ΨΗΦΙΔΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΙ

Ένα σύντομο ταξίδι, και μια επίσκεψη στο σπίτι της φίλης που μας περίμενε. Συναδέλφισα στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και η γνωριμία μας μέσα από τα συνέδρια του κλάδου. Φίλη που την βλέπουμε τόσο σπάνια, και όμως όταν πέτυχε η κορούλα μας στο ΤΕΙ Ιωαννίνων και όπως όλοι οι γονείς ήμασταν πελαγωμένοι, η φίλη μας μας περίμενε με το κλειδί του σπιτιού της στο χέρι. Με το ελεύθερο να μείνουμε εκεί ώσπου να τακτοποιηθεί η κόρη μας. Τώρα μας περίμενε στο όμορφο χωριό της όπου φροντίζει την μητέρα της με γεροντική άνοια. Μια γλυκιά γριούλα που ρωτάει συνέχεια “ποια είσαι συ”, και μετά από 2 λεπτά τα ίδια “ποια είσαι εσύ”. Έφυγα με μόνιμο το ερώτημα: Τι σκέφτεται η ηλικιωμένη γυναίκα ξαπλωμένη στο νοσταλγικό κρεβάτι; Ποιες εικόνες απ την πολυτάραχη ζωή της γενιάς της σβήνονται σιγά σιγά, ίσως και για πάντα; κανείς δεν θα το μάθει……
Δεν γράφω τίποτα άλλο, απολαύστε φωτογραφίες!

Μόλις μπήκα στην αυλή είδα αυτό το ζεστό κάθισμα, ο κορμός του δέντρου, σκεπασμένος με το εργόχειρο το φτιαγμένο από περισσεύματα μαλλιών. .

Μπαίνω παρείσακτη στο δωμάτιο της γιαγιάς και φωτογραφίζω τρέμοντας από συγκίνηση, θαυμασμό και ενοχή.

Βγαίνοντας απ το σπιτάκι στο βάθος της αυλής, αντικρίζω το χώρο όπου ακόμα “και η βασίλισσα της Αγγλίας θα πήγαινε μόνη της”

Οι φωτογραφίες στην κρεβατοκάμαρα είναι πολύ προσεκτικά τραβηγμένες, και δεν αποδίδουν την ατμόσφαιρα που επικρατεί με το πανέμορφο σιδερένιο κρεβάτι και την περίτεχνη καρυδένια ντουλάπα που είναι προίκα της κ. Ανδρονίκης, της παλιές φωτογραφίες απ τα σημαντικά γεγονότα της ζωής της και τα τιμητικά διπλώματα, τα δικά της και του άντρα της. Δεν ήθελα να την ταράξω με την παρουσία μου και το φλας… Λίγα να βλέπετε και πολλά να φαντάζεστε.

Advertisements

Σύνδρομο στέρησης

Έχω προκαταβολικά σύνδρομο στέρησης.  Για δέκα ημέρες θα είμαι χωρίς σύνδεση στο διαδίκτυο και μακριά από την Ξάνθη, το σπίτι μου και την κολώνα του! Όμως θα δω τα παιδιά μου και κάποιους φίλους απ το διαδίκτυο, τι άλλο να θέλω;

Φαντάζομαι οτι τα μηνύματα και οι αναρτήσεις εδώ,  θα είναι τόσο πολλά που θα είναι αδύνατον να τα διαβάσω όταν γυρίσω, επομένως και δύσκολο να απαντήσω.

Στη φωτογραφία, η Ξάνθη με το ρολόι της και τα φιλικά βουνά της, Κυριακή απόγευμα!

Κίτρινες μαργαρίτες

Κίτρινες μαργαρίτες

ή

αγκινάρες Ιερουσαλήμ

Αυτή την εποχή, όπου να πάτε βόλτα στην εξοχή θα συναντήσετε αυτές τις κίτρινες μαργαρίτες.

