλού.

Τώρα που στέγνωσε το χρώμα μπορώ να το σκαλίσω.

Με τη μύτη ενός διαβήτη, χάραξα τα φτερά, και έτσι οι γραμμούλες είναι στο χρώμα του πηλού

Τώρα είναι έτοιμο για το πρώτο ψήσιμο, αφού στεγνώσει τελείως

Μπήκε και στο καμίνι.

 

Εδώ ο δάσκαλος θα ανεβάσει σιγά σιγά τη θερμοκρασία μέχρι τους 1200 βαθμούς, αφού γεμίσει ο φούρνος.

Ω! τι κακό! κοιταξτε τι έγινε.


Μεσα στο φούρνο είχε και εργα φτιαγμένα από άλλο πηλό που δεν άντεξαν σε τόση θερμοκρασία, έπρεπε να ψηθούν σε 50 βαθμούς λιγότερο και έλιωσαν. Το αποτέλεσμα; εκτός που καταστράφηκαν ενα σωρό έργα, κόλλησαν και επάνω στη βάση, και στο δικό μου, και αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρει ο δάσκαλος να το σώσει. Για να δούμε στο επόμενο μάθημα πως θα το βρω. Και για να συνεχίσουμε το μάθημα, παρατηρούμε οτι τα χρώματα είναι τελειως διαφορετικά πριν και μετά το ψήσιμο.

Στην
προσπάθειά του να το ξεκολλήσει ο
δάσκαλος, το πουλάκι μου έγινε τρία
κομμάτια, και το κακό είναι ότι δεν
γίνεται να απαλλαγεί απ το κομμάτι
λιωμένου πηλού. Μεγαλύτερη προσπάθεια
θα είχε σαν αποτέλεσμα να σπάσει παραπάνω
το έργο μου.



Ε!
και γω τι να κάνω το κόλλησα, έβαλα και
πόδια από ξυλάκια που βρήκα στον κήπο, και περιμένω να στεγνώσει η κόλλα
η οποία θα γίνει διαφανής.



Για να
δούμε….

Τώρα που στέγνωσε έβαψα το
ράμφος και τα πόδια με ακρυλικό χρώμα,
και το κομμάτι του άχρηστου πηλού στο
χρώμα του τοίχου.

Το έργο άρχισε τον Δεκέμβριο και ολοκληρώθηκε τον Μάιο, πάλι καλά… Χρησιμοποίησα δε, πηλό γλυπτικής, με ενσωματωμένα ρινίσματα ψημένης πορσελάνης που τον κάνει πιο ανθεκτικό, και δεν χάνει πολύ απ τον όγκο του όταν στεγνώσει. Εχει όμως το μειονέκτημα ότι δεν μπορείς να κάνεις πάρα πολύ λεπτές επεμβάσεις, οι γραμμούλες στα φτερά θα γινόταν πιο λεπτές, αν χρησιμοποιούσα απλό πηλό που κάνουμε τις γλάστρες.

Εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τον δάσκαλό μου, Αντώνη Κουτσούμπα, που πάντα με υπομονή καθοδηγεί τους μαθητές του, αφήνοντας την πρωτοβουλία σε κείνους, και ποτέ δεν θέλησε να επιβάλει την "γραμμή" του!


Πάρτε μια ιδέα απ το έργο του

http://www.myspace.com/adonis_kutsubas


Εσείς στην ψαρόσουπα βάζετε κολοκάσι;

Εσείς στην
ψαρόσουπα βάζετε κολοκάσι;

μήπως αγκινάρες
Ιερουσαλήμ; το ίδιο είναι.


