ΜΕ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΟΥΜΠΑΡΟ

Πριν από ένα ακριβώς χρόνο, έβαλα αυτό,…

αλλά που είναι οι όμορφες φωτογραφίες μου;

Κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει;

έτσι σαν δώρο μέρα που είναι..


"ΜΕ
ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΟΥΜΠΑΡΟ"

(29 Ιουλίου 1979)


(ακριβώς
τριάντα χρόνια πριν)


Όταν
ήμουνα μικρή και οι μεγάλες γυναίκες
μου ευχόταν "Καλή Τύχη" γελούσα.
Γιατί
έλεγα; γαμπρό  στο τσουβάλι  θα πάρω; Αφού
θα τον διαλέξω και θα πάρω όποιον θέλω
εγώ.
Θα τον γνωρίσω πολύ καιρό και έτσι
δεν θα μπαίνει ο παράγοντας τύχη. Και
μεγάλωσα, και γνώρισα πολλούς, στο φιλικό
περιβάλλον, στα σχολεία, στον επαγγελματικό
περίγυρο… και ήμουνα κατά του γάμου
τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, ποτέ δεν
βιαζόμουνα για τίποτα…

Κάποτε
ετοίμασα τα μπογαλάκια μου, και έφυγα
μακριά απ το σπίτι μου, απ την πόλη που
μεγάλωσα και σπούδασα. Ως τότε ζήλευα
τους φοιτητές που ήταν μακριά απ τα
σπίτια τους. Επιτέλους ήρθε η δική μου
σειρά. Το έβλεπα βέβαια σαν προσωρινό,
το μυαλό μου ήταν να βρω δουλειά στη
Θεσσαλονίκη αλλά αποδείχτηκα και εδώ
τυχερή, δεν βρήκα,και έτσι έμεινα να ζω
σε ένα πολύ πιο όμορφο περιβάλλον.

Απολάμβανα
την ανεξαρτησία μου, και πολλά βράδια
ξενυχτούσα με φρούτα, γάλα και βιβλία!
(τώρα εσείς άλλα περιμένατε από μένα,
αλλά αυτά αγαπούσα και ένοιωθα την
ανάγκη να τα απολαύσω μόνη μου)

Και
ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ανάμεσα
σε Συνελεύσεις και Διοικητικά Συμβούλια
άρχισε άλλου είδους προσέγγιση με τον
συνάδελφο και οι συναντήσεις για σφραγίδες 
και “υπογραφές” στα πρακτικά του
συνδικαλιστικού μας οργάνου άρχισαν
να πυκνώνουν (εγώ πρόεδρος, εκείνος
γραμματέας)… και σε ελάχιστο χρόνο
χωρίς να προηγηθεί καμιά συζήτηση επί
του θέματος, το θεωρήσαμε δεδομένο.

Πότε
λες να παντρευτούμε;
μου λέει.

Καλά
μωρέ, θα δούμε
η απάντηση

Τελικά
δεν κράτησα το χρονοδιάγραμμα, βιάστηκε
και ο γιος μας να κάνει αισθητή την
παρουσία του και νάμαστε στο γεφυράκι

της εκκλησίας (δεν υπήρχε πολιτικός
γάμος τότε) να ενισχύσουμε οικονομικά
και το Βατοπέδι αφού το εκκλησάκι είναι
ιδιοκτησία του.

Αλλά
ευτυχώς η ευχή των ηλικιωμένων γυναικών
έπιασε,
γιατί σε λίγο διάστημα δεν
μπορείς να γνωρίσεις τον άλλο άνθρωπο.
Άσε που διαμορφώνει με τον καιρό το
χαρακτήρα του.

Και με
μια ανάσα πέρασαν τριάντα χρόνια.

Και
οι καρποί του γάμου μας, μας κάνουν κάθε
μέρα περήφανους!

Και
ούτε μια φορά δεν πέρασε απ το μυαλό μου
να σκεφτώ μήπως θα ήταν καλύτερα να πάρω
άλλον;

Και τον
ευχαριστώ και δημόσια γι αυτό.

Ομως
θα μείνει μεταξύ μας,

γιατί το κλειδί
αυτού του σπιτιού δεν του το έδωσα και
δεν ξέρω αν θα του το δώσω; Γιατί όμως;
μήπως υπάρχει η ανάγκη για κάτι εντελώς
δικό μου;

Άντε τώρα περάστε να σας κεράσω από ένα κομμάτι τούρτα! Μόνο μην με φάτε και μένα που βούλιαξα!

Advertisements

Όταν οι ζαρτιέρες δεν ήταν φετίχ!

Όταν
οι ζαρτιέρες δεν ήταν φετίχ!