Έχουν ένα απαλό ευγενικό άρωμα, που μας θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια. Ήταν πάντοτε το αγαπημένο μου λουλούδι. Μα απ ότι φαίνεται θα γίνει και το αγαπημένο μου λαχανικό.

Ξεπατώστε μια ρίζα, χωρίς τύψεις, μια που πολλαπλασιάζονται πολύ εύκολα. Θα δείτε τις ρίζες να αναπτύσσονται οριζόντια, και σε μερικά σημεία να είναι διογκωμένες. Αυτές οι μικρούλες πατατούλες πρέπει να γίνουν σαν μικρές γλυκοπατάτες. Γι αυτό θα περιμένετε να μαραθούν τα λουλούδια, και να ξεραθούν οι βλαστοί. Σε ένα μήνα θα πάτε πάλι να τις βρείτε, να θυμάστε τον δρόμο. Στο κάτω κάτω βάλτε σημάδια και σημειώστε, ή ρίξτε κάτι τέλος πάντων στο δρόμο. Στην ανάγκη ζωγραφίστε με σπρέι βέλη. Τότε θα έχουν μεγαλώσει οι κόνδυλοι και θα είναι έτοιμοι για μάζεμα. Τότε θα τα ξαναπούμε.

Για την ώρα μπορείτε να δείτε εδώ

Εγώ πάντως τις άφησα να πολλαπλασιαστούν στον κήπο μου, και δεν χρειάζεται να ψάχνω σε βουνά και σε λαγκάδια. Όπως μου είπε ένας φίλος, στη Σουηδία είναι το πιο ακριβό λαχανικό, γιατί κρατάει λίγες μέρες. Δεν είναι σαν τις πατάτες ή τις γλυκοπατάτες, δεν αποθηκεύονται. Οπότε με περιμένει δουλειά: συγκομιδή, καθάρισμα, κονσερβοποίηση.

 

 

Μια επίκαιρη φωτογραφία!

Τι συναισθήματα σας δημιουργεί αυτή η φωτογραφία;

Σχολιάστε γιατί παίρνω παρουσίες

Φθινοπωρινές Κυριακές – Κρίταμο

Φθινοπωριάτικες Κυριακές!


Κυριακή σήμερα, και είπαμε να πάμε στη θάλασσα, πριν χαλάσει πολύ ο καιρός. Όχι δεν είμαι χειμερινή κολυμβήτρια. Αλλά η βόλτα στη θάλασσα ήταν υπέροχη. Και δεν ήταν απλή βόλτα. Για κοιτάξτε συγκομιδή! Κρίταμα!

Μπορεί να μην είμαι πολύ των καλλιεργειών, αλλά αξιοποιώ όσο γίνεται καλύτερα ότι βρίσκω στη φύση. Είπα τα μαζέψω μερικά να κάνω κανένα μεζέ, αλλά αυτά που μάζεψα για να φαγωθούν θέλουν ένα ρακοκάζανο τσίπουρο. Οπότε αποφάσισα να τα κάνω κονσέρβες. Γέμισα με αυτά τα καθαρά μου βάζα, έβαλα περίπου ως το 1/3 ξύδι, και λίγο σκόρδο, και τα γέμισα ως επάνω με νερό.

Τα καπάκια τα είχα σε ζεστό νερό, για να μαλακώσουν τα λάστιχα, και να εφαρμόσουν καλύτερα.

Τα βάζω σε βαθύ ταψί και τα σκεπάζω.

Βάζω και δυο πόντους περίπου ζεστό νερό και τα βάζω στην πρώτη θέση του φούρνου. Επιλέγω την λειτουργία με αέρα στους 150 βαθμούς.

Σε 35 λεπτά περίπου αρχίζουν να σχηματίζονται φυσαλίδες.