         Τι είναι αυτά
θα μου πείτε; Και εγώ μόλις το έμαθα.
Όλοι ξέρετε τις όμορφες κίτρινες
μαργαρίτες που τις φυτεύουμε στους
κήπους μας όσοι έχουμε και μετά δεν
μπορούμε να απαλλαγούμε γιατί
πολλαπλασιάζονται και πνίγουν τα άλλα
λουλούδια. Ε, και εγώ μια μέρα, έσκαβα
και πετούσα ρίζες, και άφησα μόνο λίγες
σε μια άκρη για να ανθίσουν τον Οκτώβριο.
Έρχεται λοιπόν ένας φίλος και μου λέει
οτι τρώγονται. Και πραγματικά την επόμενη
Κυριακή μαγείρεψα αρακά και έβαλα μέσα
μερικές ρίζες που βρήκα. Ενδιαφέρουσα
γεύση, κάτι μεταξύ αγκινάρας και κουκιών.

Και σήμερα που
έκανα ψαρόσουπα, βγήκα στον κήπο και
έβγαλα μερικές. Ειναι μικρές τώρα, όταν
θα ανθίσουν και θα μαραθούν τα λουλούδια
θα είναι η κατάλληλη εποχή για να τις
μαζέψω.


Ε! λοιπόν στον
κήπο δεν βρήκα μόνο κολοκάσι, αλλά και
τρυφερά φύλλα μολόχας, και λίγα φύλλα
τσουκνίδας και μερικά κρεμμυδάκια.
Πάντα βρίσκω κάτι που θα συμπληρώσει
τις σούπες ή τις πίτες μου.

Καθάρισα τις ρίζες αυτές που είναι σαν μικρές γλυκοπατάτες, και νάτες μαζί με οτι άλλο βρήκα


Ετοίμασα τα υλικά για την ψαρόσουπα, όσο το ψάρι θα βράζει, και αφού το βγάλω, θα το καθαρίσω και εν τω μεταξύ θα βράζουν τα λαχανικα.


Μην διστάσετε να βάλετε και λίγο σπανάκι, λίγο κάρδαμο, όλα με μέτρο.

Καλή σας όρεξη

Εδώ βρήκα ενδιαφέροντα στοιχεία για αυτό το φυτό:

http://www.mednutrition.gr/content/view/4091/73/




Μετά τη βροχή!

Μετά τη βροχή!

Μόλις σταμάτησε η βροχή και όλα είναι πιο λαμπερά!

Βγήκαν μανητάρια
και εγώ τα μεταφύτεψα για να ρίξουν το σπόρο τους.
Είναι απ τα πιο νόστημα!

Βγήκαν και σαλιγκάρια
 αλλά δεν τα μαγειρεύω,
γιατί ο κήπος μου θα γίνει πιο φτωχός.


Τα ραδίκα όμως σε δυο μέρες θα είναι ότι πρέπει!


Και οι ελιές;
Για πέστε μου, ποιές είναι πιο όμορφες;
Οι περιποιημένες του γείτονα;


Ή οι φυσικές οι δικές μας;


Το κακό όμως είναι οτι (λόγω της βροχής;) είναι απίστευτα αργή η σύνδεση στο διαδίκτυο. Ε! τι να κάνουμε; ίσως το κάνει για να βγούμε έξω και να χαρούμε περισσότερο τη φύση….

Ο Γάμος στον Κολινδρό

Είστε
καλεσμένοι σε γάμο,

σε
Κολινδρινό γάμο!

          "Αθηνούουουλα…
τρέξε, περνάνε τη προίκα!"
Φυσικά θα
έτρεχα από μόνη μου μόλις θα άκουγα το
ακορντεόν. Είναι η μαμά μου που με
παίρνει αγκαλιά και με ανεβάζει στο
περβάζι του παραθύρου, μισό μέτρο φαρδύ,
πρώτο θεωρείο. Πρώτα άκουσα τη μουσική
και μετά είδα τον ακορντεονίστα να
προχωράει αργά αργά και να παίζει. Ήταν
επιβλητικό, σε μια μικρούλα πόλη, που
δεν υπήρχε κανένας ήχος, ούτε αυτοκίνητα,
ούτε τηλεοράσεις, ούτε καν κότα ακουγόταν,
παρά μόνον η μουσική! Και ακολουθούσαν
παιδάκια, κρατώντας αγκαλιά από ένα
μαξιλάρι, του καναπέ, του ύπνου, της
φιγούρας, όλα γεμισμένα με βαμβάκι,




μετά
έφηβοι με ριγμένα στους ώμους τους
εργόχειρα



όπως
τραπεζομάντιλα

κρεβατόγυρους, ή
κρατώντας κάδρα κεντημένα με ευχές,
κ.α.

