Αγώνας επιβίωσης

Ε π ι β ί ω σ η

Κάθε
άνοιξη στην αυλή μας, μέσα σε στοίβες
από κλαδιά ή κάτω από κορμούς δέντρων,
οι γάτες βρίσκουν καταφύγιο και γεννάνε
τα μωρά τους. Έτσι γεννιούνται πέντε
– έξη γατάκια, που με την φροντίδα μας
μεγαλώνουν, και το Φθινόπωρο που εμείς
φεύγουμε είναι σε θέση να επιβιώσουν
μόνα τους. Είναι μεγάλα πια, και εκτός
από έντομα κυνηγάνε και πουλάκια και
ποντικάκια. Την επόμενη άνοιξη μας
περιμένουν όσα δεν καταφεύγουν σε άλλες
αυλές, γιατί αφήνουμε πάντα και μπόλικη
τροφή στο γείτονα που έρχεται κάθε μέρα,
και έχει και εκείνος μεγάλη αγάπη για
τα ζωάκια. Φέτος, το πιο άσχημο
γατάκι, είναι και το πιο πιστό, και δεν
φεύγει καθόλου από κοντά μας. Το λέμε
“ποντικάκι” λόγω του χρώματός του.

Σήμερα
λοιπόν, βλέπω το “ποντικάκι” μας, δηλαδή
το ασχημούλι γατάκι μας αφοσιωμένο στα
σέσκουλα.


Δεν πίστεψα βέβαια ότι
λιμπίστηκε τα σέσκουλα, κάτι τρέχει εδώ
σκέφτηκα, και τρέχω να πάρω τη φωτογραφική
μηχανή.

Και πραγματικά βλέπω να πετάγεται
κάτι και να κρύβεται κάτω από μια πέτρα.

Και το “ποντικάκι” μας από πίσω. Ηταν
ένα μικρούτσικο αληθινό ποντικάκι!


Το
σωματάκι του περίπου τέσσερις πόντους,
και το χρώμα του ίδιο σαν το γατί μας!
Άρχισε λοιπόν ένα “παιχνίδι” ζωής και
θανάτου.


Για καμιά ώρα, το έπιανε και το
άφηνε.


Αυτό κρυβόταν κάτω απ τις πέτρες,
και μόλις έκανε να βγει άρχιζε το
κυνηγητό. Έβγαλα πάνω από ογδόντα
φωτογραφίες (Άγια ψηφιακή) και επέλεξα
μερικές να σας δείξω. Το δικό μας
“ποντικάκι” χορτάτο γιατί είχε φάει
ένα σωρό κροκέτες, παρ’ όλη την υπομονή
του, δεν κατάφερε να ελέγξει το παιχνίδι.
Έτσι το μικρούτσικο την κοπάνησε και
μπήκε κάτω από μια τεράστια πέτρα χωρίς
να γίνει αντιληπτό. Εγώ όμως περίμενα
και κατάφερα να το φωτογραφίσω και μόνο
του. Μάλλον με πήρε χαμπάρι και πόζαρε
αυτάρεσκα ενώ το γατάκι ξεχάστηκε και άραξε στον ήλιο.

Το
ποντικάκι πόζαρε, εγώ έβγαζα φωτογραφίες,
και ο γάτος που μας είχε ξεμείνει απ την
περσινή γενιά χαϊδευόταν στα πόδια μου.





Κάτι
κατάφερα παρ όλο που το χρώμα και το
μέγεθος, δεν βοηθούσαν. Είχε μέγεθος
ενός φύλλου ελιάς και δύσκολα ξεχώριζε.
Τώρα παρακαλάω να τους ξεγελάει και να
μην το πιάσουν ποτέ οι γατούληδες.

Advertisements

Η γιορτή συνεχίζεται Cob3

Cob3

Ετσι σαν παιχνίδι!



Και η δουλειά
συνεχίζεται με μικρούς και μεγάλους εν
δράσει. Και όλοι παίζουν
συγχρόνως.


Α! Τι γέλιο είναι αυτό; Πρώτη φορά βλέπω άντρα να καθαρίζει τζάμια με τόση χαρά.



Ήρθε η ώρα να
φτιάξουν και ένα σενάζ για μεγαλύτερη
αντοχή. Για να δούμε από τι φυσικό υλικό θα κατασκευαστεί. Α βέβαια, θα γίνει με  χοντρό σχοινί από κάνναβη,
που αφού το βρέξουν και το περάσουν από
πηλό, θα το τυλίξουν γύρω γύρω αρκετές
φορές. Φαντάζεστε τίποτα πιο ανθεκτικό;


Τωρα
βλέπω τα μαλιά του παλικαριού και μου
φαίνονται εξ ίσου ανθεκτικά! Μα ας τα
αφήσουμε αυτά, είναι τόσο όμορφα και
πέρα από κάθε κομφορμισμό!


Και μια κάτοψη


Ολοκληρώθηκε!    


Νύχτωσε αλλά
κανείς δεν λέει να σταματήσει τη δουλειά.
Με παρέα την Πανσέληνο, δουλεύουν και
λένε ιστορίες – καλαμπούρια. Αλλά κυρίως
μιλάνε πάνω στη δουλειά, και όλοι κάτι
μαθαίνουν.



Μα την άλλη μέρα,
το meteo ήταν ξεκάθαρο:
Βροχές. Αμάν, και τώρα τι γίνεται; Ο
δάσκαλος όμως όλα τα προέβλεψε και προμηθεύτηκε
νάιλον αρκετό για να καλύψει το σπιτάκι
παντού.


Αλλά οι μπόρες κράτησαν 2-3 μέρες
μόνο. Ο καλός καιρός συνεχίζεται, για
να προχωρήσει η κατασκευή της στέγης.
Ευτυχώς για να τελειώσει θέλει δουλειά
πολύ! Στέγη – σοβά – βάψιμο – πάτωμα….
Έχουμε να χαρούμε πολύ ακόμα.


Κάτι μυρίζει υπέροχα! Μα τι είναι εδώ
μέσα βρε παιδιά; Για πέστε μας και μας;
Έχει και συσσίτιο;


Α! τωρα κατάλαβα
είναι για τα ξύλα!


 

Για να "κλέψουμε" τη συνταγή: Λινέλαιο, λεβάντα και φασκόμηλο! Πως να μην μυρίζει υπέροχα. Απωθούνται έτσι τα έντομα!!!

Και κάτι καταπληκτικό, στο άχυρο μέσα όλο και υπάρχουν σπόροι σιταριού, που με τη ζέστη φυτρώνουν. Αλλά όταν στεγνώσει τελείως, και στεγανωποιηθεί δεν θα φυτρώνει τίποτα. Ιδού το ζωντανό σπίτι!



ΥΓ. Την ανάρτηση την αφιερώνω στην Εριφύλη… ξέρει εκείνη γιατί 🙂