Κατεβάζω τον θερμοστάτη στους 100 βαθμούς και αφήνω για μία ώρα περίπου να σχηματίζονται φυσαλίδες. Σβήνω τον φούρνο και αφήνω εκεί τα βάζα να κρυώσουν.

Έτοιμα, τους φόρεσα και φουστάνια έτσι για ομορφιά μόνο, έβαλα και ετικέτες για να μην τα μπερδέψω με άλλες κονσέρβες που ελπίζω να κάνω, και έτοιμα.

Όμως κράτησα και μια ποσότητα να κάνω κανέναν μεζέ για τον Espectador για να συνοδεύσει τα ρεβίθια φούρνου που κάνει υπέροχα. Αυτό ήταν πιο απλό. Τα έβρασα 10 λεπτά, τα έβαλα σε ένα σκεύος με λίγο σκόρδο και πολύ ξύδι, έβαλα και λίγο λαδάκι, και μπήκαν στο ψυγείο. Αύριο θα είναι ένας υπέροχος μεζές! (Προσοχή καθόλου αλάτι, γιατί έχουν απ’ τη φύση τους)

Για να δούμε τι θα κάνουμε και στο word press. Πάντως για την ώρα έχω θολώσει. Δεν βρίσκω τα ωραία μου άλμπουμ. Άντε να σας δω και εσάς…

Ανάρτηση χωρίς φωτογραφίες…..

Ανάρτηση χωρίς φλασάκι
φιλί χωρίς μουστάκι

Θα σκάσω φίλοι  μου καλοί, δεν γίνεται τίποτα…. δεν φαινονται οι φωτογραφίες μου.
Γράψτε εδώ παρόμοιες εκφράσεις μήπως γελάσει το χειλάκι μας.

Φιλί χωρίς μουστάκι – φαί χωρίς αλάτι

Καφές χωρίς τσιγάρο – Κατούρημα χωρίς κλ@σιμο

Η 2η πατρίδα μου ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-4

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-4

Κασάνδρου 136

(βλ. 1ο, 2ο & 3ο μέρος) http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2095.entry

http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2134.entry

http://agriada.spaces.live.com/blog/cns!F87CD9F624CD076D!2181.entry


Το
σπίτι εδώ ήταν σε μια καινούρια, άχρωμη
και άοσμη πολυκατοικία, αλλά είχε ένα
δωμάτιο παραπάνω. Ήταν καινούριο, εμείς
είμασταν οι πρώτοι του ένοικοι, μα δεν
θυμάμαι τίποτα ιδιαίτερο γι αυτό. Πέρασα
όμως εκεί τα χρόνια της εφηβείας μου.
Άρχισα να γράφω ημερολόγιο, χρησιμοποιώντας
ένα δικό μου κώδικα. Υπάρχει ακόμα, αλλά
είναι αδύνατον να θυμηθώ ποιο γράμμα
αντιστοιχούσε σε κάθε του σύμβολο. Το
κρατάω αν και δεν θέλω να το διαβάσω.
Εκεί έχω κολλημένες διάφορες φωτογραφίες,
αποκόμματα, αποξηραμένα λουλούδια,
ποιήματα,…

Με την καθιέρωση του καλτσόν, μπορεί πια ή φούστα να ανεβεί όσο θέλει, γιατί όπως και να καθόμαστε, δεν φαινονται οι αντιαισθητικές ζαρτιέρες. Το τι είναι σεξι λοιπόν, είναι πολύ σχετικό, αφού αυτό που δεν θέλαμε να φαινεται τότε, θεωρείτε τώρα πολύ σέξι 🙂

Είναι η εποχή που εμφανίζεται η καμπάνα και το μίνι. Εμείς είμασταν τα γεγεδάκια. Όμως τι ακριβώς ήταν αυτό; Μόνο εμφανισιακά μπορώ να το προσδιορίσω.