           

και το κάδρο που βλέπαμε στα πιο πολλά σπίτια, τον Φρίξο με την Έλλη!


Ακολουθούσαν
οι άντρες
που κουβαλούσαν
τα πιο βαριά πράγματα,
παπλώματα,
κουβέρτες πλεκτές, κουρελούδες,
χράμια
,  φλοκάτες, προκόβες (βελέντσες
χωρίς φλόκια)

όλα φυσικά πλεγμένα
ή υφασμένα στο χέρι, και μετά
ακολουθούσαν τα χαλκώματα,
καζάνι, ταψί,
κατσαρόλες, γκιούμια.

   

    

 

Το
καζάνι το κρατούσαν δυο άντρες,
και
πίσω του ερχόταν, ένας
που κρατούσε ψηλά μια κότα και ένας με
μια γλάστρα. Και στο τέλος, δυο δυνατοί
άντρες, με καρφιτσωμένο στον
ώμο
ένα μαντήλι,
κουβαλούσαν ένα βαρύ μπαούλο! Μερικές
γυναίκες βγήκαν
στο
δρόμο και λέγανε
στα παιδι
ά με τα
μαξιλάρια και τα κεντήματα,
γυρίστε από
δω να δω το
σχέδιο”…

Α!
Τα σχέδια μεγάλη υπόθεση. Έπρεπε
εκτός από
την ομορφιά τ
ους, να
είναι και πρωτότυπα, και
για τον λόγο
αυτ
ό προσπαθούσαν οι
κοπέλες να τα κεντάνε κρυφά,
έτσι γινόταν τα περίφημα νυχτέρια!
Και για αυτήν την πλούσια προίκα, που
καμιά κοπέλα δεν ήθελε να υστερεί,
γινόταν αιματηρές οικονομίες στο σπίτι,
που συνήθως είχε μισή ντουζίνα κορίτσια.
Την εποχή που η μαμά ετοίμαζε την προίκα
της, στον Κολινδρό υπήρχε ηλεκτροδότηση
από τοπική γεννήτρια αλλά το καλώδιο
της λάμπας ήταν κοντό για τα ψηλοτάβανα
εκείνα αρχοντικά σπίτια, και η ένταση
του φωτός πολύ μικρή. Αλλά ο παππούς
βρήκε τη λύση: Έβαλε μια καρέκλα επάνω
στο τραπέζι και κάθισε η μαμά και κεντούσε
μια χαρά, τα όμορφα εργόχειρα μερικά
από τα οποία τα φυλάγουμε εμείς τώρα
σαν τα μάτια μας…

Αλλά
ας ξεκινήσουμε απ την αρχή.

Ο
γάμος
στον Κολινδρό άρχιζε
απ
ό τη Δευτέρα,
σε ένα σπίτι που είχε από μέρες
ασβεστωθεί μέσα έξω, στις αυλές, και στα
πεζοδρόμια. Οι φλοκάτες, τα χράμια και
οι κουρελούδες είχαν προ πολλού πλυθεί
στον ποταμό, όπου πήγαιναν οι γυναίκες
μια φορά το χρόνο για να πλύνουν όλα
αυτά.

Κάθε
μέρα
της εβδομάδας λοιπόν, γινόταν
και μια δουλειά, άρχιζε το άπλωμα της
προίκας στη σάλα, πρώτα τα δυο παλτ
ό,
ένα το επίσημο συνήθως
μαύρο κι ένα το καθημερινό,
τα μαντό επίσης,
φορέματα, παπούτσια,
εσώρουχα, και φυσικά πετσέτες, σκεπάσματα
και εργόχειρα όλα σε στοίβες.