(χωρίς φωτογραφίες για να εξάπτεται η φαντασία σας)


Κάποτε
στην τρίτη γυμνασίου, τα Χριστούγεννα,
στο σχολείο κάναμε γιορτή και ανταλλάξαμε
δώρα. Θυμάστε βέβαια πως γινόταν αυτό.
Αγοράζαμε όλες από ένα δωράκι, διαθέτοντας
το ποσό που είχαμε ορίσει, ώστε να μην
είναι άλλα δώρα ευτελή και άλλα ακριβά.
Ορίσαμε λοιπόν ότι το δώρο θα είναι
αξίας δέκα δραχμών. Αριθμήσαμε τα δώρα,
και με κλήρο τα μοιράσαμε. Πήρα και γω
το δωράκι μου και όταν το άνοιξα, δεν
πίστευα στα μάτια μου. Ένα ζευγάρι ψιλές
κάλτσες!. Δεν είχα φορέσει ακόμα, η μαμά
με θεωρούσε μικρή, και εγώ θεωρούσα τα
"τσάκνα" μου ακατάλληλα ακόμα για ψιλές
κάλτσες. Αλλά τώρα το αποφάσισα αμέσως.
Ήρθε η ώρα. Βέβαια δεν επρόκειτο εγώ να
κάνω τα χαζά που κάνουν οι άλλες. Παίρνανε
μαζί τους τις ψιλές κάλτσες, και το
μεσημέρι όταν σχολούσαμε κατέβαιναν
στο υπόγειο και αλλάζανε. Βγάζαν τις
άσπρες κοντές κάλτσες που είμασταν
υποχρεωμένες να φοράμε, για να πάνε απ
το σχολείο μέχρι το σπίτι με νάυλον
κάλτσες. Και φυσικά σφίγγαμε όλες τις
ζώνες μας, για να ανεβεί η ποδιά πάνω απ
το γόνατο. Είχαμε δικτατορία βέβαια
και εκτός απ τις άσπρες κάλτσες και την
μπλε ποδιά, είμασταν υποχρεωμένες να
φοράμε και μπλε κορδέλες στα μαλλιά.
Κέρδισα λοιπόν ένα ζευγάρι κάλτσες και
όλο χαρά πήγα στο σπίτι, όπου όλοι μου
ευχόταν με γειά. Ωραία, αλλά πως θα τις
στερέωνα; Οι καλτσοδέτες ήταν
αντιαισθητικές, γι αυτό η αδελφή μου
μου αγόρασε ένα ζευγάρι εφηβικές άσπρες
δαντελένιες ζαρτιέρες. Α! Τι χαρά ήταν
αυτή! Ακόμα θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια
στο σχέδιό τους. Η άσπρη δαντέλα είχε
και ανθάκια γαλάζια. Και βέβαια τα πόδια
χρειαζόταν οπωσδήποτε και αποτρίχωση….

Έτσι
άλλαξε η ζωή μου απ τη μια μέρα στην
άλλη. Το βράδυ όταν γυρνούσα απ την βόλτα
ή το σινεμά, με μια σταγόνα υγρό πιάτων
έπλενα τις πατούσες και στη συνέχεια
ολόκληρες τις κάλτσες και τις άπλωνα.
Μέχρι το άλλο απόγευμα είχαν στεγνώσει
και ήταν έτοιμες να τις φορέσω. Με αυτές
τις κάλτσες πέρασαν οι γιορτές των
Χριστουγέννων, ήρθε και το Πάσχα, ήρθε
και το καλοκαίρι… Κάθε μέρα τις έπλενα,
και τις άπλωνα. Με την αίσθηση ότι είμαι
γυναίκα! Ναι αυτό ήταν το πέρασμα, όπως
φαντάζομαι για τα αγόρια είναι το πρώτο
ξύρισμα. Θυμήθηκα τώρα με συγκίνηση το
πρώτο ξύρισμα του γιου μου, όταν του
είπε ο μπαμπάς του, “θέλεις να σου δείξω
πως γίνεται” και πήγαν στο μπάνιο…

Κάπως
έτσι πέρασε όλο το γυμνάσιο, ώσπου ήρθαν
τα χρόνια των σπουδών. Με τα πανταλόνια
πια, σπάνια χρειαζόταν να φοράμε ψιλές
κάλτσες και αφού βγήκαν και τα καλτσόν,
μπορούσαμε να φοράμε ακόμα πιο κοντές
φούστες. Και όταν ήρθε και η αντιπολίτευση,
ε, τότε πια ακόμα και με φούστες, πότε
μίνι, πότε μίντι και πότε μάξι φορούσαμε
κάτι πλεκτές τρουακάρ σαν στρατιωτικές
και μποτάκια περίπου αρβυλάκια. Όμως
φρόντιζα με μακρυά ως τον αστρόγαλο
φούστα, που είχε κουμπιά μπροστά, να
αφήνω τα περισσότερα ξεκούμπωτα και να
μην χάνω τη θηλυκότητά μου :-)….

Και
με μια ανάσα, από 15 και 25 έγινα 55… Και
λέτε να έρθει η ώρα που θα λέω “όταν
ήμουν νέα, δηλ 55 χρονών;

και
θα γράφουμε ακόμα στο space?

Ανάρτηση χωρίς φωτογραφίες…..

Ανάρτηση χωρίς φλασάκι
φιλί χωρίς μουστάκι

Θα σκάσω φίλοι  μου καλοί, δεν γίνεται τίποτα…. δεν φαινονται οι φωτογραφίες μου.
Γράψτε εδώ παρόμοιες εκφράσεις μήπως γελάσει το χειλάκι μας.

Φιλί χωρίς μουστάκι – φαί χωρίς αλάτι

Καφές χωρίς τσιγάρο – Κατούρημα χωρίς κλ@σιμο