Σ’
αυτό το σπίτι έκανα το πρώτο μου πάρτι,
πάρτι με αγόρια και κορίτσια. Αυτό που
έλεγε πάντα η μαμά ήταν ότι, όσα
ετοιμάσαμε, στο τεράστιο τραπέζι της
γιαγιάς, έμειναν έτσι, δεν φάγαμε τίποτα
σχεδόν, μόνο χορεύαμε. Έχω ακόμα ένα
45άρι δισκάκι με τρία κοριτσίστικα
ονόματα, δωράκι σε εκείνα τα 15α γενέθλιά
μου.

Σ’
αυτό το σπίτι επίσης γνώρισα το πρώτο
φλερτ. Τον γνώρισα στην παραλία όταν
μια μέρα σχολάσαμε μια ώρα νωρίτερα. Η
μεγαλύτερη χαρά μας, ήταν όταν αρρώσταινε
η καθηγήτρια της τελευταίας ώρας του
σχολείου. Πηγαίναμε στην παραλία, χωρίς
να το πούμε στο σπίτι. Εκεί λοιπόν τον
γνώρισα και όλο το επόμενο καλοκαίρι,
μια και δεν έβγαινα παρά μόνο με τα
αδέλφια μου, ο περί ου ο λόγος, το πέρασε στην απέναντι
γωνία, Ιουλιανού και Κασάνδρου.
Ερχόταν κάθε απόγευμα από το Ντεπό με
το ποδήλατο. Κατέβαινα, λέγαμε μια καλησπέρα, και “άντε γεια”. Η οικογένειά του είχε φούρνο με αλυσίδα πρατηρίων σε όλο το κέντρο. Αν τον παντρευόμουνα θα είχα εξασφαλίσει στην κυριολεξία το ψωμί μου, και το παντεσπάνι μου, και το κρουασάν μου,…

Τρίτη
Τάξη του γυμνασίου, μια Παρασκευή 21
Απριλίου 1967, πριν αρχίσουν οι διακοπές
του Πάσχα, υπήρχε και τότε λύκειο που
το κατάργησε μετά η χούντα, και έτσι
τελείωσα εξατάξιο γυμνάσιο. Μας είχαν
πει απ το σχολείο να είμαστε στον Άγιο
Δημήτριο. Για να κάνω βόλτα κατέβηκα
μέχρι την Εγνατία, να πάω από την Εγνατία
προς το Βαρδάρη και να ανεβώ μετά ως τον
Άγιο Δημήτριο. Απέραντη ερημιά στα στενά
δρομάκια που περνούσα. Πάντα καθημερινή
μέρα, οι γειτονιές έσφυζαν από ζωή. Δεν
συνειδητοποίησα την διαφορετικότητα
της μέρας. Στην Εγνατία πάλι ελάχιστα
αυτοκίνητα. Πηγαίνοντας προς τον Βαρδάρη
πολλές συμμαθήτριές μου γυρνούσαν και
λέγανε δεν έχει εκκλησιασμό. Ωχ! Τι έχει;
μάθημα; Έπρεπε να πάμε στο σχολείο.
Χτύπησε το κουδούνι, και η διευθύντρια
του γυμνασίου κ. Ελευθερία Χατζηανδρέου,
τρέμοντας και βουρκωμένη μας είπε να
πάμε στα σπίτια μας. Ούτε μάθημα, ούτε
εκκλησιασμό, αλλά και ούτε βόλτες, κατ’
ευθείαν πρέπει να πάμε στα σπίτια μας.
Πάλι καλά γιατί πολλοί δεν πήγαν στα
σπίτια τους, και έκαναν χρόνια να τα
δούνε.