Την
Τετάρτη πριν από το γάμο
γινόταν το γέμισμα των μαξιλαριών
και
έραβαν και το ολοκέντητο
σεντόνι στο πάπλωμα. Τις τρεις πρώτες
βελονιές έπρεπε να τις κάνουν τρεις
γυναίκες παντρεμένες.

Την
παρασκευή πήγαιν
αν
σ
υγγενείς του γαμπρού να
τα δ
ουν, οι οποίοι
προσπαθούσαν να κλέψουν κάτι, μαντίλι,
πετσέτα, μ
ε τρόπο που να μην τους
καταλάβουν, και
τα έβρισκε η νύφη στο καινούργιο της
σπιτικό.

Το
Σάββατο το βράδυ την παραμονή του γάμου,
έρχονταν οι φίλοι του γαμπρού στο σπίτι
της νύφης να πάρουν τα καλά ρούχα με τις
κρεμάστρες, τα παλτό, μαντό, ταγέρ,
βραδινά φορέματα, κ.τ.λ. Μπροστά τα
ακορντεόν κι πίσω όλοι οι άλλοι ο καθένας
με ένα ρούχο.

Την
Κυριακή το πρωί πηγαίνανε την προίκα
από το σπίτι της νύφης στου γαμπρού,
όπου και έμενε πάντα το ζευγάρι, αφού
περνούσαν από τους κεντρικούς δρόμους,
την αγορά και φυσικά κάτω απ το σπίτι
μας, που ήταν στο κέντρο.


Ήταν το πιο
αξιόλογο θέαμα, και όσοι δεν είχαν την
τύχη τη δική μας, έβγαιναν απ τα απόμερα
στενά, στους κεντρικούς δρόμους για να
παρακολουθήσουν. Τα δύο παλικάρια με
το μπαούλο, για να το δώσουν στον γαμπρό,
έπρεπε να τους τάξει κάποιο ποσό. Έτσι
άρχιζαν τα παζάρια, “τόσα σας δίνω”,
“α! μπα, δεν το παίρνεις με τόσα λίγα”….
ώσπου να μείνουν ικανοποιημένοι οι δυο
βαστάζοι και τότε παρέδιδαν το μπαούλο
και έπαιρναν το μπαξίσι.

Το
απόγευμα της Κυριακής ξεκινούσαν από
το σπίτι του γαμπρού όλοι οι συγγενείς
του, για το σπίτι της νύφης να την πάρουν
για να την οδηγήσουν στην Εκκλησία. Εν
τω μεταξύ κοπέλες στόλιζαν όλους τους
καλεσμένους με ξάφι. Α! Μεγάλη χαρά
για μας, το φυλάγαμε και το φορούσαμε
για μέρες μετά. Αυτό ήταν ασημένιες
κλωστές σε τούφα που το καρφίτσωναν στο
πέτο. Και στην εκκλησία, με το “Ησαΐα
χόρευε” όταν πετούσαν ρύζι και κουφέτα
στο ζευγάρι, ορμούσαν τα αγόρια να τα
μαζέψουν από κάτω, και νευρίαζε ο παπάς
που μπερδευόταν στα πόδια του, και η
νύφη που της τσαλαπατούσαν το νυφικό,
το οποίο ήταν τις πιο πολλές φορές
δανεικό ή νοικιασμένο. Όσες κοπέλες
είχαν κάποια θεία στην Αμερική τις
έστελνε δώρο το νυφικό και μετά αυτές
το χάριζαν στην Εκκλησία για να το
νοικιάζει σε άλλες νύφες. Έτσι έβλεπες
όλες σχεδόν τις νύφες να φοράνε το ίδιο
φόρεμα.