Στις
τελευταίες τάξεις του γυμνασίου κάθε
Σάββατο και Κυριακή πηγαίναμε σε πάρτι.
Με τον αδελφό μου και τα ξαδέλφια μου,
σε φοιτητικά πάρτι Κολινδρινών συνήθως.
Ο οικοδεσπότης ήταν υποχρεωμένος να
δημιουργήσει ατμόσφαιρα. Και αυτό
επιτυγχάνονταν βάζοντας μια κόκκινη
ζελατίνα στη λάμπα, που καμιά φορά δεν
άντεχε σε τόση θερμοκρασία. Οι πιο
μερακλήδες βάζανε αυγοθήκες, σαν αυτή
της φωτογραφίας, μόνο που εδώ αξιοποιήθηκε
καλύτερα.


Τις
βάζανε στις γωνίες και τραβούσαν καλώδια
μέχρι εκεί για να βάλουν το φως από πίσω.
Μια ντραμιτζάνα βερμούτ και μερικές
σακούλες ξηροί καρποί, και έτοιμο το
πάρτι. Οι ξηροί καρποί τελείωναν πάντα
με την ίδια σειρά. Πρώτα εξαφανίζονταν
τα αμύγδαλα, σε λίγο τα φουντούκια,
αργότερα τα φιστίκια, και τελευταία τα
στραγάλια. Η επίπλωση περιελάμβανε το
κρεβάτι, δυο, τρεις το πολύ καρέκλες,
ένα πτυσσόμενο τραπεζάκι και μια
αυτοσχέδια βιβλιοθήκη, κατασκευασμένη
από τούβλα και σανίδια. Έτσι πιο πολύ
χορεύαμε παρά καθόμασταν, δεν προλαβαίναμε
και καρέκλα. Τότε στα πάρτι έπρεπε να
έχεις κάποια μέθοδο, για να χορεύεις με
αυτούς που ήθελες. Τις προτάσεις για
χορό τις έκαναν πάντα τα αγόρια, αλλά
τα κατάφερνα χωρίς να προσβάλω κανέναν
να χορεύω με όποιον ήθελα εγώ. Παντού
χρειάζεται μαγκιά. Οι χοροί μας;
τσάρλεστον, μάμπο, τσα τσα, σέικ, χάλι
γκάλι, τουίστ,… και φυσικά μπλουζ!

Οι
φοιτητές τότε, δεν είχαν φούρνο
μικροκυμάτων 🙂 να ξεπαγώνουν τα φαγητά
της μαμάς, ούτε τηλεόραση, ούτε πλυντήριο,
ούτε κουζίνα. Έτσι βλέπαμε τις μετακομίσεις
τους. Ένα αλουμίνιο ντιβάνι, με μια
βαλίτσα ρούχα επάνω και όλα τα βιβλία
τους. Όλη η οικοσκευή τους επάνω στο
κρεβάτι τους που το κουβαλούσαν δυο
παιδιά από σπίτι σε σπίτι!

Στα
πάρτι τότε οι συζητήσεις, όταν γινόταν,
περιορίζονταν στο ποδόσφαιρο, τα
ανέκδοτα, και τις ατάκες του καθηγητή
της ιατρικής Σάββα, ο οποίος ήταν πολύ
αυστηρός και αθυρόστομος. Αλλά χάρις
σε αυτόν τα εξέταστρα ανά μάθημα ήταν
πολύ χαμηλά. Λέγανε ότι όταν ήταν να
ψηφίσουν για το ποσόν, ρώτησε, "από πόσο
μπορούμε να ξεκινήσουμε;" και του είπαν
μια δραχμή. Αστείο ποσό, αλλά εκείνος
είπε αυτό προτείνω, πέσανε να τον φάνε
οι άλλοι, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν
τίποτα και έτσι ο μέσος όρος προέκυψε
πολύ χαμηλός. Πολιτικές συζητήσεις
γινόταν, μόνο σε αυστηρά κλειστούς
κύκλους όπως και ανταλλαγή βιβλίων και
δίσκων.

Στον κόσμο συνέβαιναν γεγονότα που μόνο ο απόηχός τους έφθανε σε μας. Όπως ο Μάης του 68 στο παρίσι, η σφαγή των φοιτητών που αμαύρωσε τους Ολυμπιακούς αγώνες του Μεξικού, (πόσοι άραγε γνωρίζουν αυτό το γεγονός;) η συναυλία στο Woodstock,…




Στα πάρτυ χορεύαμε, αλλά στα σπίτια ακούγαμε άλλη μουσική, τα τραγούδια του Dylan και της Baez.


  Εμφανίζεται ο Σαββόπουλος, γενιέται το νέο κύμα στο τραγούδι.

 

 


Η τάξη μας ήταν χωρισμένη σε εκείνες που ακούγανε "ξένα" και "λαϊκά" και σε εκείνες που ακούγανε νέο κύμα και Θεοδωράκη



Στο σχολείο, στην
τάξη μέσα, απ τη μια ανταλλάσσαμε
πληροφορίες για συλληφθέντες από την "ασφάλεια",
και λέγαμε ανέκδοτα για τη χούντα, και
απ την άλλη παίζαμε “ζούγκλα”. Η κάθε
μια ήταν ένα ζώο, και όταν η “μάνα”
έλεγε το όνομα αυτού του ζώου έπρεπε να
σηκωθεί, ανεξάρτητα απ το αν έβλεπε ή
όχι η καθηγήτρια. Και όταν η "μάνα" έλεγε ζούγκλα
έπρεπε να σηκωθούμε όλες. Γινόταν
“ζούγκλα” γιατί έπρεπε να δικαιολογήσουμε
αυτό που κάναμε, και πέφτανε τιμωρίες.

Και όταν σχολούσαμε, βλέπαμε το απέναντι πεζοδρόμιο, γεμάτο αγόρια που περίμεναν. Περίμεναν για να συνοδέψουν το κορίτσι τους ώς το σπίτι του. Τότε γενικά τα αγόρια περίμεναν. Έξω απ’ το σχολείο τις καθημερινές, έξω απ την εκκλησία τις Κυριακές, έξω απ τη δουλειά τα καλοκαίρια. Τώρα βαριούνται να περιμένουν ακόμα στο Messenger!

Τα χρόνια τότε δεν ήταν πια πέτρινα, ήταν λουλουδένια και εμείς, είμασταν πότε παιδιά και πότε μεγάλοι… όπως και
τώρα δηλαδή!







Μια ιστορία του Ναζτραντίν Χότζα

Μία
ιστορία του Ναστραντιν Χότζα

Στη
μνήμη του Μεμέτ Σεχ

Είχαμε έναν φίλο δάσκαλο που τον λέγανε
Μεμέτ Σεχ. Και όπως φαίνεται απ το όνομά
του υπηρετούσε σε μειονοτικό σχολείο
της πόλης μας. Δούλευε στο σχολείο και
την υπόλοιπη ημέρα έκανε οικοδομικές
εργασίες για να μπορέσει να φτιάξει το
σπίτι που ονειρευόταν. Έτσι είχαμε την
τύχη να τον γνωρίσουμε όταν φτιάχναμε
το δικό μας σπιτάκι. Το έκτισε, έφτιαξε
τζάκι, επένδυσε έναν τοίχο με πέτρα,
έκανε τη σκεπή, πέρασε το πάτωμα, έφτιαξε
το ταβάνι. Όλα μόνος του! Δουλεύοντας
τέσσερις ώρες κάθε μέρα. Τα σαββατοκύριακα
που δεν είχε σχολείο δούλευε ολόκληρη
την ημέρα και μετά τρώγαμε όλοι μαζί
και μιλούσαμε ώσπου να νυχτώσει. Τα
παιδιά δεν χόρταιναν να ακούν ιστορίες
με τον Ναζτραντίν Χότζα!