Μετά
τα
στέφανα πάλι
στους δρόμους,
και εμείς τα κοριτσάκια
να τρέχουμε από πίσω και να ζηλεύουμε
το παρανυφάκι που κρατούσε το πέπλο,
ντυμένο με την οργαντίνα του και το
στεφανάκι στα μαλλιά, και να ονειρευόμαστε
να ντυθούμε και μεις έτσι κάποτε.


Εγώ
δεν έγινα ποτέ παρανυφάκι ως τα 17 μου
χρόνια, γιατί οι μεγάλες μου ξαδέλφες
μένανε στη Θεσσαλονίκη, και στην Αμερική
ακόμα. Και μου είχε κάνει εντύπωση η
φωτογραφία μιας ξαδέλφης που παντρεύτηκε
με ένα κομψό άσπρο ταγιεράκι, και το
θεώρησα πολύ “cool” οπότε
πήρα και γω την απόφαση από τα οκτώ μου
χρόνια να κάνω τον πιο αντικομφορμιστικό
γάμο. Έγινα πάντως παράνυφος στα 17 μου,
στην Κατερίνη, και ο γαμπρός μπερδεύτηκε,
δεν ήξερε ποια είναι η νύφη και ποια η
παράνυφος.

Το
βράδυ μετά το γάμο, δεν σερβίρονταν
κανονικό γεύμα, αλλά
κερνούσαν στα όρθια τσίπουρο,
λουκούμια κ.τ.λ. Το μεγάλο τραπέζι γινόταν
την Δευτέρα από τον γαμπρό
για τους συγγενείς της
νύφης.

Την
Τ
ρίτη το πρωί
η
νύφη έπρεπε να
αποδείξει το κυριότερο προσόν για μια
Κολινδρινή. Μην φαντάζεστε τα αναχρονιστικά
έθιμα περί παρθενίας και τέτοια. Η
αξιοπρέπεια των περήφανων Κολινδρινών
δεν επέτρεπε οποιαδήποτε νύξη για τέτοια
θέματα. Η νύφη έπρεπε να δώσει
εξετάσεις στην περίφημη πίτα του
Κολινδρού ανοίγοντας
φύλλο
για να φάνε τα πεθερικά.

Την
τετάρτη πήγαιναν τα δώρα, άλλος δυο
πιάτα, ναι 2 καλά διαβάσατε,
ή έξη ποτήρια, μια
λάμπα πετρελαίου,

ένα “σιδηρόχτ”
(μπρούτζινο γουδί),

ένα μπρίκι, ένα
τηγάνι, ένα πήλινο, έναν
νταβά, ένα ντουλάπι που έψηναν το κριθάρι
που ήταν ο καφές
της εποχής,…



μην
περιμένετε βέβαια λίστα
γάμου; ή τραπεζιτικό
λογαριασμό;

Το
πρώτο Σάββατο μετά το
γάμο γινόταν τα επιστρόφια!
Τα πεθερικά και όλη
η οικογένεια του γαμπρού συνόδευαν τη
νύφη στο πατρικό
της όπου έμενε
δυο μέρες στολισμένη
παρφουμαρισμένη συνάμενη
και κουνάμενη.
Την
επόμενη ημέρα Κυριακή,
κουμπάροι, πεθερικά
κ.λ.π., πηγαίναν τη νύφη
στην εκκλησία με το καλό
της μαύρο παλτό,
με τη διαμαντένια καρφίτσα
στο πέτο, κατακόκκινα
χείλη επάνω
στα τακούνια στιλέτο, ότι πιο
δύσκολο
στα κατηφορικά
δρομάκια του χωριού και
στα καλντερίμια!!!

Την
αλεπού, με το ταριχευμένο κεφάλι και τα
γυάλινα μάτια που φορούσε η μαμά στις
επίσημες εμφανίσεις της, μου την άφηνε
να παίζω για πολλά χρόνια μετά στο
τεράστιο σπίτι, με τα ελάχιστα και
αυτοσχέδια παιχνίδια.