Ήταν ένας άντρας πρώτος στο πνεύμα,
πρώτος και στην τέχνη. Είχε όμως ένα
ελάττωμα. Ήταν άνθρωπος με αρχές και
αξιοπρέπεια παραπάνω απ όσο μπορούσε
να αντέξει. Έτσι είχε απ τη μια να τον
πολεμάνε οι ελληναράδες χριστιανοπαράφρονες
γιατί αγωνιζόταν για τα δικαιώματα της
μειονότητας και από την άλλη οι άνθρωποι
της ίδιας του της φυλής που τους συνέφερε
να διατηρείται μια ελεγχόμενη κατάσταση.


Όλα τα προηγούμενα χρόνια στα σχολεία
της μειονότητας τα βιβλία ερχόταν απ
την Τουρκία ή δινόταν σε φωτοτυπίες.
Αγωνιζόταν λοιπόν για βιβλία σύγχρονα
στη γλώσσα τους. Όταν το 1993 το πετύχανε
αυτό, με διάφορα προσχήματα δεν θέλανε
να τα παραλάβουν. Αλλά ο Μεμέτ ήταν ο
μόνος που πήγε να τα παραλάβει και έλεγε
ακόμα και αν δεν είναι ακριβώς αυτά που
πρέπει θα τα δώσουμε στα παιδιά και θα
αγωνιστούμε για καλύτερα. Αλλά πολεμήθηκε
γι αυτό και μια Κυριακή του Θωμά παραμονή
της ημέρας που θα ανοίγαν τα σχολεία
δεν άντεξε και αυτοκτόνησε, κρεμάστηκε
απ το δοκάρι του καινούριου του σπιτιού
που με τόσους κόπους κατάφερε να αγοράσει
και να διορθώσει.


Μαζί με τις ατέλειωτες συζητήσεις που
είχαμε, μας έλεγε και ιστορίες που δεν
τις θυμάμαι όμως όλες. Μία απ αυτές είναι
η παρακάτω:


Το
δανεικό καζάνι.

Μια
φορά ο Ναστραντιν Χότζας ήθελε να κάνει
τραχανά αλλά δεν είχε μεγάλο καζάνι.
Πηγαίνει λοιπόν στον γείτονα και του
ζητάει δανεικό ένα καζάνι. Το παίρνει
στο σπίτι, βράζει τον τραχανά, και την
άλλη μέρα πλένει το καζάνι και μαζί με
ένα μπρίκι, το πηγαίνει στο γείτονα.

-Ευχαριστώ του λέει ορίστε το καζάνι
ορίστε και το μπρίκι που γέννησε, είναι
και αυτό δικό σου.

-Μα…. τι
λες τώρα; γέννησε το καζάνι μου; Γεννάνε τα
καζάνια;

-Αφού το
πρωί το βρήκα δίπλα του, ναι σου λέω
γέννησε το καζάνι σου!

-Ε! τότε
έτσι θα είναι,

και
παίρνει και το καζάνι και το μπρίκι

Μετά
από κανένα μήνα, ο Ναστραντιν Χότζας
πάντρευε την κόρη του και ήθελε να
φτιάξει το παραδοσιακό πιλάφι αλλά
χρειαζόταν πάλι καζάνι. Πηγαίνει λοιπόν
στον γείτονά του και του το ζητάει.
Εκείνος το έδωσε ευχαρίστως.

Όταν
όλα τέλειωσαν με το καλό, μαζί με το
καζάνι ο Ναστραντιν Χότζας πηγαίνει
και μια κατσαρόλα

-Ορίστε
καλέ μου γείτονα το καζάνι, ορίστε και
η κατσαρόλα
που γέννησε

-Πάλι
γέννησε το καζάνι μου;

-Ναι, την
βρήκα δίπλα του.

Ωραία
σκέφτεται και τα παίρνει και τα δύο

Την
επόμενη χρονιά όταν είχε γιορτή στο
σπίτι, κάνανε το σουνέτι του εγγονού,
δανείστηκε πάλι το καζάνι.

Αλλά
περνάει η γιορτή, περνάει μια βδομάδα,
περνάει ένας μήνας, δεν επιστρέφει το
καζάνι. Πηγαίνει ο γείτονας διστακτικά
στον Ναστραντιν Χότζα και ζητάει το
καζάνι του.

-Αααα….
τώρα το καζάνι; Πέθανε.

-Πέθανε;

-Ναι,
πέθανε.

-Πεθαίνουν
και τα καζάνια;

-Βέβαια..
και τα καζάνια όπως γεννάνε… έτσι και
πεθαίνουν….

Αλλού είναι το πρόβλημα

ΕΠΕΤΕΙΟΣ   ΓΑΜΟΥ


Ένα
νιόπαντρο ζευγάρι
πήγε γαμήλιο ταξίδι
στο Παρίσι

Εκτός από μουσεία, πύργο
του Άϊφελ κτλ που επισκεύτηκαν, ένα
βράδυ είπαν να πάνε και σε κανένα μαγαζί
από αυτά που τόσα είχαν ακούσει… Πάνε
λοιπόν και αφού σερβιρίστηκαν και
παρακολούθησαν διάφορα “καλλιτεχνικά”
δρώμενα, ξεκωλιάρες και έτσι , τα μεσάνυχτα
ακριβώς χαμηλώνουν τα φώτα, δημιουργείται
ατμόσφαιρα, και μια έγχρωμη δέσμη φωτός
εστιάζει σε ένα ψηλό τραπεζάκι όπου
υπήρχαν τρία καρύδια. Βγαίνει τότε ένας
εντυπωσιακός έγχρωμος άντρας και
βγάζοντας το πέος του τσακ τσακ τσακ τα διαλύει!
Εγινε χαμός απο χειροκροτήματα και
σφυρίγματα.

Το
ζευγάρι γύρισε με το καλό στην Ελλάδα
και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Όμως
μετά από 50 χρόνια γάμου, είπαν να
ξανακάνουν το ίδιο ακριβώς ταξίδι…

Κλείνουν
λοιπόν το ίδιο δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο
και πραγματοποιούν για μια ακόμα φορά
το ταξίδι τους. Πηγαίνουν παντού όπου
πήγαν στο γαμήλιο ταξίδι τους, και την
ημέρα ακριβώς της επετείου τους πηγαίνουν
στο ίδιο κέντρο διασκεδάσεως. Αφού
παρακολούθησαν ένα παρόμοιο πρόγραμμα,
τα μεσάνυχτα ακριβώς χαμηλώνουν τα
φώτα, εστιάζουν στο ίδιο τραπέζι επάνω
στο οποίο όμως είχε τρεις ινδικές
καρύδες Παίζει η ίδια επιβλητική
μουσική, και βγαίνει ο ίδιος άντρας αλλά
με εμφανή τα σημάδια του χρόνου: Λίγο
φαλακρίτσα, άσπρα μαλλιά, ρυτίδες και
λίγο καμπούρης. Βγάζει πάλι το και… τσακ
τσακ τσακ διαλύει τις ινδικές καρύδες.
Το τι εγινε δεν περιγράφεται, όλοι
σηκώθηκαν να τον χειροκροτήσουν. Πρίν
φύγει το ζευγάρι για το ξενοδοχείο ο
άντρας πλησιάζει τον “καλλιτέχνη” και
τον ρωτάει: "Ρε φίλε συγχαρητήρια!!!! αλλά έχω μια απορία: "Γιατί πριν από 50 χρόνια έβαζες καρύδια και τωρα βάζεις ινδικές καρύδες;"

."Ε!>..
τι να κάνω φίλε μου; δεν με βοηθάνε και τα μάτια
μου"

Καλό Σαββατοκύριακο

ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΙΑΝΟΥ! ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΛΑΙΡΗΣ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ
http:// 

http:// 

http://