Έτσι
λοιπόν, δυο βδομάδες κρατούσε ο γάμος,
μετά άρχιζε η καθημερινότητα, αλλά για
τις γυναίκες στον Κολινδρό τα πράγματα
ήταν πολύ πιο ρόδινα, γιατί ποτέ δεν
δούλευαν στα χωράφια. Ήταν μεγάλη τύχη
για μια κοπέλα να παντρευτεί στον
Κολινδρό.

Άντε
“χαρές στ’ ανύπαντρα”….

Ευχαριστώ τις Κολινδρινές φίλες που με βοήθησαν γιατί εγώ θυμόμουν σαν σε όνειρο μόνο το πέρασμα της προίκας και το ξάφι.
Οι φωτογραφίες είναι από προσωπική συλλογή. ιντερνετ και Μακεδονικό Μουσείο Κολινδρού

“Ανθρώπων έκαστος δύο πήρας φέρει, την μέν έμπροσθεν την δε όπισθεν”

“Ανθρώπων έκαστος δύο πήρας φέρει, 

την μέν έμπροσθεν την δε όπισθεν”

Ο
καθένας μας κουβαλάει το δισάκι με τους
δυο σάκους, έναν μπροστά και έναν πίσω.
Και μπροστά έχει τα ελαττώματα και τα
λάθη των άλλων, οπότε τα βλέπει συνέχεια,
ενώ στον πίσω έχει τα δικά του σφάλματα
που δεν τα βλέπει ποτέ.


Ας μην
τα ρίχνουμε λοιπόν στο
κοινοβουλευτικό σύστημα,
και ας σκεφτούμε τι κάνει ο καθένας
μας.
Μήπως κάναμε κάποια
δουλειά και ενώ πληρωθήκαμε δεν δώσαμε
απόδειξη; Μήπως μας έπιασε
"κότσο" κάποιος γιατρος και τάχα
μας έκανε έκπτωση για να μην μας δώσει
απόδειξη; Μήπως σπέρνουμε βαμβάκι
ή καλαμπόκι, παίρνουμε
την επιδότηση και τα αφήνουμε να ξεραθούν;

Γιατί κάποιες εφορίες και πολεοδομίες θεωρούνται
προνομιούχες; μηπως εκεί υπάρχουν πιο πολλά "τυχερά";

Εκείνο
το πρόγραμμα Leader, μήπως μας ήρθε λουκούμι,
αγοράσαμε ένα μηχάνημα και με τα υπόλοιπα
τη "τζιπούρα";

Μήπως
σαν γιατροί γράφουμε τα διπλά φάρμακα
απ ότι χρειάζεται ο ασθενής επιδοτώντας
έτσι τη μεγάλη φαρμακευτική
εταιρία;  Πως να μην
βουλιάξουν τα ταμεία όταν αντί για ένα
παυσίπονο, συνταγογραφούμε ενα σωρό
αντιβιοτικά;

Μήπως
σαν καθηγητές πανεπιστημίου κάνουμε
τάχα έρευνα, "κριτσιανίζοντας" τεράστια
ποσά, για δουλειά ολίγων ωρών; Μήπως με
την βιτρίνα της ακαδημαϊκής μας θέσης,
τάχα συμμετέχουμε και πληρωνόμαστε
για ενα σωρό επιτροπές χωρίς να πατάμε
ποτέ;

Μήπως σαν υπουργοί
εθνικής άμυνας τσεπώνουμε
χοντρές
μίζες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς;

Δεν
έχει δίκαιο ο βουλευτής;

http://www.youtube.com/watch?v=3v6u3-AWeXo




Αντίδοτο στα «νέα» μέτρα


ΣιΝαΝάι, γιαβρούμ, ΣιΝαΝάι για…


     
Σπάνιο ντοκουμέντο, από το show του Danny Kaye, το 1966, σε μοναδικές ερμηνείες με: τη Νάνα Μούσχουρη, τον Harry Belafonte και τον Danny Kaye.